Je leven in een paar dozen

Afgelopen weekend bezig geweest met het inpakken van de spullen die naar Indonesie meegaan. Toch nog meer bewaard dan ik me had voorgenomen. Gelukkig kwam mijn moeder me met raad en daad bijstaan en heb ik alles in de 20 dozen kunnen doen, die ik van het verhuisbedrijf had gekregen. Ja....zie maar eens je hele "leven" in 20 dozen te stoppen. Best lastig.

De te verschepen spullen van Joost zijn twee weken geleden al bij hem opgehaald. Aanstaande woensdag komt het verhuisbedrijf en zal alles bij elkaar voegen. (jaja.. de eerste stap naar 'samen')

Joost is gisteren aangekomen in Bogor, waar hij de komende twee weken is. Hij vertelde me in een paar woorden hoe het daar is. Warm, klam en het regende. Dan toch maar een paar ultra-hippe kaplaarzen en een paraplu kopen. Gelukkig vertelde hij me ook dat hij vanavond in een rumah makan (eethuisje) had gegeten waar je ook bitterballen, ontbijtkoek en poffertjes kan eten. Dat scheelt...Hij heeft de tijd gekregen om op zoek te gaan naar een huisje. Wel zo handig, zodat de spulllen alvast op de boot kunnen en de poes met mij meekan in het vliegtuig. Arme poes. Ik probeer alvast een tropisch klimaat te creeren hier, zodat ze haar dikke wintervacht kwijtraakt. (zweet..)

Het blijft een raar idee. Ik kan me nog niet voorstellen dat ik over twee maanden aan de andere kant van de wereld ga wonen. Zal ik de hypes zoals vanavond, over Peter R de Vries, gaan missen? De eigenaresse van de toko uit de straat, die gisteren aan me vroeg waarom ik zo lang niet geweest was? Mijn ouders, familie, vriendinnen en de weekenden weg met "de meisjes"? Zeker weten, maar het avontuur lonkt en het voelt goed, dus waarom niet? Ik wil niet 1 van die mensen zijn die, als ze oud zijn, roepen dat ze dit ook hadden willen doen, maar niet hebben gedaan omdat.........

Moneymoneymoney

Wat ook mooi is: mensen subcontracten, en rekeningen reimbursen. Jammer dat de enige woorden die ik kan identificeren op al die Vietnamese rekeningen “tiger” (lokaal bier), en “rhum” zijn… En dan snap ik het bijgesloten lijstje met engelse vertalingen – waarvan we al vonden dat wij 4x zouden kunnen eten van 1 gedeclareerd restaurantbezoek - ook weer een stuk beter.. Mental note: volgende keer even vantevoren vermelden dat alcohol niet wordt gereimbursed (nu hebben we deze jongens even nodig, dus laat maar).
Maargoed: mensen/voorschotten moesten betaald worden. Vietnam style ga je dan naar de bank om te pinnen. $1.127 = 18.000.000 VND. Dat moet dus in 5 keer gedaan worden aangezien je niet meer dan 4.000.000 VND per keer kan pinnen. Dat gaat vervolgens in 100.000 briefjes (=4.23 euro per stuk), wat betekent dat je 180 briefjes in je portemonnaie mag stoppen… Nou, dan kannie niet meer dubbelgevouwen worden..
Verder de hele dag dingen geregeld, waarvan een groot deel in een juicebar van een nederlandse eigenaar met gratis wireless internet (internet op mijn kamer -die net iets groter is dan het bed, en een raam heeft dat dichtgemetseld is – is pretty useless, en heb weinig zin om daar overdag te zitten…)

En Iced-coffee (frappe, zoals we het in Hellada zouden noemen) gaat het helemaal worden in ZO-Azie de komende paar jaar!

Stichting BREIN: kijkt U even de andere kant op?

Mooi man, ALLES kunnen ze hier namaken: schilderijen, boeken (hele lonely planets worden gecopieerd), en natuurlijk CDs en DVD’s - $1 voor een film die net in de bioscoop is, en dat met een DVD kwaliteit (met japanse/Chinese subtitles, dat wel). Sopranos seizoen 1-6 in een mooie collectors item doos zei u? Alles wat Lars van Trier ooit heeft gefilmd (12 films/series) in een mooi doosje? $8 per stuk alstublieft. Doe daar een paar films bij, en het is zo’n 300 uur kijkplezier op eenzame avonden voor deze wildlife vet..

Ho Chi Minh City (HCMC), a.k.a. Saigon

s’ochtends om 7uur stond de taxi te wachten om ons, met 7 stuks grote baggage (kisten, tassen etc) en slechts 135kg overgewicht naar het vliegveld te brengen. En dat trekt best wel wat bekijks..
Maar bij aankomst viel 1 ding meteen op: HET IS HIER LEKKER WEER!! We voelden ons meteen weer goed na een paar druilerige, koude dagen..

Via hotel (tassen droppen op de kamer) meteen naar DAH regional office HCMC om mensen te ontmoeten, en het merendeel van de spullen achter te laten. Daarna nog naar 3 andere besprekingen met ornithologen, regeringsmensen, etc… Dit allemaal, net zoals in Hanoi op plekken ver van elkaar, in taxis die niet weten waar ze moeten zijn (geholpen door een verkeerd opgeschreven adres…). Maar:de straten in HCMC zijn wel wat ruimer, en het verkeer is iets meer georganiseerd.
Verder doet het heel westers (Frans – Cote d’azur-achtig) aan, met veel koffiehuizen, juicebars, etc.

Wat het dan weer wat meer Vietnam maakt (Full Metal Jacket style), zijn de zeer vriendelijke mevrouwen die je vragen om binnen te komen, of een drankje te drinken op weg naar huis na het eten…. Maar none of that voor deze jongen – al voor 11u was het ogen dicht, en goodnight Saigon

100!

Triest, maar waar, in Indonesie zijn tot nu toe honderd mensen gestorven door de vogelgriep (H5N1). Het goede nieuws is: aangezien ik op virusjacht ga daar, zit ik in ieder geval in de buurt… :-)

WCS onderzoek in het nieuws: een gans die van Martin in Mongolia een nummer om z'n nek had gekregen, is in India gevonden - 4800 km verderop..
Ben nu al benieuwd naar waar mijn vogeltjes binnenkort allemaal opduiken..