Tropenjaren

Zo, dat was even een stille periode van mijn kant op het blog..

We zullen het maar gooien op “externe factoren” of “de tropenjaren” waardoor ik geen inspiratie had om leuke stukjes te bloggen – je kan niet altijd leuk zijn..

Nutteloos feitje tussendoor:

Volgens het Koninklijk Besluit no. 98 van 18 september 1860 werd besloten dat de soldaten van de KNIL de medaille voor trouwe dienst sneller verdienden – en de jaren in de tropen dubbel telden. Zo ook voor de pensioensopbouw – wat nu nog steeds geldt. Weten we dat ook weer.

Nou snap ik dat dat in de tijd van de KNIL best bikkelen was, maar nu is het eigenlijk best goed vertoeven in dit land. Al is het me wel opgevallen dat de baard versneld bezig is met grijs worden (het stadium van een paar “blonde” haren in de baard ben ik allang voorbij..), de eerste grijze borsthaar heb ik laatst verwijderd, het blonde hoofdhaar heeft daar helemaal geen hulp bij nodig, en mijn team was laatst fotos aan het kijken van twee jaar geleden, en merkte op dat ik er daar zo jong uitzag - wat ook echt zo was…. *auw!*

Maar elk nadeel heb zn voordeel: ‘t is natuurlijk ‘n briljant moment om te beginnen met de midlife crisis waar ik al jaren naar uit zit te kijken…. Binnenkort maar eens kijken waar ik een Harley kan kopen hier in de buurt.. ;-)

Maargoed, naast het van brommers afvallen en dromen over grotere brommers word er hier voornamelijk gewerkt. Waaronder het welbekende vogeltjesvangen – met als resultaat een leuk artikeltje in de pers.

ZO gaan we de wereld redden! (dat was de bedoeling, toch?)

Naast de afgelegen stranden op Sumatra doen we ook vogeltjes vangen in de national parks om Bogor heen, zoals Taman nasional Gunung Gede Pangrango - vernoemd naar de twee vulkanen, en waar 251 van de 450 vogelsoorten van Java te vinden zijn. Meneer Alfred Russel Wallace (1823-1913) - ook bekend van z'n evolutietheorieen en uiterst vermakelijk boek over z'n 8 jaar in de bush in Maleisie en Nederlands Indie - was toen ook al zeer gecharmeerd door de prachtige omgeving daar... en terecht. Al zal het 150 jaar geleden wel NOG mooier zijn geweest, met minder verkeer ernaartoe..

Ook was daar laatst een amerikaanse cameraploeg om onze activiteiten te filmen. Mooie shots van vogeltjes vangen met een rokende vulkaan op de achtergrond, en aangezien we vaak net naast de golfbaan filmen (mooie plek trouwens om te golfen..) hebben we die netten netjes net buiten beeld gehouden, en was het een beetje jungleboy spelen voor de camera, maar ook met de spycam stiekem beelden opnemen van de illegale handel in wilde vogels op de markt in Bogor... Helemaal James Bond -minus de mooie vrouwen, snelle auto's, overige gadgets, en excentrieke slechterikken - maar spannnend was het wel!

Maar, ook ff over andere dieren, want:

ja, ook andere dieren vind ik ook leuk, en een beetje dierenarts spelen op een mooi project op Kalimantan is dat dus ook: de beren behandelen, katten steriliseren enzo.... mooimooimooi... FF kijken of ik dat iets vaker kan doen de komende tijd..

Nou zijn er hier in dit land genoeg andere wilde dieren die nogal behoefte hebben aan een beetje liefde en aandacht, en vooral ook het behoud van hun leefomgeving -die onder andere wordt weggekapt om 'duurzame biodiesel' enzo te maken - zoals duidelijk wordt gemaakt in de volgende film (heb m zelf nog niet kunnen downloaden/zien maar hij is blijkbaar nogal indrukwekkend..).
Er is toevallig een verband tussen de website van die film over een zielig orangutantje (in de credits: "de ontbossing in Indonesie wordt mede mogelijk gemaakt door:...."), en dat persbericht over vogeltjes vangen... hint
*disclaimer* Dat is gewoon een grappig, toevallig verband tussen twee op zich onafhankelijke dingen, en daar heb ik verder geen mening over natuurlijk.

Gelukkig zijn mijn collegas goed bezig om die zielige orangbabies te redden door middel van harde aktie tegen de smokkelaars, en dat is dan weer wel goed nieuws. Al is het wel bizar dat er al jaren niemand is gearresteerd voor het smokkelen van die dieren... Hopelijk is dit de eerste van vele..

en owja.
ik weet niet of ik ooit heb gezegd hoe ontzettend trots ik op de jongens en meiden in mijn team ben.
Bij deze dan.

In the navy.

In mijn vorige post schreef ik al over een missie naar de Molukken. De  afwachtende houding van mijn kant  heeft vruchten afgeworpen en ik heb gisteren een erg leuk gesprek in Jakarta gehad met de directeur van de NGO waar ik voor werk. Hij kon me gelijk vertellen dat er nog wel een plekje aan boord van de UNSN Mercy  was voor mij, dus ik vertrek 6 juli voor 5 weken naar de Molukken!!

Het is een project van de Amerikaanse marine en zij hebben elk jaar een paar maanden durende missie in de Pacific  Ocean. Het schip is de missie al begonnen en zit momenteel in Combodia. Het schip heeft Vietnam al aangedaan en zal na Indonesië doorvaren naar Oost-Timor, Papua-New Guinea  en Palau. Ze komen 6 juli aan in de haven van Jakarta en dan zullen er  70 Indonesische vrijwilligers aan boord gaan, waaronder ik.  Onze taak gaat zijn:  vertalen voor de Amerikaanse artsen en verpleegkundigen. We varen in een week naar de Molukken en daar zullen we aanmeren in drie verschillende havens en dan vanuit elke haven een aantal dagen medische hulp geven in gebieden waar mensen anders geen toegang hebben tot dit soort gezondheidszorg. Er worden operaties uitgevoerd aan boord en er is een team wat lokale ziekenhuizen en klinieken zal gaan renoveren.

Een klein overzicht van wat er allemaal aan boord is:

·         6 Operatie kamers

·         1 Traumatologie kamer

·         4 intensive care bedden

·         52 gewone bedden

·         22 extra bedden

·         Laboratorium, apotheek en radiologie.

Niet te vergeten: 3 fitness ruimtes,  bibliotheek, kapper, internet en een kerk…..

 De route:

 

Ik heb net een handboek gekregen waarin alle regels aan boord staan en aan alles is gedacht. Van kledingvoorschriften tot hoe je mensen moet aanspreken in een hogere rang. Ik zie het al voor me: “yes Sir, reporting startboard!” (salueert) Het grappige is dat ik me vorig jaar ook al had aangemeld voor deze missie, maar omdat ik geen Amerikaans staatsburger was, mocht ik niet mee. En nu dan toch.. Haha..

Kortom: Jippie!!! Ik heb er heel veel zin in en het enige moeilijke zal zijn om te zwaaien naar de kade waar (een ietwat jaloerse) Joost zal staan. Helaas moet hij de walvissen migratie  gaan missen, die in dit seizoen plaatsvindt in de Flores en Banda zee, maar ik zal foto’s maken.

All over the place.

Dan is het  3 maanden verder en realiseer je je dat er veel gebeurd is, waar nog niet over geschreven is. In chronologische volgorde;  

Egypte: Marlies, een vriendin van mij uit Amsterdam, gaf eind Januari een trouwfeest in Cairo. Dat wilde ik natuurlijk niet missen! Het was ontzettend leuk en heb ook de tijd gehad om de piramides en musea te bezoeken.

Nederland en België: Na het weekje Egypte ben ik doorgevlogen naar Nederland (het is dan toch in de buurt) en heb daar weer kunnen genieten van alles en iedereen (inclusief de sneeuw)en het nieuwe nichtje Ella in België! 

Vietnam: Na Nederland en België weer even naar huis en voorbereidingen getroffen voor het werken in Vietnam, samen met Joost. Hij was al in Vietnam en ik volgde begin Februari. We hebben daar, net als vorig jaar, weer een twee maanden in het veld gezeten, in het moeras gestaan, vogels gevangen en markten bezocht. Wat een heerlijk land en leuke mensen!

 

                                  

Weeshuis: Inmiddels zijn alle reparaties gedaan, de badkamer is vernieuwd en het dak is lekvrij. Dit alles van een gedeelte van het geld van de donatie actie die ik eind December gehouden heb. Er zijn inmiddels 4 baby’s bijgekomen en er zijn er 2 geadopteerd. Ik heb het vertrouwen gekregen van de leiding om als echte verzorgster diensten te mogen draaien en ik wordt ingezet als er meiden ziek worden of terug naar huis moeten. Verder ben ik daar standaard 1 dag per week en begeleid de verzorgsters en speel met baby’s. 

Beavis: Op 8 April jl. is Beavis overleden. Onze 17 jaar oude poes die we, ondanks veel protest mede van mijn kant,  meegenomen hadden uit Nederland. Ze was zichtbaar ouder aan het worden en ik had een vriendin van ons uit Bogor al gevraagd om af en toe een kijkje te nemen, terwijl wij in Vietnam zaten. Toen ik een week eerder dan Joost terug kwam uit Vietnam, zag ik al dat ze afgevallen was en moeite had met eten. Toen Joost eenmaal terug kwam uit Vietnam heeft ze nog twee dagen geleefd en ik geloof dat ze heeft gewacht op Joost om hem nog even te zien. Ik mis haar vaak. Ze lag altijd in het kantoor waar de computer staat en had verder zo haar vaste plekjes waar je haar altijd kon vinden. Met nog 5 katten zou je denken dat het niet zoveel verschil maakt, maar zeker Beavis was altijd op haar manier aanwezig. Ze heeft (op 2 dagen na) twee jaar in Indonesië mogen zijn. Haar tropenjaren.

Joost: Heeft begin April een brommerongeluk gehad en heeft duidelijk een engeltje op zijn schouder gehad. Hij kan zich niet meer herinneren wat er gebeurd is, maar na bezoek aan het ziekenhuis in Jakarta, wat hechtingen en CT-scans van zijn hoofd mag hij van geluk spreken dat hij een Nederlandse helm op heeft gehad en niet zo’n Indonesische, gemaakt van piepschuim J Het was natuurlijk even schrikken en ben blij dat ik vrienden en collega’s in Nederland heb die ik op zo’n moment kan bellen en om advies kan vragen. De gezondheidszorg hier is begrijpelijkerwijs van een ander niveau en dat komt recht in je gezicht als er echt iets aan de hand is.

Masters of Public Health: Ik heb eindelijk de knoop doorgehakt..  Al een tijdje was is op zoek naar een opleiding/cursus om zodoende mijn kennis niet verliezen en het uitzicht op een baan te vergroten. Aangezien het gewoon niet lukt hier om, met mijn huidige opleidingenen ervaring, een leuke en betaalde baan de vinden, wilde ik mijn kennis gaan uitbreiden op het gebied wat aansluit bij mijn huidige opleiding. Ik heb besloten om me aan te melden voor een Masters opleiding via de Universiteit van Liverpool en kreeg een aantal weken geleden het goede bericht dat ik ben aangenomen en eind Juni mag beginnen. Ik moest eerst nog even een Engels examen afleggen (overmorgen in Jakarta) en dan is het voor het eggie! Het is een online opleiding, dus hoef niet naar Liverpool, maar kan het inpassen in mijn schema. Ik heb er ontzettend veel zin in, maar…

De Molukken: De organisatie waar het weeshuis van is gaat begin Juli, voor een maand, met het US Merci hospitaalschip naar de Molukken. Daar gaan ze gratis gezondheidszorg geven op drie verschillende plekken. Ze belde me vorige week met de vraag of ik mee zou willen als vertaler (Indonesisch-Engels) en uiteraard hoefde ik daar niet lang over na te denken. We vertrekken van de haven van Jakarta en varen in een week via Sulawesi naar de Molukken en doen daar drie plaatsen aan. Het zou ZO gaaf zijn als ik mee mag. Het is me nog niet helemaal duidelijk geworden waar het van afhangt, maar het kan nog wel een paar weken duren voordat ik hoor of ik mee mag. Ik ben dus een klein beetje terughoudend. Het is me iets te vaak overkomen dat ik enthousiast in iets stap en dat dan blijkt dat het helemaal niet doorgaan. Ik zou dan wel mijn Masters opleiding moeten uitstellen met twee maanden, maar dat heb ik er graag voor over...

Mijn Ouders: Zijn hier vanaf eind April drie weken geweest en we hebben een geweldige tijd gehad. Ze zijn eerst een paar dagen hier geweest om de jetlag te overwinnen, haring te eten op het Koninginnedag feestje van de Nederlandse Ambassade en daarna zijn ze met gids via Bandung naar Jogyakarta gegaan. Ik heb ze weer ontmoet op Bali en van daar zijn we doorgevlogen naar Flores om de Komodo varanen te bekijken. Wat een ervaring! Ik kan iedereen die ooit naar Indonesië wil komen dit gebied aanraden! Als klap op de vuurpijl hebben we nog een uittocht van duizenden vliegende honden mogen zien, terwijl er een paar dolfijnen speels om de boot heen zwommen. Wat een land!! Mijn ouders zijn afgelopen dinsdag weer vertrokken en zijn, ondanks de aswolk, weer veilig thuis aangekomen. Zoals bij elk afscheid, maar speciaal met familie, realiseer je je weer dat je echt aan de andere kant van de wereld woont. Zucht.. Ik mis ze wel, maar gelukkig staat ons volgende bezoek aan Nederland en België al weer gepland in Oktober 2010.

Verder: Hebben we een heuse kroeg in Bogor gekregen en kunnen jullie al raden waar wij in het weekend, het komende WK en andere gelegenheden te vinden zijn… Wat een genot om weer eens aan een bar te hangen en slap te ouwehoeren.

Het huis wordt alleen maar leuker en meer eigen en Joost heeft inmiddels zijn plan van het bouwen van een vijver tot uitvoering gebracht. Bij het terras aan de achterkant van het huis kabbelt nu dus een rustig beekje en ik weet Joost altijd te vinden als ik hem weer eens kwijt ben. Juist.. op zijn hurken aan de rand van de vijver, pratend met zijn visjes.. 

Hobbies

Is ook wel weer raar… De afgelopen maanden ben ik nooit langer dan een week thuis geweest -wat ik op zich wel mooi vind hoor, maar het is ook wel lekker om thuis te chillen…

En dan is het vrouwtje toevallig net even naar Egypte en Nederland…

Dus, dan maar iets over hobbies, waar je dan meer tijd voor hebt: enigszins embarrassing soms, maar desalnietemin:

De vijver – Uuuuuren kan ik daar voor zitten. Beetje met de plantjes in en om de vijver mutsen, nieuwe visjes kopen (dat is altijd mooi, zeker als ze ook nog eens blijven leven). Voor de liefhebber: de pangasiussen en gouramis deden het al lange tijd heel erg goed… ook had ik 2 stuks meervallen, die het ook goed deden, maar ook alle leuke kleine visjes die ik in de vijver probeerde (neon tetras en dergelijke) redelijk snel als aanvullend voer zagen en gebruikten.. Idee: ik zie ze toch nooit, en aangezien het een stelletje stille moordenaars zijn, zet ik ze gewoon in de grote vijver op het werk, waar nog meer roofvissen zittten. Zo gezegd zo gedaan. Ik zat lekker naast de werkvijver weg te tikken achter de laptop (of voor?), en na ongeveer een uur of 2 opeens een heleboel geplons…. Ik zeg nog – mijn visjes zijn toch niet opeens visvoer geworden? Maar ja hoor, binnen 3 uur van ‘top of the food chain’ naar ‘bottom of the foodchain’…..

Maar, ieder nadeel heb zn voordeel – ik heb nu wel hele leuke sumatraantjes, botias, en andere leuk uitziende visjes …

Udin, onze tuinman, heeft ook visjes - is al eerder over geblogd. Afgelopen week kwam hij me vragen of ik even wilde komen kijken, want het ging niet zo goed met ze.... en inderdaad, de 2 - nu flink uit de kluiten gewassen vissen - die hij nu nog had, zagen er niet zo goed uit... Hij vroeg om medicijnen tegen 'witte stip' maar ik wilde eerst even kijken... Dan zegtie opeens: o, en toen ik mijn hand in het water deed, kreeg ik n schok.... blijken de electriciteit draden van de pomp helemaal bloot te liggen.... lang verhaal kort: 1 ging al snel dood, en die ander iets later toen ik weer even kwam kijken... Hij was best verdrietig "ik had die al zo lang - die hebben jullie nog voor me gekocht in het begin..." kan je m niet tot leven brengen? Maar nee, en ook de mond op mond beademing die hij probeerde was niet echt een succes... Ik heb geld gegeven voor nieuwe vissen, en toen zei hij: "ik denk dat ik kleinere vissen ga kopen, zodat ze rond kunnen zwemmen als in de vijver van joost....".... Mooi vind ik dat, en de hele situatie gaf me kippevel...

De tuin – het oorspronkelijke enthusiasm ben ik een beetje kwijt, maar het blijft mooi om een beetje te snoeien in je bouganville, fassieplora, of ‘rode pluisjesboom’… En mijn favoriete vleesetende plantjes zijn natuurlijk sowieso fantastisch... (nerd)

Vespas – Mooi natuurlijk, zo’n oude vespa, maar NOG mooier zou zijn als hij het altijd doet…. Deze week weer eens laten maken, meteen gaan toeren, en dan na een km of 10 houdtie er weer mee op, en daar sta je dan – wel met mooi uitzicht op de vulkaan en de aankomende regenstorm, maar desalnietemin… Dus ook stiekem een beetje rond gaan kijken bij de vespa handelaren, en eigenlijk snel willen kopen nu er ‘geen controle’ is ;-) Jammer dat er niet een was die aan alle eisen voldeed (en daar hoort “het doen” nog steeds niet bij – hij moet er gewoon mooi uitzien…)

Plaatjes draaien – mijn muziek keuze wordt niet altijd gewaardeerd in huis.. Maar we hebben nu zo’n mooi op maat gemaakt meubel voor de draaitafels enzo (damn, vergeten foto te maken voor ik wegging), dat het een genot is om HARD plaatjes te draaien.. heerlijk..

DJ Gh Willem: ik heb vaak aan je gedacht (Superpitcher!! en natuurlijk Iggy..) - en dus even een herinneringsfoto van mijn promotiefeestje…

De poezzies - ja, ik weet het, bloggen over poezen is niet echt heel leuk, interessant, of boeiend - scroll gerust verder..

o Beavis – nu 17 jaar, begint flink doof en een beetje oud te worden, maar ziet er nog redelijk goed uit. Ik heb haar geboren zien worden bij haar moeder Ella, en dus mijn favorite – we hebben veel meegemaakt samen, en het feit dat ze andere mensen niet zo mag maakt onze band alleen maar sterker.. Verder veel kudos dat ze zich hier zo ontzettend goed redt, zelfs met de “red army” - …

o Baru – Indo straatkat, en sinds een paar maanden even helemaal de weg kwijt.. Al komt hij de afgelopen week weer vaak binnen, zelfs bij me als ik op de bank hang, en accepteert aaien ook opens weer

o Tinto – volgens Carola de liefste van allemaal… Persoonlijk vind ik het een beetje een doefus met een vervelende mauw – maar op zich wel lief..

o Sid – Sid rules. Stoer, lief en mooi.

o Nancy – met stip op mijn nummer 2. Maar vooral omdat ze mij heel leuk vindt, en zelfs meeloopt als ik sigaretten fruit ga halen bij het buurtwinkeltje, en de brommer volgt als ik de straat uit rijd.

o Nummer zes - die cyperse onderop- leuk, dun klein straat poezzie - liep al een tijdje voor het huis, en is de dochter van de straatkat die een nest had in de auto (je zou bijna denken dat ze werd bijgevoerd door iemand....), in het begin moest ze aan de voorkant blijven, en werd dus door mij gekscherend "nummer 6" genoemd, terwijl ik duidelijk maakte dat 5 wel genoeg is... Maarja, in october werd nummer 6 dan toch echt ingelijfd… Deze week moest ze onder het mes om zelf geen kleintjes te kunnen krijgen… Nu hebben we de afspraak (of regel) dat ik mannetjes wel thuis onvruchtbaar mag maken, maar vrouwtjes niet… Ook is deze regel opgesteld door een vrouw, dus zou je snel een feministisch komplot kunnen bedenken in deze… Maar een goed excuus als “ja, maar een beetje balletjes erafhalen kan best thuis op het bureau, maar een buik openmaken thuis is niet handig kwa complicaties enzo…” heeft me overtuigd – zeker aangezien ik thuis inderdaad niet veel meer heb dan een beetje verdovingsmiddel en een mes en schaar.. Maarja, op die universiteitskliniek jeukte de handen, en wist ik niet zeker of dit nou wel echt de goede beslissing was.. heb ook maar niet meegekeken, aangezien dat mij en de chirurg alleen maar zenuwachtiger maakte.. Dan maar in de wachtkamer als een nerd aan mijn grafiekjes werken op de laptop.. Wel leuk was uitleggen in mijn gebrekkig bahasa: naam? – nummer 6. “nee, naam van de kat” – nummer 6… etc…

Hondentrainer spelen. DE kroeg van Bogor heeft ook een hond, ex-zwerver enwaarschijnlijk flink mishandeld, want tot voor kort bang en onhandelbaar… Leuk om te proberen daar iets van te maken, zeker aangezien ik te vaak weg ben om zelf een hond te nemen - ze mogen namelijk ook niet mee van eiland naar eiland zonder quarantaine, al lijkt het me fantastisch om bijvoorbeeld in Jambi in het veld te zitten met een hond.. Maar het bar hondje is echt een schatje nu, ik ben echt om haar gaan geven, en ga special voor haar daar vaak naartoe - al is het natuurlijk ook een briljant excuus om vaak in de kroeg te zitten J

Luipaard skelet in elkaar zetten – logisch, toch? Ik moest een tijd geleden een sectie doen op een luipaard die net buiten Bogor werd gevonden aan de rand van het national park. Hij was ondertussen al enigszins ontbonden, en rook dus ook heerlijk. Mooi werk. Wat niet mooi was: de kop was ingeslagen, de tanden eruitgehaald, de poten/nagels, start en huid eraf gesloopt, en de penis verwijderd. Die delen werken volgens traditionele geneeskunde/tovenarij voor allerlei kwalen, en een stukje huid om je nek maakt je “onzichtbaar” – handig, en snap ik meteen waarom ik nog nooit iemand met een stukje luipaard huid om zn nek heb gezien.. Maar, goed nieuws: aan de hand van mijn raport konden die mensen die met die onderdelen warden opgepakt worden veroordeeld. Een paar maanden later hadden ze de botten opgegraven, en aangenomen dat ik die wel in elkaar kon zetten.. “Ja, tuurlijk”… maar dat blijkt een stuk moeilijker dan vooraf ingeschat… Ergo – vingers blijven een stuk beter plakken aan bottten of aan vingers dan botten aan elkaar, en het is zwaar frustrerend werk. Maar wel leuk – zeker als we dit tentoon kunnen stellen met de kervingen in de botten waar je kan zien dat ze alles hebben afgehakt… Hopelijk leren mensen hier iets van…

tja, niet echt bijster interessant allemaal, maartoch.... je kan niet altijd verhalen uit het veld vertellen...

Wir fahr'n fahr'n fahr'n auf der Autobahn

Nog even over Nieuw Zeeland... Het was nogal indrukwekkend met die fantastische uitzichten waar je ook rijdt, maar het geeft ook aanleiding tot een paar oh-verhalen over autorijden..(fotos hebben jullie al gezien, dus nu even fotoloos - en excuses voor de lap tekst, al kan je ook gewoon doorscrollen naar het volgende topic, want daar staan wel veel fotos in!)

ok - 1 foto van drukte in het verkeer in NZ.... schapen.... Uiteindelijk heb ik ongeveer 2700km gereden over het zuid eiland - en als je de ruwe schatting van die rode lijntjes volgt, dan valt het eigenlijk best tegen wat ik heb gezien.. Maarja, voor hetzelfde ben ik veel meer omgereden dooor de bergen, maar had geen zin om het goed uit te zoeken, en had mn trusty gps met tracker niet bij me..

Ff checken op Google earth blijkt het Zuid eiland ongeveer 800km lang te zijn. Java is iets groter - ongeveer 950 km lang. In heel Nieuw Zeeland (Noord en Zuid eiland) wonen 4 miljoen mensen. Op Java wonen 130 miljoen mensen (in 2006 - nu waarschijnlijk meer). Alleen al in Jakarta en omstreken wonen 20 miljoen mensen ofzo... BIZAR als je dan in zo'n rustig, stil, en open landschap rijdt..

maargoed

Een van de eerste dingen die je opvalt als je uit indo komt is dat ALLES zo heel goed geregeld is… Het is schoon, verzorgd, netjes, MOOI, en dat is soms even wennen…. Vooral tijdens het rijden natuurlijk, aangezien mijn rijstijl redelijk is aangepast aan Indo…

Mijn theorie: hoe meer regels, hoe meer aggressie, hoe meer ongelukken. Het viel me al op in NL: iedereen verwacht van andere bestuurders dat ze de regels volgen, waardoor ze heel boos worden als ze hard rijden en iemand die regels niet volgt – echte ‘road rage’.. Je rijdt hard, omdat je verwacht dat iedereen doet wat jij verwacht… en is het niet volgens je verwachting, dan word je boos… Als je toetert - betekent dat meestal dat je BOOS bent, en vaak komt er dan een beetje raar testosterone-fuelled gedrag achteraan: afsnijden, gebaren, whatever. In Indo verwacht iedereen dat alles kan gebeuren, dus rij je in het algemeen voorzichtig en langzaam (ish), en verwacht je dat er van alles kan gebeuren. Toeteren doe je om te zeggen “hee, hallo, jij daar voor me, mocht je zometeen besluiten om naar de rechterbaan te verhuizen en niet in de spiegel te kijken, ik ben hier, dus zou het misschien handiger zijn om nog even niet naar rechts te gaan,…… “

Ergo: minder snelheid, maar minder stress, en minder gevaarlijke situaties, hoe gevaarlijk de aksies van sommige mensen ook zijn…. En vooral, minder aggressie.. En niemand heeft ooit iets gehad aan aggressie, dus als je dat kan omzeilen – mooi.

Ze hebben in NZ zelfs odometer checks op de snelweg, waar je 5km lang kan checken of je odometer het wel goed doet. Nou heb ik ooit echt aandacht besteed aan dat ding, maar als je zo nu en dan 5 km lang je odometer kan checken terwijl er verder niets (nee, echt NIETS) op de weg gebeurt... I'm there! Odometer deed het trouwens, voor de meet-fanatici onder ons..

Ik houd van autorijden (vooral als dat de wereld redt... "saving the world by increasing my carbon footprint" - net alsof ik een echte expert op gebied van wereld redden ben...;-), en heb met veel plezier 10 jaar geleden heel canada doorgereden - ook voor werk natuurlijk..it's a tough job...

maargoed. Na de walvissen moest ik weer terug naar Christchurch, en genoot ik van een fantastische zonsondergang, en zat een beetje weg te dromen over hoe mooi het allemaal wel niet was, toen er een andere rode gloed (dit keer klnipperend en aan de andere kant van de weg) zich om draaide, en achter me aan kwam.. “potjandosie” dacht ik - of iets in die trant...

*ff tussendoor: In Canada kreeg ik het voor elkaar om aan het eind van de eerste dag van mijn bloedverzamel roadtrip door het hele land meteen een boete van $680 te ontvangen (ey - een rechte weg volgen door de prairie met NUL autos en een lullige snelheid wordt redelijk saai aaan het eind van de dag - en laat dan net die eerste auto een copper zijn...), en dus was het noodzakelijk om flink te onderhandelen zodat ik mijn rijbewijs niet kwijtraakte – aangezien ik nog een aantal weken moest rondrijden..
De volgende ochtend had ik binnen 10 minuten alweer een snelheids overtrading begaan, waar die geniepige policeofficer met zn reflector zonnebril nou net op zat te wachten al verstoppend achter een bord.. Totaal uitgaven eerste 24uur Canada aan bekeuringen: ~$900.. Tip: op zo’n moment “ja, ik heb gisteravond ook al bijna $700 moeten betalen” is NIET slim.* Jammer dat je dat soort dingen niet kan claimen als travelexpenses...

Maargoed, terug naar NZ. Zoals veel Nieuwzeelanders (m/v), was dit een hele sympathieke vent (NZ komt ook niet hoog in mijn ‘landen met mooie vrouwen lijstje’). “I’m afraid you’re doing 114, mate…” – “yes, I know, sorry?” (Ik moest meteen aan mijn zusje denken die ‘sir’ achter elke zin plakte die ze zegde tegen de agent die haar aanhield in Australie… ik zat achterin met een biertje en heb daar hartelijk om gelachen… - nog steeds trouwens..) Mijn eerste 2 excuses faalden – en ik moet toegeven dat “ja, maar ik was afgeleid door de mooie zonsondergang een heel slechte is. “En het ging zo goed de afgelopen 11 dagen” haalde ook weinig uit, en is achteraf ook niet zo'n goeie.. “En dan nu, op weg naar het vliegveld……” - DAT was ‘m. Vooral aangezien dat het betaalproces redelijk gecompliceerd zou maken denk ik, maar dat doet er niet toe. Op vertoon van mijn ticket en een nederige blik mocht ik doorgaan.
Woohoo!

Wat jammer was – ik had uiteindelijk het verkeerde ticket aangeklikt op internet (ik moet dat soort dingen ook door de dames op kantoor laten regelen), waardoor ik niet om 1150 vertrok, maar om 630, en dus om 430 op het vliegveld moest zijn.. Dus niet vrienden uit Bogor kon bezoeken, maar weer een nachtje in de auto (2e keer in NZ - al was het een comfortabele auto om in te slapen), ditmaal op de long-term parking van het vliegveld..

Schoenen worden trouwens bij vertrek niet schoongemaakt...