link naar foto's

bij deze een link naar meer foto's, aangezien dit de enige manier is dat ik ze kan uploaden.

http://picasaweb.google.com/chofstee/VietnamJan2009?authkey=DgpBbHwFlzw

Leeeeeeches

Het lijkt alweer lang geleden dat we even op bezoek waren in  Nederland en Belgie om de feestdagen door te brengen. Het was een leuke tijd, met (te) veel eten, drinken, gezelligheid en als kool groeiende nicht en neef. Het blijft raar om in NL te zijn en ik denk dat het alleen maar vreemder gaat worden, naarmate we langer weg zijn. Ik kan niet goed omschrijven waardoor het komt, maar het is in ieder geval opvallend. 

Vanuit de ijzige kou, naar de zinderende hitte van Ho Chi Minh City in de ochtend van 1 januari 2009. Een betere tijd hadden we niet kunnen uitkiezen om terug te vliegen L Gelukkig waren wij niet de enige met een alcohol walm om ons heen. (ik natuurlijk niet, als BOB zijnde..... ;) Geen oog dichtgedaan, omdat er te veel leuks te zien was op tv, dus na aankomst in ons appartement in een coma gevallen.

De volgende morgen alweer op weg naar het veld in Tram Chim national park en sindsdien alleen maar aan het werk. Het voelde weer erg vertrouwd om in de hangmat te liggen en gek te worden van de muggen. Afgelopen donderdag zijn we vanaf daar vertrokken en via Saigon naar Cat Tien national park gegaan. We zijn daar twee dagen geweest en hebben geholpen de netten en het kamp op te zetten en zijn nu weer onderweg naar de vertrouwde hangmat in het zuiden. Ik kan de uren die we in de auto hebben doorgebracht niet meer bijhouden, maar met de laptop en gedownloade journaals, vliegt de tijd voorbij.

Cat Tien national park heeft een totaal ander landschap dat Tram Chim national park en dus ook andere inwoners. Waar Tram Chim plat is en polderlandschap (lees: moeras) afwisselt met kleine dorpjes, is Cat Tien een oerwoud in de bergen. Joost had me al voorbereid op wat inwoners van Cat Tien, maar met 1 was ik het er niet eens. Bloedzuigers!! Maar als, inmiddels, echte jungle girl moet je niet gaan piepen en dus gewoon het oerwoud ingaan zonder anti-bloedzuiger sokken, die volgens Joost voor mietjes zijn en daar wil ik niet bijhoren J Na 5 minuten in de jungle had ik er natuurlijk al 1 te pakken, die zich heel comfortabel op mijn enkel vastgebeten had. Het zijn gelukkig niet van die grote, dus met enige walging dat ding er maar vanaf geplukt. Een bloedend wondje achterlatend. Die grote kwamen volgens Joost niet voor, dat stelde me gerust.

Echter de volgende dag, bij het opzetten van de netten (die nou nooit eens op een normale plek kunnen staan, maar altijd in het midden van een moeras/meer/sloot…) en ik weer heerlijk tot mijn middel in de blubber stond, voelde ik iets aan mijn kleine teen. Ja hoor: zo’n grote, glibberige, vol met mijn bloed gezogen, walgelijke, totaal functieloze en smerige bloedzuiger, die zich zonder toestemming had vastgebeten tussen mijn kleine teen en die daarrnaast. Ik blijf een meisje, dus vroeg ik vriendelijk aan Joost of ie HEEL SNEL!!! dat ding van me af wilde halen. Ik ben nog net niet gaan gillen, maar het scheelde weinig. Ik moet me toch, als enige vrouw, een beetje aanpassen aan de mannen en onverschillig lijken.  Met enige tegenzin moest ik daarna nog een aantal keer het moeras in en ben nog twee keer te pakken genomen. Ik kan je wel vertellen dat het schrikeffect steeds minder wordt, maar het gevoel erbij niet. Brr… 

‘s Avonds toen Joost even rustig op een steiger in het donker zat werd hij begroet door een enorme krokodil, die de grootte van zijn bek liet zien (die volgens hem wel zoooooooo groot was) en hem daarna nog even aan bleef kijken. Het heet dus niet voor niets “Crocodile lake”. Mooi, scheelt weer teleurgestelde toeristen. Ik heb daarna wel geweigerd om het moeras in te gaan ‘s nachts, want mijn leven is me iets te lief. Ik kan ontslagen worden, door deze werkweigering, maar heb nog nooit een contract gezien, dus dat scheelt weer. 

ps: meer foto's volgen snel...

Tram Chim

Inderdaad ben ik dus diezelfde middag aangekomen na een lange autorit vanuit HCMC.
Die ochtend had ik gelukkig nog even tijd om wat laatste inkopen te doen voor Joost en mij. Erg gezellig gepraat met de chauffeur (heb er een half uur over gedaan om duidelijk te maken dat ik naar de WC moest) en werd ik volgestopt met allemaal lekkers, waarvan ik tot dan nog niet wist dat het eetbaar was.

Aangekomen bij het hoofdkwartier had ik even de tijd om wat spullen bij elkaar te pakken voor een nacht in een hangmat in de jungle. Gelukkig had Joost me ingelicht over de omstandigheden en kwam ik aardig goed voorbereid aan. Ok..jungle is het niet, meer een polderlandschap met bijbehorende muggen! Het team bestond uit een aantal biologie studenten uit HCMC, een Russische ornitholoog, wat officials die erbij moesten zijn, Joost en nu dus ook ik. De vogelvangnetten stonden al opgezet en ben gelijk mee gegaan door de blubber om te kijken of er vogels waren gevangen. Helaas.. Maar had wel mijn eerste wandeling door de blubber doorstaan. Fijn dat Joost me had vertelt dat het misschien wel handig zou zijn om een paar waterschoenen mee te nemen.

Die nacht heb ik als een roosje geslapen en heb Joost om de 10 minuten verteld dat het toch best lekker ligt, zo’n hangmat. De dagen daarna zijn we elke dag om half 5 opgestaan om met de boot terug te gaan, snel tanden te poetsen en door naar de markten, waar we ook monsters afnemen. Daarna ontbijten met het hele team (doet u mij maar een noodel soep met varkenspoot deze keer) en weer terug naar het hoofdkwartier om een paar uur lang emails te checken en de monsters te verwerken. Om een uur of 12 weer terug naar het veldkamp, netten checken, even rusten in de hangmat en om 6 uur werd het donker. Donker betekend dus ook muggen.. De enige pijnloze optie was dan ook om in de hangmat met klamboe te gaan liggen en een boekje te gaan lezen. Elke anderhalf uur moesten de netten gecontroleerd worden en daar werd ik zo af en toe wakker van.. Ja, nachtrust is ook belangrijk toch? En daarbij heb ik het niet zo op de combinatie: donker, pythons, muggen en onvoorspelbare diepten in de modder.

Er was ook een dierenarts bij van de regio, die moest leren om bloed af te nemen bij wilde vogels. Meneer Xui. Aardige man en Vietnamees tot op het bot, dus de laatste avond had hij eten en vooral drank geregeld. Drank hier = moonshine, met van te voren niet te voorspellen uitwerking. Eten = tja..weet eigenlijk niet wat ik heb gegeten, maar weet wel dat de kop lekker smaakt en als je het nog even op het vuur gooit de smaak nog intenser wordt. Intens betekend in deze niet meer smakelijk. Maar goed, je kan zo’n aanbod niet weigeren, gezien de kans groot is op scheve gezichten, dus er dan maar om lachen en vriendelijk zeggen dat het, het lekkerste stukje … is wat je ooit gegeten hebt. En de drank vloeide rijkelijk. Eerder hadden we de verjaardag van de zoon van de Russische ornitholoog gevierd met Vietnamese vodka en daarna de “moonshine”. Het werd al snel een wedstijd wie het eerste die enige blanke mevrouw onder de tafel zou drinken, dus kreeg ik ook een een verdubbelde frequentie de kleine glaasjes aangeboden. Had van Joost geleerd dat weigeren geen optie is, dus voorruit dan maar… Gelukkig is mijn lever wel iets gewend, dus het omgekeerde gebeurde. Zwalkende bootsmannen, kotsende rangers, (die waren ook uitgenodigd voor deze speciale gelegenheid) sterke verhalen en ga zo maar door. Ik maar wachten op mijn volgende glaasje… Nu schijnt het wel zo te zijn dat Vietnamezen fysiologisch anders in elkaar zitten waardoor ze alcohol niet goed kunnen afbreken, dus dat had ik dan weer in mijn voordeel. Ok.. ik heb daarna heerlijk geslapen en werd ietwat gedesorienteerd weer wakker om 5 uur de volgende morgen. Maar dat was het dan ook.

Gelukkig hadden we de volgende middag de leuke taak om de netten te verzetten, in de hoop meer vogels te vangen. Aangezien de studenten naar huis waren, was ik de enige optie om mee te gaan het moeras is. Ik kan je vertellen... heerlijk.. tot boven je middel in de modder/water met bruine drap en waterlelies. Niet te vergeten de pythons, kikker, heel veel grote vissen, muggen, krabben, wespen etc. Maar...het schijnt goed voor je huid te zijn, dus kan niet wachten om nog een keer te gaan. Joost bleef maar zeggen hoe trots hij op me was terwijl ik in die modder stond te ploeteren en ik dacht “jaha..., dit heb ik nou allemaal voor je over....” :) 

Goed, gisteren weer aangekomen in HCMC. We hebben nu even de tijd om nog wat kerstinkopen te doen en Joost heeft nog 2 meetings. Dinsdagmiddag vliegen we naar Amsterdam om vanuit de modder, kerst te vieren in NL en Belgie. Zal wel weer even wennen zijn...

"Home" @ Ho Chi Minh City

Even weer een vrolijk berichtje na die over onze lieve Bintang - die nu echt een sterretje is geworden..
Damnit - je weet vanaf het begin dat het niets gaat worden, haalt euthanasie middel in huis, en gaat dan toch gewoon door, omdat je zo'n lief "Timmay-tje" er zo graag doorheen wil trekken...
Bernard, bedankt voor al je hulp - zeker in tijden als ik niet bereikbaar was voor Carola..

maargoed we hadden het over vrolijke berichten:

Ik ben sinds kort huurder in HCMC, Vietnam! En dat is zeer relaxed, fully serviced, en heb nu mijn eigen stereo, printer, en alle verdere gemakken binnen handbereik, en hoef dus niet meer van hot naar her (?) om mijn gestorede spullen op te halen..

Ik heb er nog niet veel van mogen genieten, aangezien ik hier vooral in de modder of in mn hangmat zit, maar carola heeft er al evenlang gebruik van gemaakt, en is nu naar mij onderweg (ongeveer 5uur rijden van HCMC).

Binnenkomst, zicht vanuit voordeur, en verder.... in januari verplaatsen we naar de 4e verdieping met groot raam en een dakterras "for BBQ and drinking" zoals de huisbaas me vertelde.... sweeet.

het leven in het veld is zwaar... ;-)

Er staat een sterretje aan de hemel...

Gisterenavond is Bintang overleden in een kliniek in Jakarta, waar ik hem als laatste redmiddel afgelopen dinsdag naartoe had gebracht. We hadden al besloten dat we hem vandaag zouden laten inslapen en dat was ook al een hele grote klus. Volgens het geloof hier, is euthanasie haram en moet je een beestje dus onnodig laten lijden. Wat een verschil met Nederland. Toen ik het vorige week voorstelde aan een arts, kreeg hij zowaar een hartverzakking. Iets met Mohammed die een kat had, geloof ik. Nou denk ik alleen dat die kat van Mohammed erg gezond was en niet zijn urine liet lopen.

Die kleine heeft 1 en al problemen gehad van het begin af aan en als het ene voorbij was, kwam het andere weer om de hoek kijken. Infecties aan zijn pootjes, wormen, opgezwollen buik, door zijn achterpootjes heen zakken en ga zo maar door. Toen hij vorige week een epileptisch insult liet zien ben ik bijna elke dag heen en weer gereden naar de kliniek in Bogor. Daar hadden ze geen flauw idee en kan een cursus röntgen diagnostiek zeker geen kwaad. (De maag zou een niertumor zijn en de slokdarm de luchtpijn) Ze zijn hier, begrijpelijk, niet zo ontwikkeld op dit gebied als in Nederland en op zo'n moment frustreert dat. Gelukkig had ik hulp uit alle hoeken en heb ik heel wat foto's filmpjes en uitleg gestuurd naar Bernard, een vriend van Joost, die mee heeft gedacht. Joost zit nu in Vietnam, dus vanuit alle windstreken is er gevochten voor die kleine. Uiteindelijk is de waarschijnlijkheidsdiagnose nu een aangeboren afwijking met een leverprobleem, waardoor hij zichzelf als het ware vergiftigde.

Ik snap ook wel dat het voor Bintang het beste is, maar niet voor mij. Vergeef mijn egoïsme in deze… Dag en nacht heb ik de laatste drie weken voor hem gezorgd en vaak nachtenlang wakker gezeten in de badkamer, waar hij lag. Raar eigenlijk dat je nog zolang doorgaat met dit beestje, maar hij was zo lief en zoals al eerder gezegd was euthanasie bijna onbespreekbaar. Hij had goede momenten en dan kwam hij naar je toe gelopen en begon te spinnen. Hij kroop dan op je schoot en begon in je vinger te bijten. Ik heb ook tegen Joost gezegd dat het een stuk makkelijker zou zijn als hij alleen maar ziek was geweest, maar dat heb je dus niet voor het zeggen…

Dat het pijn doet is zeker. Nooit gedacht dat ik zo ontzettend veel van een poesje zou kunnen gaan houden. Gelukkig heb ik veel steun gehad uit Nederland en heb ik een heel lief telefoontje gehad van Suusje, wat me heel goed heeft gedaan...(je bent een schat) Ja..uiteindelijk is dit ook voor mij leerzaam geweest en ben ik nu nog beter geworden in het overhalen van artsen voor bepaalde onderzoeken. Toch weer iets geleerd!!