Er is een tijd van komen en van gaan. Vandaag mijn laatste dag op het werk. Wederom te laat kwam ik met 4 grote taarten de afdeling op en kon gelijk aan de slag. Er waren twee collega's ziek geworden die morgen, dus de dagdienst had het druk.
Ik werd meteen op de shockroom gezet waar een erg benauwde man zou arriveren. Gelukkig werkte ik met mijn favoriete dokter, dat maakte het leed van de gemiste taart een stuk lichter :) Na een uur of twee was de man redelijk gestabiliseerd en waren de taarten al aardig aangegeten. Zoals dat gaat op een afdeling als de spoedeisende hulp, is er niet echt tijd om met z'n allen koffie te gaan drinken. Dat heeft ook zo z'n voordelen, in dit geval. Wordt je weer emotioneel enzo... moeten we niet hebben..
Ruim vier jaar geleden kwam ik in Amsterdam wonen en werken. Ik dacht dat ik al heel wat mee had gemaakt, maar ik stond soms flink met mijn oren te klapperen. Ja, zie maar eens je lach in te houden als er een man bij je komt en, al staande, verteld wat de reden is dat hij niet meer kan zitten. Dat je af en toe heel goed moet nadenken of je iemand met meneer of mevrouw aanspreekt. Hoeveel kralen en ander klein spul ik uit oren en neuzen heb gepeutert kan ik niet meer tellen. De nachtdiensten in het weekend, waar het gemiddelde alcohol percentage mij allang fataal zou zijn geworden. Maar gelukkig ben ik ook een stuk wijzer geworden over de soorten drugs die er zijn en vooral in welke combinatie die genomen moeten worden, voor het beste resultaat. (of juist het meest slechte resultaat)
Kortom.. Ik heb veel geleerd en ben niet meer het "meisje uit de polder" zoals mijn werkbegeleider mij in het begin noemde.
dat zeg ik iedere dag als ik de gordijnen open doe. Elke dag in Hanoi was gevuld met meetings, all over Hanoi. De een nuttiger dan de ander... Maar allemaal te bereiken op de brommer! Dat is - als de brommer chauffeur weet waar hij naartoe moet gaan, wat weinig maar weten...(net als taxichauffeurs meestal..)
