Jambi - kamp

Verdikke - da's nog best lastig, zo'n blog bijhouden: kom je zo maar allemaal half-geschreven stukjes tegen die je nog niet hebt geplaatst... Bij deze alvast excuses.. Continuiteit en/of logica is nooit mi

jn sterkste punt geweest...

Begin Mei zat het er voor het team in het veld bijna op – de eerste dag vogels vangen was op kerstavond, en allemaal (behalve 1, die toch echt een beetje gek begon te doen en o.a. hele gesprekken met de rivier had op een gegeven moment) hadden ze het uitgehouden. Trouwens: de langste veldperiode aan een stuk door van alle projecten in Indonesie – record!

Ik heb 3 nachten in het kamp gezeten, en he-le-maal NIETS gevangen…. Nog wel even gevraagd of ze niet de boel belazerden en de hele tijd niets hadden gevangen :-) Gelukkig was er tijd om lekker te vliegeren - ook mooi.. Het kamp was een beetje veranderd sinds Carola en ik daar laatst waren – een beetje meer regen/storm proof gemaakt, er was nu een “moskee-tent” en er was een gitaar gekocht. En er waren opeens VEEL wilde varkens..

En weet je: s’avonds na het eten in mijn hangmat liggen, met de geluiden van de natuur om me heen, en het zachte getokkel op de gitaar bij het kampvuur, en al die andere dingen in het veld waar al eerder over is geschreven maakt me ZO ontzettend gelukkig – ik zou daar maanden kunnen blijven… Maar nee – deze jongen moet aan budgetten, contracten, en andere bureaucratische rompslomp werken terwijl het team het leuke werk doet… Soms ben je meer “veld accountant” dan “veld dierenarts”.. Maargoed..

De laatste avond was feest: met voor het eerst in 4 maanden kip - die wij hadden meegenomen, en ze heel erg hun best hadden gedaan met kaarsjes en andere gezelligheid. Ik moest natuurlijk eerst (als “baas”) speechen en iedereen bedanken (minus God) en toen ging de rest alles en iedereen bedanken (inc God). Er werd gelachen en gehuild, en het was een ontzettend bijzondere ervaring om het einde van zo’n lange veld periode mee te mogen maken- ik denk dat iedereen, behalve dierenarts L (die civilisatie wel een beetje miste en haar roze kleren nu wel een keer goed wilde wassen) er zo nog maanden was gebleven als ik dat had gevraagd..

De eerste spullen werden afgevoerd met een gammel bootje, en het kamp werd heel efficient afgebouwd – mooi werk: slopen...

Wat heel apart was: H., onze locale jongen (18 jaar oud), iemand die altijd heel stil en verlegen was, werd opeens heel druk en raar – ging alleen maar aandacht vragen en gek doen... Hij gaat het team zeker missen in zijn wereldje: het dorp … We sliepen nog 3 dagen in het huis van de familie van H – een arme maar zeer gastvrije familie - met z’n 12-en hutjemutje op de houten vloer in de woonkamer. Met al het gesnurk, wekkers die afgaan voor het gebed, en grote insecten die over je heenlopen s’nachts (ik heb 1 kakkerlak tussen m’n knieen kunnen squashen in een refleks, wat eigenlijk nog viezer was dan het over me heenlopen, maargoed..) was het misschien niet de meest comfortabele plek om te slapen, maaar ik zou niet anders gewild hebben. De eerste ochtend had S – net na het ochtend gebed een beer langs het huis zien lopen, en elke ochtend horde je de gibbons in het bos – het dorp ligt op de grens bos/mangrove/zee…. Mooi…

Maargoed: leven in een arm dorp betekent ook poepen boven de rivier. Ik had ervaring in Kalimantan, maar niet in een open toilet (muurtje is ~1m hoog, waar je dus vrolijk met je hoofd bovenuit steekt), en met een buurman die even gedag zegt terwijl hij onder je vis aan het vangen is… Dat heb ik dus 1 keer geprobeerd, en ben de volgende dag maar lekker rustig de mangrove in gegaan met mn schep…

Het team wilde H graag meenemen naar Bogor – hij was nooit verder dan Jambi geweest – en dat alleen met het team. Ze wilden hem graag meer van de wereld laten zien, en ik moest de familie overtuigen, wat dagen duurde... Maar toen was er de oma - die heeft alleen om de gedachte al ontzettend zitten huilen.. Dan merk je pas echt hoe hecht die gemeenschap is, en hoe zij tegen verandering aankijken….

Een paar uur voor ik terug naar Jambi zou gaan, vertelde N. dat H. me even mee wilde nemen op de brommer. Ik kan helaas nog steeds slecht communiceren in het Bahasa (gelukkig woont er een doof-stomme jongen in het dorp, dus gebarentaal-praten met mij lukte heel goed..) maar dit tochtje op de brommer ontroerde me enorm. Hij liet de huizen zien waar zijn familie woont (half het dorp – dat weinig mensen telt, maar over een groot gebied verdeeld ligt), liet de velden zien waar ze bananen, casave, cocosnoten, en wat nog meer wordt verbouwd, we aten wat vruchten en cocosnoten, gingen langs bij een familielid waar een grote varaan in de keuken zat die ze er graag uit wilden hebben, en ondanks de taalbarriere was duidelijk: wij zijn nu vrienden… Echt heel mooi…

En toen begon ik te denken….. wat doe ik in godsnaam om deze jongen vanuit deze (in mijn ogen) ideale omgeving te halen, en mee naar de stads-ellende van Bogor en Jakarta te halen???

Toen het team terug kwam in Bogor, was H er niet bij.. het mocht dus toch niet..

Naya en Tinto

Wat een genot dat spelen!! Het is leuk in het weeshuis en ben inmiddels bezig met het schrijven van protocollen en het begeleiden van de verzorgsters. Daarnaast dus lekker spelen en van vandaag af aan elke zaterdag zwemles geven aan Hannah.(waarbij ik even aan mijn schoonmoeder moest denken, die dat ook gedaan heeft in Zimbabwe) Hannah is 1 van de kinderen in het weeshuis, inmiddels 10 jaar oud en een "speciaaltje". Het is me nog niet helemaal duidelijk wat het is, maar wat ik wel weet is dat ze een attentie curve van een goudvis heeft. Als baby is ze aan haar hart geopereerd en heeft nu problemen met leren en concentratie. Leuk dus als je haar wilt leren zwemmen en zo opeens haar focus verliest en als een baksteen naar de bodem zinkt... Een grote uitdaging dus. We gingen vandaag om 7 (!!) uur 's ochtends zwemmen, omdat het dan nog niet zo warm is.. We hebben het geweten.. rillend van de kou stonden Hannah en ik na een half uur al aan de kant in de zon om op te warmen. Ja.. ik word een echt tropen-mens. Misschien volgende week een uurtje later?

Dan Naya.. Naya is een baby die in de buurt van het weeshuis woont en bij een zwangerschapsduur van ongeveer 6 maanden geboren is, omdat haar moeder een te hoge bloeddruk had. Ze woog toen 1 kilo en inmiddels 1300 gram. Ze moest eigenlijk langer in het ziekenhuis blijven, maar de familie had geen geld, dus zijn ze op straat gezet (normale gang van zaken hier) De moeder is naar het weeshuis gegaan, omdat ze geen geld voor voeding of kleding had en op zijn beurt heeft het weeshuis mij gevraagd of ik iemand wist, die dat kon sponseren. Nu kwam het goed uit dat Tante Tineke geld aan ons gegeven heeft, toen ze weg ging vorige week en ik heb haar dus de sponsor gemaakt. bedankt T.T.!! Inmiddels is de speciale voeding, luiers en kleding gekocht en ga ik daar twee keer per week langs om te kijken of alles nog goed gaan. Wegen, temperatuur opnemen, adviseren etc. Ik hoop dat we het met z'n alles voor elkaar kunnen krijgen om van Naya een gezonde meid te maken die over een paar jaar in haar uniform naar school kan..

En Tinto.. Ik reed twee weken geleden naar de markt en in mijn ooghoek zag ik een kitten lopen, midden op een druk kruispunt en onder de modder. Kinderen gooiden hem aan de kant van de weg terwijl ik stond te wachten voor het rode licht. Joost en ik hadden het er een paar dagen daarvoor nog over gehad dat het misschien wel leuk zou zijn om nog een poes erbij te nemen. Zonder twijfel dus uit de auto gestapt, het kruispunt opgelopen, de kitten opgepakt en in de auto gezet. Joost gebeld dat ik eraan kwam met een rode, hard miauwende, erg vieze kitten en zo was er: Tinto!! Inmiddels flink gegroeid, de wereld aan het ontdekken, ruziend met de andere poezen en veel slapen.

En dat... is de reden dat Joost nu lekker in Vietnam zit, omringt door heerlijk eten en leuke bars en ik niet... Tja.. Iemand moet zich opofferen om rust en regelmaat te brengen en te zorgen dat Tinto goed opgevoed wordt!! Bij de vorige, nog levende, kat (Baru) hebben we dat niet zo gedaan en ondervinden daar nu de nadelen van. Een echte straatkat, zonder manieren....

Cemara, Jambi - Roadtrip!

Begin Mei “moest” ik weer even naar het team op Sumatra, met de auto om spullen mee terug te nemen...

Mooimooimooi. Ipod aangesloten op de autoradio, en onder het genot van veel goede muziek 2 dagen in de auto zitten - heerlijk. Alle tijd om me druk te maken over belangrijke dingen als: “ dit is toch echt wel de beste band/nummer – ever….. Oh nee, deze!” (repeat – vaak…). En dat allemaal zonder de vraag “is dit nou muziek?” te hoeven beantwoorden.. ;-)

Muziek hard genoeg aan om geen vervelende piepjes of geluidjes van de auto te horen, en niet gehinderd door enige topografische kennis of afstand die ik moest afleggen (ik wist dat het door het team in ongeveer 25 uur aan een stuk doorrijden wordt afgelegd, niet hoe ver het nou eigenlijk was), maar wel met GPS binnen bereik. Koorts en de perikelen uit het vorige blog stukje konden ook de pret niet ‘drukken’ (hihi)… Tip: als je de hele dag dat je in de auto zit niet eet, dan hoeft er ook niets uit….

Het eerste stuk op Java was hetzelfde als naar de olifantjes, maar eenmaal op Sumatra ging ik nu naar links – de “Trans-Sumatra highway” op.
Waar ze die naam in godesnaam vandaan hebben gehaald is mij volstrekt onduidelijk. Bij een ‘highway’ ben je snel geneigd om aan een weg te denken waar je hard kan rijden – MAAR DAT IS HELEMAAL NIET ZO! De weg was soms weg, anders vol met grote gaten, en eigenlijk was het meteen aanschuiven achter de lange ketting vrachtwagens over de 2-baans weg door de bergen. Langs/op de weg overal net omgekukelde of in elkaar geharmonika-de middelmaat vrachtwagens en minibusjes, waarvan iedereen al weet dat dat gekken zijn op de weg... dat schiet natuurlijk niet op: naar Lampung was 50 km vanaf de boot, en ik wist dat dat het drukste stuk was, maar 4 uur rijden vond ik wel enigszins overdreven... Nou had ik een vaag idée hoever ik wilde komen op de eerste dag (halverwege..), maar dat werd al snel – en vaak aangepast…

In het hotel - 10 uur en 360 km op de dagteller, bleek na het raadplegen van een simpele kaart van Sumatra dat ik nu ongeveer op een derde was van de afstand was... (ik had de volgende dag met L in de stad Jambi afgesproken om de dag erna weg te gaan naar het kamp..)

Supermooi om om 6:30 net na zonsopgang door de groene omgeving te rijden. Om 3 uur s’middags (400km op de dagteller, en de 8-10 uur rijden wat ze me in het hotel vertelden zo’n beetje achter de rug) had ik het idée dat ik er toch echt wel bijna was - ondanks een uur omrijden (lang leve de gps waar ik 30 minuten na de verkeerde afslag eindelijk eens opkeek). Toen kwam ik het eerste bordje tegen met een afstand erop naar Jambi: nog 328 km…
….
Om half 8, aangekomen in het hotel (iets harder rijden kan dus wel op dat stuk...) werd me meteen gevraagd of die meneer met kaalgeschoren hoofd en lange baard bij mij hoorde – L was dus ook in de huis. mooi.

Poepmonster

Hoe groot is de kans dat als je na een dikke 10 dagen met meerdere malen per dag “aarsplas” (zoals wij het nu liefkozend noemen), flinke koorts, een rot hoest en zere gewrichten je uiteindelijk naar de SOS-kliniek in Jakarta gaat en een poepmonster (dat vind ik dus zo’n ont-zet-tend MOOI word) moet gaan produceren – dat de darmen dan vinden dat het wel mooi geweest is met zich de hele dag willen legen?

Groot genoeg blijkbaar….

Wel lachen met de zusters die je vanachter de balie “hoopvol” (hihi) zitten aan te kijken of het nu wel gelukt is als je met je rode zwetende kop, rubber handschoenen en potje van de wc afkomt..

Ook veel koffie later tijdens de 2 uur wachten op de bloed en rontgen uitslagen had niet het gewenste effect – al was ik wel goed wakker.

Lang verhaal kort: ik had NIET de verwachte Dengue of Tuberculose, en ik heb nooit meer iets gehoord van de met moeite geproduceerde poepmonster uitslagen – dus misschien toch de mexicaanse griep opgelopen op het vliegtuig vanuit Hanoi?
Dan klopt dat bizar lage percentage aan ‘dooien’ en mijn opvatting over opgehyp-te dood en verderf pandemie perikelen dus toch…
;-)

Trouwens, de dag/week erna had ik de hele voorraad poepmonster potjes met gemak en op commando weer kunnen vullen…..

Pelangi Kasih (regenboog met liefde)

Ik ben vanaf eind April aan het werk in het weeshuis (Pelangi Kasih), waar ik in het vorige stukje over geschreven heb. Wat een genot om daar naartoe te gaan en te helpen met de verzorging en begeleiding van de kinders. Er wonen 9 kinderen van 0 tot 18 jaar en er werken ongeveer evenveel mensen. De drie baby’s zijn allen afgestaan doordat ze of buiten het huwelijk verwekt zijn of omdat er niet genoeg geld meer was voor nog een kind. Hoe vervelend ook, zonder ouders op de groeien, ik denk dat de kinderen het in het weeshuis goed getroffen hebben.(misschien is het beter te zeggen dat ze het slechter hadden kunnen treffen) Er is veel aandacht, liefde, eten, een droog en schoon bed en kleding en een mogelijkheid om naar goede scholen te gaan. Er is geld om naar de dokter te gaan en de medicijnen te betalen.

 

In het weeshuis is genoeg te doen in de vorm van huiswerkbegeleiding, luiers verschonen en spelen. (spelen rules!) Ik voel me er erg welkom en rij er ‘s ochtends met een brede glimlach heen op mijn brommertje. De rit ernaartoe is al een genot, door de rijstvelden en de bergen in, de zoete geur van kruidnagel die ligt te drogen. Het weeshuis ligt in een desa (zeg maar buitenwijk) van Bogor en binnen een uur lopen, door de rijstvelden, kom je bij een prachtige waterval uit. Elke middag kom ik thuis met tassen vol cassave of zoete aardappels die ze die dag geoogst hebben. Ik weet inmiddels niet meer wat ik ermee moet doen, maar sleep ze elke dag trouw mee op mijn brommer.

 

Dus eindelijk, na een jaar, heb ik iets gevonden waar ik goed in ben: spelen!! Het gevoel weer ergens bij te horen is heerlijk en als een van de peuters me begroet met de, door mij, aangeleerde “high five” kan mijn dag niet meer stuk. Volgende week gaan we met al het personeel naar het presidentiele paleis in Bogor en ik moest en zou ook mee, omdat ik nu ook “familie” ben, zoals ze het zeiden. Heerlijk!!

Dan nog mijn andere cariere als model natuurlijk. Ik had er al een tijd niets meer van gehoord en toen in vorig week de Jakarta Post opensloeg stond ik raar te kijken toen ik mezelf zag ik die advertentie van de lokale bank. Een klein beetje trots was ik wel… En alsof de duivel ermee speelde kreeg ik eind april ook een baan aangeboden als secretaresse voor een CEO van een groot bedrijf ergens in Jakarta. De enige arbeidsvoorwaarde was een blanke, goed uitziende vrouw. Die heb ik dus maar even aan me voorbij laten gaan en ga niet vertellen om welke reden J Ja, als ik kan kiezen tussen spelen en typen, weet ik het wel..

 

Verder begint maandag de nieuwe huishoudster. Ik heb, nadat we Fifi helaas hebben moeten ontslaan, drie weken zelf geprobeerd schoon te maken, maar ik ben erachter gekomen dat dat niet zo makkelijk is als in Nederland. (Sjezus wat klinkt dit verwend zeg) Ik zal de details achterwegen laten, maar waar het op neer komt is dat ik er blij ben dat Ibu Adhi maandag begint en ik niet meer om 7 uur in de morgen de was hoef buiten te hangen, omdat het anders te laat is en dus gaat regenen…