Jambi, Sumatra - deel 4 (regenseizoen)

Het kan verkeren – het ene moment lig je nog in je frivate fool filla met oud en nieuw op Lombok, 1.5 dag later lig je op een aftands vrachtscheepje onder een stuk plastic in de stromende regen te slapen.. 2100 aangekomen in Bogor vanuit Lombok, wekker om 0500, en op naar Jambi. Uurtje vliegen, 3 uur met de auto (kan sneller, maar de weg was op sommige delen weggeslagen door de regen..) en naar de aanmeerplaats voor de speedboat. Aldaar werd ik al van veraf begroet door de speedboatpiloot van vorig jaar met: “Joost! Brother!” en was hij een kwartier niet van mijn arm/schouder aft e slaan.. En dat is mooi. Twee uurtjes speedboaten naar Nipah, waar we op het vrachtschip moesten wachten die door het weer en de zee condities pas om 0200 wegkon. Ik had in ieder geval de tijd om even een zwembroek en handdoek te kopen, die ik was vergeten – net als vorig jaar overigens, die man van die winkel moet wel denken: komt er 2 keer per jaar een ‘bule’ in het dorp, en steeds verkoop ik een handdoek en zwembroek… Om 0200 zei de kapitein nog “ik weet niet of we nu moeten gaan, want het gaat wel regenen zo” maar ik had maar een weekje in het veld en wilde dus zo snel mogelijk weg – en zo beland je dus onder een stuk plastic… Wel lekker geslapen, al was het dekzeil natuurlijk net niet groot genoeg om me echt helemaal droog te houden..

En regen dus. Veel regen. En als je in de bush zit zonder water om je mee te wassen (zeewater wast niet lekker, en de rivier is deze tijd van het jaaar ook heel zout), dan is dat een goed moment om water op te vangen , of om je te douchen onder de straal water die van het tentzeil afkomt (en ja, in een moslim land doet men dat met kleding aan - fotolinks onder)

Het team, die al een maand in het veld zaten, bestaat nu naast de 4 vaste krachten uit nog 7 studenten/”vrijwilligers”, en onze locale held H (zie vorig stukje over Jambi). Ik had twee nieuwe studenten meegenomen (er moesten 2 terug naar de uni), en een nieuwe dierenarts, want die hebben we ondertussen wel echt nodig. Leuke groep mensen – elke avond een beetje gitaar spelen en zingen met elkaar bij het kampvuur, en alles samen doen: goede sfeer.

Na de tijgersporen naast het kamp van vorig seizoen is het team wel een beetje paranoide geworden in hun doen en laten (en terecht met sommige dingen zoals niet s’nachts in het donker alleen netten gaan checken, maar altijd met een groep). Ik vroeg de teamleider L. hoe het ging, en toen kwam een moment van stilte, gevolgd door “eergisteren hebben we gegrom gehoord net naast het kamp, en het team is overtuigd dat het een tijger is, en nogal bang”… Hij had geprobeerd te vertellen dat het waaarschijnlijk een hond was ofzo, maar had ze niet kunnen overtuigen, wat mijn taak moest worden. Dus de eerste dag lag ik lekker in de hangmat te chillen (op de plek waar ze het geluid hadden gehoord, aan de rand van het kamp), en toen horde ik het ook. Het was ‘zeker’ geen tijger, want in mijn ervaring grommen die heel anders, maar ook zeker geen hond.. Ik dus de bush in om te kijken wat het was. Na een minuut of vijf gegrom volgen door het bos, dacht ik stiekem toch wel even dat het misschien helemaal niet zo verstandig was wat ik deed, en ben maar teruggegaan (goed he, mam?;-).. Op de plek waar het eerste gegrom vandaan kwam lagen wel verse sporen van een wild zwijn, maar toch, ik had nog nooit een wild zwijn horen grommen, dus je weet maar nooit.. De volgende dag stond ik in het bos dode bomen te kappen met de machete om een visfuik mee vast te zetten in de rivier, en toen liep ik tegen een wilde zwijn familie aan, die al grommend wegliepen – case closed, en het team iets geruster kunnen stellen.

Ik kan trouwens redelijk overweg met een machete, maar net als de meeste jongens van 36jaar heb ik als ik alleen in de bush sta toch nog wel eens de kinderlijke neiging om te kijken of ik een tak in een slag als een ninja door kan hakken.. Dat kan dus blijkbaar, al moet je dan wel zo slim zijn om niet je scheenbeen in het vervolg traject te plaatsten… Resultaat: een flinke snee in mijn been (maarja, beter dan andersom…:-). Jammer dat er geen zuster was.. Maarja, het was een mooie rechte wond die m.b.v pleisters redelijk goed dicht geplakt kon worden.. (volgende keer toch maar een hechtset in de eerste hulp tas doen – was deze keer eigenlijk al de bedoeling..).

De ‘fuik van M.” (onze russische ornitholoog die op oudejaarsdag naar het zeikenhuis moest in Rusland en dus niet mee kon) deed het weer goed. Mooi werk is dat, fuiken zetten in een rivier, en nog mooier is het eruit halen met inhoud – zeker voor het team die de gezouten vis of vis in blik wel beu begon te worden (ze waren een beetje vergeten hoe die fuik werkte).. Verschillende vissen, paling, en een aantal flinke garnalen rijker zat ik de vissen op het strand in de regen schoon te maken met het mes dat vroeger van mijn opa was. Ik gebruik het, net als hijzelf deed, vaak, en moet dan altijd aan hem denken – een mooiere erfenis kan ik me haast niet voorstellen..

Dit is ons derde seizoen in Jambi, en het kamp ziet er steeds mooier en efficienter uit. We hebben nu ook een tweede hands tent van het rode kruis op de kop getikt – ideaal om monsters in af te nemen. Jammer alleen dat hij niet echt, of beter: alles behalve waterdicht is (weet ik ook meteen waarom ze hem verkochten..). En in deze tijd van het jaar zou dat toch wel handig zijn.. maargoed, zeiltje erover, en klaar. Alleen heb je dan binnen de kortste keren een flink mierennest onder je zeiltje.. Die beesten zitten echt overall: even je broek te drogen hangen/ hangmat ophangen, tent opzetten, etc, en binnen een paar uur heb je een nest, inclusief eitjes.. Bizar. En onhandig als het in je broek zit en je dat niet weet als je hem aandoet.

We hebben echt veel vogels van de vorige seizoenen teruggevangen, en dat is goed nieuws: ze leven na twee jaar blijkbaar nog, en komen dus weer naar dezelfde plek terug: goede data voor een artikeltje. Ook hebben we een bar-tailed godwit gevangen met een ring om van het British museum in London. Als die echt uit de UK is komen vliegen, dan is dat fantastisch natuurlijk, al denk ik dat hij door een engels team in zuidoost Azie is gevangen.. Ik ben in ieder geval benieuwd…

De wereld redden dmv boybands gaat het trouwens helemaal worden in 2010....

Congres...

'n congres in Nieuw Zeeland – vervelend… ;-)


In Nieuw Zeeland zijn ze nogal streng tegen het mogelijk binnen brengen van (mens/dier/plant) ziektes, dus moet je bij aankomst vanalles aangeven. Ik had natuurlijk netjes ingevuld dat ik dierenarts was, maar dan werd er grondiger geinspecteerd: tent werd geopend en gestofzuigd, en schoenen gechecked. “Ik ben bang dat u nog een beetje koeienstront onder uw schoen heeft zitten meneer – ik ga ze even schoonmaken”.. Mooi, man, gratis waterbuffelstront schoonmaken bij binnenkomst - mooi land.

Mooi? ONT-ZET-TOND MOOOOOOI land is het… Ik had zo bedacht dat aangezien het congres aan de zuidkant van het eiland was, dat ik beter naar de noordkant kon vliegen, zodat ik dan een auto ‘moest’ huren om bij het congres te komen – een leuke tocht van zo’n 700km. Ik had 1 dag extra voor- en 3 dagen na het congres, om in vogelvlucht een paar hoogtepunten te bekijken. Jammer dat er zoveel hoogtepunten zijn, want dat betekent dus dat je er heel veel mist in een paar dagen…
Bij de autoverhuur vroegen ze wat ik allemaal ging doen. ‘euh, naar congres, en zometeen eerst naar een café voor een kop koffie zodat ik de lonely planet even kan doorkijken…’ het was allemaal niet echt goed doordacht, maar dat betekent ook dat er niets mis kan gaan, alles dat ik zou zien was mooi meegenomen…. Je kan altijd weer terug gaan.. Er waren wel een paar dingen die ik graag wilde zien: NZ zeeleeuwen, pelsrobben, walvissen, dolfijnen, Keas (die papagaaien die alles stukmaken) en albatrossen.. Als dat zou lukken – mooi. Anders zou ik gewoon meenemen wat ik allemaal zag en meemaakte – ook mooi.

Al snel werd duidelijk waar het Nieuw Zeelandse Crowded House hun "4 seasons in 1 day" vandaan haalden: het kan daar heel snel van sneeuwbui naar zon-blauwe lucht, naar regen (vaak naar regen) gaan.. Hmm, dat zijn er drie..

Dat congres trouwens, was wel my kind of bullride: tussen 8:00-13:00 presentaties, en elke middag excursie! Bij aankomst (ik kende helemaal niemand) dacht ik dat het een beetje saaie bedoeling ging worden, aangezien de gemiddelde leeftijd nogal hoog lag - veel mensen rond /over hun pensioen leeftijd, en vergeleken met andere congressen weinig studenten (en dat waren meestal de mensen waar ik het makkelijkst mee om kon gaan – lekker even weg van de verantwoordelijkheden…) … Maar dat kwam natuurlijk een paar uur later allemaal goed tijdens de ‘wijnproef’ avond, waar ik meteen een pruik op m’n kop kreeg als nieuw lid en Indo representative – en iedereen weet: met een rare pruik op is het meteen feest (zucht..) – maar, niet gehinderd door de volle glazen van verschillende wijnen die geproeft moesten worden, brak het toch het ijs wel, en was het heel gezellig. Leuke groep mensen die ozzie wildlife/zoo vets… Al had ik natuurlijk een heleboel dingen (scheermes, nette schoenen,etc) thuis kunnen laten, want mijn presentatie kon gewoon ongeschoren, en op slippers – heerlijk.

Wat ook leuk is is om een keer voor een hele andere groep mensen te praten, die dan helemaal ontroerd worden door de afschuwelijke omstandigheden in de wildlife trade, en het “goede werk” dat ik doe... Soms vergeet je blijkbaar hoe diep triest het allemaal is als je aan het werk bent, want ik heb mensen echt geschokkeerd met sommige plaatjes, waarvan ik zelf dacht dat die wel mee vielen (net als sommige reacties op blogstukjes die ik niet echt verwacht)… Ik weet het ook wel, en uit zelfbescherming probeer ik om de ellende bij jagers en op de markten bewust niet mee te maken, maar gewoon het werk te doen, foto's maken (verstoppen achter een camera is handig soms) en het later met harde feiten aan proberen te pakken... Maar die erkenning van je collegas is wel fijn zo nu en dan - zo’n duwtje in de rug heb ik zo nu en dan wel nodig. Het hele verhuizen naar zuid-oost azie en daar wonen en werken is niet altijd feest, laten we wel eerlijk blijven, dus dan komt een beetje erkenning wel van pas..
En dus moet ik volgend jaar maar naar Tasmanie gaan, waar ze dan het congres hebben. :-)


Wat heel snel duidelijk wordt als je met mensen in NZ praat: de invloed die geintroduceerde dieren/planten/ziektes hebben, is immens. Die rare engelsen vonden het allemaal wel hardstikke mooi in NZ enzo, maar ze misten wel een beetje hun vertrouwde dieren, en als deel van een soort ark van Noah brachten ze nertsen, hermelijnen, bunzingen, konijnen, mussen, allerlei vinken, vanalles en nogwat.. Waar ze niet aan hadden gedacht, was dat de oorspronkelijke flora en fauna daar misschien niet tegen bestand waren…. Hierdoor zijn veel mensen nog steeds bezig met de nadelige effecten van een overvloed aan roofdieren en een steeds kleiner wordend aantal oorspronkelijke NZ diersoorten die daar niet bestand tegen zijn, en waardoor er dus veel soorten zijn waar er nog maar heel weinig van over zijn.. Aan de andere kant kan je geen National park in gaan zonder veel ratten/roofdieren vallen of borden met waarschuwingen voor vergif dat is gedropt in het gebied tegen te komen, wat ook wel weer raar is.. Er wordt veel geprobeerd, maar het is steeds meer vechten tegen de bierkaai.. jammer, maar heel stimulerend om een paar gedreven mensen over de problemen te horen praten..

Heel kort ff de excursies:
veel wandelen door de regenwouden,

langs de kust – prachtig uitzicht,

zeeleeuwen, pelsrobben, pinguins, vogeltjes kijken - fantastisch!!

Na het congres met B., 1 van de dierenartsen van de dierentuin van de krokodillenjager (nu van z’n weduwe en irritante kind) naar Fjordland gereden, waar ook veel scenes van lord of the rings zijn opgenomen. Crikey! De rust, frisse lucht, uitzicht, vogeltjes, helder en koel water wat je gewoon rechtstreeks uit het meer kan drinken… Fantastisch…

De volgende dag via het vliegveld (om B af te zetten) naar de enige royal albatros kolonie op het vast land.

Die jongens wegen zo’n 10kg, en hebben een vleugelspan van een meter of 4.. Als ze kunnen vliegen, maken ze meteen een ommetje naar Chile waar zee en tijdje blijven, om daarna een aantal jaar rond Antarctica te vliegen en niet meer aan land te komen. Als ze dan 7 zijn komen ze weer terug naar Dunedin (Djoenieeedin), om een koppel te vormen en forever bij elkaar te blijven.. aaaaaarhh.. leuk om te zien hoe de jonge mannetjes de vrouwtjes proberen te imponeren, en met hangend hoofd weglopen als het mislukt, om dan vol goede moed naar het volgende vrouwtje te gaan..

Tijdens zonsondergang komen de kleine blauwe pinguins aan land om naar hun nesten bergop te lope nom hun jongen te voeren, waardoor het een heleboel fantastisch lawaai van schreeuwende pinguins wordt…

Kaikoura was vroeger de walvisvaarder hoofdplaats van NZ. Dat betekent dus waarschijnlijk dat er veel walvissen zitten, en nu is het de whalewatch hoofdplaats van NZ. Het is maaar 2uur noord van Christchurch, dus daar moest ik ook heen.

Het hele jaar zitten daar potvissen, en die had ik nog nooit in het echt gezien. We waren ontzettend gelukkig om 6 van die units te mogen zien, meestal zien mensen er hooguit 2..


Ik kan best emotioneel worden van dat soort encounters, al was het minder erg dan bij de bultrug walvissen, die op een of andere manier NOG fantastischer zijn. Maar kijk nou:...

Resumerend: Persoonlijk records voor Oostelijkste en Zuidelijkste punt op de wereld.. Keas uiteindelijk niet gezien, maar ZOveel wel.. Fantastische ervaring..

en schapen natuurlijk - veel schapen..

Pusing..

Nog even een klein vervolg op de inzamelingsactie. Het gaat goed en we zijn nu bezig met de aankoop van materiaal om een babybad te bouwen , een nieuwe WC te plaatsen en het dak waar de was te drogen hangt lekvrij te maken. Het gaat niet geheel zonder kopzorgen (of zoals men hier zegt: pusing..) maar dat had ik ook niet verwacht. Je hoopt dat de mensen die je inschakelt om dingen te regelen eerlijk zijn, omdat het voor een goed doel is, maar dat is dus niet altijd zo. (hoe naïef kun je zijn) Je moet hele duidelijke afspraken maken en van tevoren een dagsalaris afspreken en om bonnetjes vragen die niet zelf geschreven zijn, maar echt van de winkel komen waar het materiaal gekocht is.  Een leuke uitdaging, want je moet continue een stapje vooruit denken en alle gaten dichten die eventueel de ruimte kunnen geven tot oplichten.  

Nou dacht ik dat ik dat al aardig onder de knie had, maar mensen verbazen mij elke keer weer met inventieve smoesjes en redenen waarom het opeens twee keer zo duur is. Zo had ik iemand laten komen om de koelkasten te repareren en via onze hulp (die familie van hem is) een dagsalaris afgesproken met deze man. Helaas heeft zij dat niet tegen hem gezegd en vroeg hij na een paar uur sleutelen aan de koelkast in het weeshuis een bedrag wat drie keer zo hoog was als het bedrag wat we afgesproken hadden. (dacht ik) Ja… daar sta je dan… Ik ben vandaag even langsgegaan om te kijken of het allemaal goed is gegaan en zo kwam ik er dus achter. De mensen van het weeshuis hebben het geld moeten voorschieten, terwijl ik afgesproken had dat ik hem vandaag zou betalen. Ik wilde namelijk niet dat de reparatie het weeshuis ook maar iets zou kosten. Als klap op de vuurpijl had hij mij nog willen vertellen dat ik hem nog moest betalen, middels een nepbon voor zijn salaris.  Wat dan te doen? Hij is goed in zijn werk en weet wat hij doet. Dat soort mensen vind je niet makkelijk hier. Meestal gaat het er na een reparatie niet op vooruit of misschien wel stuk. Zo hebben wij inmiddels al een aantal keer mogen ervaren. Dus.. even de ogen dicht en ervan leren. “Tutup mata”  is dan ook een bekende uitspraak hier (even je ogen sluiten) Kijk, je kunt wel boos worden, maar hij heeft gewoon een ruimte gezien waarin hij deze situatie in zijn voordeel kon draaien.

Een jaar geleden zou dit mij woedend gemaakt hebben (en dat doet het me nog wel een beetje), maar met boos worden bereik je hier helemaal niets. Je komt er niet achter hoe het nou echt gegaan is en als je hem ermee confronteert, wordt het glashard ontkent of er wordt een verhaal verteld wat ter plekke uit zijn duim gezogen wordt. Je kunt dan zelf geen kant meer op, behalve hem te vertellen dat hij niet meer hoeft te komen. Dan ben je wel iemand kwijt die weet waar hij mee bezig is. Lastig.. lastig..

Het goede nieuws is dus dat er snel een nieuw bad voor de baby’s gebouwd wordt en de wc deze week al vervangen wordt door eerlijk mensen die gewoon een normaal salaris gaan krijgen. En zo.. blijft alles weer in balans..

Vietnam..

Het was in November weer tijd om het land uit te gaan voor een visum, ik moest nog wat dingen regelen, en er was een meeting geplanned met al onze dierenartsen in Azie, dus op naar HCMC.. De meeting was een week na het eind van mijn visum, dus iets langer de tijd om het verkeer in HCMC nog onveiliger maken door rond te crossen op de gehuurde brommer – blijft een spannende ervaring. Volgende keer (January) ga ik er eentje kopen.

De foto had ik Peter een tijd geleden beloofd om te laten zien hoe elegant de traditionele kleding is – mooi excuus voor een beetje guerillafotografie op straat.

Er is veel veranderd in HCMC trouwens – in goede zin: bij het apartement in de buurt waren net 2 gelegenheden met live muziek en fantastische geluidsinstallaties geopend… heerlijk om weer even een echt concert te bezoeken…

Wel een beetje elitair gedoe natuurlijk in alle nieuwe bars (veel buitenlanders en rijke, hippe HCMC-anen), maar stiekem is dat ook best weer een keertje leuk, en geeft het niets om vrolijk een biertje of 2 te drinken voor 5 keer de normale prijs… Ik kan er weer even tegenaan “in de bush” in Indo.

Jungleboy modus uit; Metromodus aan:

Ook deze keer natuurlijk mijn standard bezoek aan de kapper – voornamelijk voor de 30min hoofdmassage, die me mijn kapperphobie heeft doen vergeten. Ik ben zelfs een keer in slaap gevallen tijdens de hoofdmassage.... De “minifacial” die ze er een keer bij hadden bedacht was misschien niet echt nodig of fijn, zeker niet aangezien ik een week met rode bobbels op mn kop liep – maar ook dat was een leermoment, en nu luister ik dus beter naar wat mensen me vragen, en zeg niet meer spontaan “ja” op alles…. Tien jaar geleden in Thailand ontdekte ik hoe fijn een goede massage is, en ondertussen ben ik bezig met een inventarisasi van de masasi kwaliteiten in de vele “masaaaaa”shops (je moet even door een muur van “you wan massaaaa, sir?” heen, maar dan is het wel heel relaxed).

Ook mooi werk.

Jungleboy modus weer aan:

Er was ook tijd om onze herpetoloog (reptielen deskundige) T. op te zoeken in de dierentuin waar hij werkt.. Ik verwachte een slecht onderhouden dierentuin, met dieren die er slecht uit zien door de niet-aanwezige verzorging. Maar het was een immens complex (via een treintje verbonden aan een groot zwemparadijs met supermooi golfslagzwembad, attractiepark, en temple gebied), open sinds een jaar ofzo, met ruime, open verblijven zonder tralies, en dieren die er erg goed uitzagen - de mooiste dierentuin die ik in Azie heb gezien (ben niet in Singapore of HongKong geweest trouwens) .

*mental note: toch eens wat vaker met de mensen die voor me werken praten enzo over wat ze verder doen… al is het me in het geval van T vergeven want die spreekt weinig engels…*

Ik had in de weken daarvoor wat advies gegeven over een probleem bij hun Afrikaanse witte neushoorns, en wilde wel kijken hoe het ging met ze. Goed dus. Het geluid dat die dieren maken met hun lippen als je ze iets te eten geeft is trouwens fantastisch – net alsof je met holle handen klapt – ze heten niet voor niets “white rhino” - ‘n jaar of 100 geleden slecht vertaald vanuit het nederlandse/afrikaanse “wijd lip”.. En toen hebben ze meteen die andere neushoorn soort maar “zwart” genoemd… sign of the times, daar in Afrika (vroeger?...)..

En voordat je het weet staat er iemand voor je met een paar naalden en de vraag of je even bloed kan afnemen, omdat deze twee te wild waren en niet lang genoeg stil bleven staan voor de lokale dierenartsen…. GRAAG!.... of het helemaal legaal is weet ik niet (weet ik wel, en is het niet), maar doet er ook niet toe – dit was een noodgeval ;-)

En dan: oh, kan je ook nog even kijken hoe het gaat met onze 7 dagen - en 3 maanden oude tijgerkittens, want daar gaat het niet zo goed mee...? Tuurlijk.. J

Natuurlijk moet hier even een reminder bij dat het nemen van fotos van jezelf met een tijger NIET kan, maar ik was aan het werk en dan kan het deze keer even wel.... ;-)

Verder nog een dagje monsters bij slangen op n markt afgenomen voor onderzoek naar salmonella – tot nu is ongeveer 40% van de slangen die we hebben getest positief voor deze bacterie.

Meetings zijn saai, en NOG saaier om over te schrijven, dus dat doe ik ook niet.

Dus weer terug naar Indo: bij het inchecken bleek dat een groot deel van de Mrs World competitie, die in Vietnam werd gehouden, met me mee ging naar Bangkok. Het oostblok zat lekker bij elkaar, en ik mocht naast Mrs Venezuela zittten (ze had haar sjaaltje met “Mrs Venezuela” nog om, net als een groot deel van de dames in het vliegtuig – en dat vind ik eigenlijk best raar, maargoed..). Nou kan ik hier echt een super mooi verhaal van maken, zeker aangezien de laatste 2 Miss Worlds ook uit Venezuela kwamen – en dat toch best mooie dames waren - maar eigenlijk was het gewoon een op zich wel aardige mevrouw – uiteindelijk dan, want tijdens het inchecken was ze behoorlijk arrogant aan het doen… Nou had ik geen diepgaande gesprekken verwacht, maar verder dan haar standard praatje, veel praten over de Mrs World pageant (die ze niet had gewonnen), en zo nu en dan een neplach kwam ze niet…. En zo mooi was ze nou ook weer niet...

Maargoed, tijd voor een paar biertjes tijdens mijn one night in Bangkok, en weer terug naar Jakarta…

RACEFIETS

Ten eerste wil ik jullie allemaal een geweldig, gezond en liefdevol 2010 wensen. Wij hebben kerst en oud en nieuw doorgebracht op Lombok en dat was echt geweldig! Met je voetjes in het zand het nieuwe jaar inluiden is een super beleving. Ik kan het iedereen aanraden! Hoewel sneeuw natuurlijk ook wel iets heeft.

Goed. Ik wil gelijk even een tussenstand laten weten van de actie voor het weeshuis. Het heeft mijn stoutste dromen overtroffen en het bedrag tot nu toe is opgehaald is 2000 euro!! Daar kunnen heel wat zakken rijst voor gekocht worden.

Ik ben ontroerd geraakt door mensen die de moeite hebben genomen met de pet rond te gaan op het werk (bedankt Joyce!!) en mensen die de mail naar iedereen hebben doorgestuurd die ze kennen (bedankt daarvoor Ietje) Het vertrouwen wat velen van jullie mij hebben gegeven door geld voor dit doel over te maken raakt me ten zeerste.

De eerste cadeaus zijn al uitgedeeld in de week voor kerst. Op eerste kerstdag is er een uitgebreide maaltijd bezorgd en ze hebben dat heel bijzonder gevonden. Morgen worden er drie tafels en 16 stoelen afgeleverd en volgende week zal ik een naaimachine kopen. Dat was een wens die ze al lang hadden. Aangezien er nog veel geld over is heb ik inmiddels met de leiding van het weeshuis om te tafel gezeten om een plan te maken. Zo is er een bad nodig om de baby’s in te wassen en de keuken kan ook wel een renovatie gebruiken. Een nieuw toilet staat in de planning en we gaan stof kopen om nieuwe gordijnen van te naaien.

Hetgeen mij het meest geraakt heeft tot nu toe is Daniel. Hij is 10 jaar en heeft een erg verlegen karakter. Een slimme jongen. Hij corrigeert mij als ik hem help met zijn wiskunde huiswerk (daar is niet veel voor nodig, maar toch..) Hij was ziek die dag dat we langskwamen met de cadeaus, maar kon toch even zijn bed uitkomen. Iedereen was voorzien van een cadeau en hij vroeg toen heel verlegen aan de leiding of wij hem misschien vergeten waren. Nee dus! We zijn met z’n allen gaan zoeken naar zijn cadeau wat we ergens verstopt hadden. Hij kon zijn ogen niet geloven toen er een splinternieuwe fiets voor hem in de auto lag. Hij had toevallig een aantal weken geleden aan de leiding gevraagd of hij, als er een beetje geld was, een fiets mocht hebben. Een verzoek waar niet aan voldaan kon worden. Eenmaal op zijn fiets scheurde hij de tuin door en was even vergeten dat hij eigenlijk op bed moest liggen. Dan kun je nu denken: is een fiets een primaire levensbehoefte en dus echt nodig?? Nee, dat is het niet, maar als je zijn gezicht had kunnen zien zei dat genoeg.