Naya en Tinto

Wat een genot dat spelen!! Het is leuk in het weeshuis en ben inmiddels bezig met het schrijven van protocollen en het begeleiden van de verzorgsters. Daarnaast dus lekker spelen en van vandaag af aan elke zaterdag zwemles geven aan Hannah.(waarbij ik even aan mijn schoonmoeder moest denken, die dat ook gedaan heeft in Zimbabwe) Hannah is 1 van de kinderen in het weeshuis, inmiddels 10 jaar oud en een "speciaaltje". Het is me nog niet helemaal duidelijk wat het is, maar wat ik wel weet is dat ze een attentie curve van een goudvis heeft. Als baby is ze aan haar hart geopereerd en heeft nu problemen met leren en concentratie. Leuk dus als je haar wilt leren zwemmen en zo opeens haar focus verliest en als een baksteen naar de bodem zinkt... Een grote uitdaging dus. We gingen vandaag om 7 (!!) uur 's ochtends zwemmen, omdat het dan nog niet zo warm is.. We hebben het geweten.. rillend van de kou stonden Hannah en ik na een half uur al aan de kant in de zon om op te warmen. Ja.. ik word een echt tropen-mens. Misschien volgende week een uurtje later?

Dan Naya.. Naya is een baby die in de buurt van het weeshuis woont en bij een zwangerschapsduur van ongeveer 6 maanden geboren is, omdat haar moeder een te hoge bloeddruk had. Ze woog toen 1 kilo en inmiddels 1300 gram. Ze moest eigenlijk langer in het ziekenhuis blijven, maar de familie had geen geld, dus zijn ze op straat gezet (normale gang van zaken hier) De moeder is naar het weeshuis gegaan, omdat ze geen geld voor voeding of kleding had en op zijn beurt heeft het weeshuis mij gevraagd of ik iemand wist, die dat kon sponseren. Nu kwam het goed uit dat Tante Tineke geld aan ons gegeven heeft, toen ze weg ging vorige week en ik heb haar dus de sponsor gemaakt. bedankt T.T.!! Inmiddels is de speciale voeding, luiers en kleding gekocht en ga ik daar twee keer per week langs om te kijken of alles nog goed gaan. Wegen, temperatuur opnemen, adviseren etc. Ik hoop dat we het met z'n alles voor elkaar kunnen krijgen om van Naya een gezonde meid te maken die over een paar jaar in haar uniform naar school kan..

En Tinto.. Ik reed twee weken geleden naar de markt en in mijn ooghoek zag ik een kitten lopen, midden op een druk kruispunt en onder de modder. Kinderen gooiden hem aan de kant van de weg terwijl ik stond te wachten voor het rode licht. Joost en ik hadden het er een paar dagen daarvoor nog over gehad dat het misschien wel leuk zou zijn om nog een poes erbij te nemen. Zonder twijfel dus uit de auto gestapt, het kruispunt opgelopen, de kitten opgepakt en in de auto gezet. Joost gebeld dat ik eraan kwam met een rode, hard miauwende, erg vieze kitten en zo was er: Tinto!! Inmiddels flink gegroeid, de wereld aan het ontdekken, ruziend met de andere poezen en veel slapen.

En dat... is de reden dat Joost nu lekker in Vietnam zit, omringt door heerlijk eten en leuke bars en ik niet... Tja.. Iemand moet zich opofferen om rust en regelmaat te brengen en te zorgen dat Tinto goed opgevoed wordt!! Bij de vorige, nog levende, kat (Baru) hebben we dat niet zo gedaan en ondervinden daar nu de nadelen van. Een echte straatkat, zonder manieren....

Cemara, Jambi - Roadtrip!

Begin Mei “moest” ik weer even naar het team op Sumatra, met de auto om spullen mee terug te nemen...

Mooimooimooi. Ipod aangesloten op de autoradio, en onder het genot van veel goede muziek 2 dagen in de auto zitten - heerlijk. Alle tijd om me druk te maken over belangrijke dingen als: “ dit is toch echt wel de beste band/nummer – ever….. Oh nee, deze!” (repeat – vaak…). En dat allemaal zonder de vraag “is dit nou muziek?” te hoeven beantwoorden.. ;-)

Muziek hard genoeg aan om geen vervelende piepjes of geluidjes van de auto te horen, en niet gehinderd door enige topografische kennis of afstand die ik moest afleggen (ik wist dat het door het team in ongeveer 25 uur aan een stuk doorrijden wordt afgelegd, niet hoe ver het nou eigenlijk was), maar wel met GPS binnen bereik. Koorts en de perikelen uit het vorige blog stukje konden ook de pret niet ‘drukken’ (hihi)… Tip: als je de hele dag dat je in de auto zit niet eet, dan hoeft er ook niets uit….

Het eerste stuk op Java was hetzelfde als naar de olifantjes, maar eenmaal op Sumatra ging ik nu naar links – de “Trans-Sumatra highway” op.
Waar ze die naam in godesnaam vandaan hebben gehaald is mij volstrekt onduidelijk. Bij een ‘highway’ ben je snel geneigd om aan een weg te denken waar je hard kan rijden – MAAR DAT IS HELEMAAL NIET ZO! De weg was soms weg, anders vol met grote gaten, en eigenlijk was het meteen aanschuiven achter de lange ketting vrachtwagens over de 2-baans weg door de bergen. Langs/op de weg overal net omgekukelde of in elkaar geharmonika-de middelmaat vrachtwagens en minibusjes, waarvan iedereen al weet dat dat gekken zijn op de weg... dat schiet natuurlijk niet op: naar Lampung was 50 km vanaf de boot, en ik wist dat dat het drukste stuk was, maar 4 uur rijden vond ik wel enigszins overdreven... Nou had ik een vaag idée hoever ik wilde komen op de eerste dag (halverwege..), maar dat werd al snel – en vaak aangepast…

In het hotel - 10 uur en 360 km op de dagteller, bleek na het raadplegen van een simpele kaart van Sumatra dat ik nu ongeveer op een derde was van de afstand was... (ik had de volgende dag met L in de stad Jambi afgesproken om de dag erna weg te gaan naar het kamp..)

Supermooi om om 6:30 net na zonsopgang door de groene omgeving te rijden. Om 3 uur s’middags (400km op de dagteller, en de 8-10 uur rijden wat ze me in het hotel vertelden zo’n beetje achter de rug) had ik het idée dat ik er toch echt wel bijna was - ondanks een uur omrijden (lang leve de gps waar ik 30 minuten na de verkeerde afslag eindelijk eens opkeek). Toen kwam ik het eerste bordje tegen met een afstand erop naar Jambi: nog 328 km…
….
Om half 8, aangekomen in het hotel (iets harder rijden kan dus wel op dat stuk...) werd me meteen gevraagd of die meneer met kaalgeschoren hoofd en lange baard bij mij hoorde – L was dus ook in de huis. mooi.

Poepmonster

Hoe groot is de kans dat als je na een dikke 10 dagen met meerdere malen per dag “aarsplas” (zoals wij het nu liefkozend noemen), flinke koorts, een rot hoest en zere gewrichten je uiteindelijk naar de SOS-kliniek in Jakarta gaat en een poepmonster (dat vind ik dus zo’n ont-zet-tend MOOI word) moet gaan produceren – dat de darmen dan vinden dat het wel mooi geweest is met zich de hele dag willen legen?

Groot genoeg blijkbaar….

Wel lachen met de zusters die je vanachter de balie “hoopvol” (hihi) zitten aan te kijken of het nu wel gelukt is als je met je rode zwetende kop, rubber handschoenen en potje van de wc afkomt..

Ook veel koffie later tijdens de 2 uur wachten op de bloed en rontgen uitslagen had niet het gewenste effect – al was ik wel goed wakker.

Lang verhaal kort: ik had NIET de verwachte Dengue of Tuberculose, en ik heb nooit meer iets gehoord van de met moeite geproduceerde poepmonster uitslagen – dus misschien toch de mexicaanse griep opgelopen op het vliegtuig vanuit Hanoi?
Dan klopt dat bizar lage percentage aan ‘dooien’ en mijn opvatting over opgehyp-te dood en verderf pandemie perikelen dus toch…
;-)

Trouwens, de dag/week erna had ik de hele voorraad poepmonster potjes met gemak en op commando weer kunnen vullen…..

Pelangi Kasih (regenboog met liefde)

Ik ben vanaf eind April aan het werk in het weeshuis (Pelangi Kasih), waar ik in het vorige stukje over geschreven heb. Wat een genot om daar naartoe te gaan en te helpen met de verzorging en begeleiding van de kinders. Er wonen 9 kinderen van 0 tot 18 jaar en er werken ongeveer evenveel mensen. De drie baby’s zijn allen afgestaan doordat ze of buiten het huwelijk verwekt zijn of omdat er niet genoeg geld meer was voor nog een kind. Hoe vervelend ook, zonder ouders op de groeien, ik denk dat de kinderen het in het weeshuis goed getroffen hebben.(misschien is het beter te zeggen dat ze het slechter hadden kunnen treffen) Er is veel aandacht, liefde, eten, een droog en schoon bed en kleding en een mogelijkheid om naar goede scholen te gaan. Er is geld om naar de dokter te gaan en de medicijnen te betalen.

 

In het weeshuis is genoeg te doen in de vorm van huiswerkbegeleiding, luiers verschonen en spelen. (spelen rules!) Ik voel me er erg welkom en rij er ‘s ochtends met een brede glimlach heen op mijn brommertje. De rit ernaartoe is al een genot, door de rijstvelden en de bergen in, de zoete geur van kruidnagel die ligt te drogen. Het weeshuis ligt in een desa (zeg maar buitenwijk) van Bogor en binnen een uur lopen, door de rijstvelden, kom je bij een prachtige waterval uit. Elke middag kom ik thuis met tassen vol cassave of zoete aardappels die ze die dag geoogst hebben. Ik weet inmiddels niet meer wat ik ermee moet doen, maar sleep ze elke dag trouw mee op mijn brommer.

 

Dus eindelijk, na een jaar, heb ik iets gevonden waar ik goed in ben: spelen!! Het gevoel weer ergens bij te horen is heerlijk en als een van de peuters me begroet met de, door mij, aangeleerde “high five” kan mijn dag niet meer stuk. Volgende week gaan we met al het personeel naar het presidentiele paleis in Bogor en ik moest en zou ook mee, omdat ik nu ook “familie” ben, zoals ze het zeiden. Heerlijk!!

Dan nog mijn andere cariere als model natuurlijk. Ik had er al een tijd niets meer van gehoord en toen in vorig week de Jakarta Post opensloeg stond ik raar te kijken toen ik mezelf zag ik die advertentie van de lokale bank. Een klein beetje trots was ik wel… En alsof de duivel ermee speelde kreeg ik eind april ook een baan aangeboden als secretaresse voor een CEO van een groot bedrijf ergens in Jakarta. De enige arbeidsvoorwaarde was een blanke, goed uitziende vrouw. Die heb ik dus maar even aan me voorbij laten gaan en ga niet vertellen om welke reden J Ja, als ik kan kiezen tussen spelen en typen, weet ik het wel..

 

Verder begint maandag de nieuwe huishoudster. Ik heb, nadat we Fifi helaas hebben moeten ontslaan, drie weken zelf geprobeerd schoon te maken, maar ik ben erachter gekomen dat dat niet zo makkelijk is als in Nederland. (Sjezus wat klinkt dit verwend zeg) Ik zal de details achterwegen laten, maar waar het op neer komt is dat ik er blij ben dat Ibu Adhi maandag begint en ik niet meer om 7 uur in de morgen de was hoef buiten te hangen, omdat het anders te laat is en dus gaat regenen…

Catwalk...

Inmiddels alweer een ruime maand geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ook hier daalt het “gewone” leven dus neer. Nou ja..gewoon. Het blijft een voorrecht om in een land te wonen waar de temperaturen het hele jaar door de pan uit rijzen, (op de afkoeling na de dagelijkse regenbui na) het een feestje is om uit te zoeken waar je nou weer naartoe gaat in je vrije tijd (welke berg nu te beklimmen) en steeds meer vrienden en bezigheden te krijgen. We zitten hier nu ruim een jaar en zijn nu voor het eerst langere tijd achter elkaar in Bogor. Wat als gevolg heeft dat je meer aansluiting krijgt bij de locale expats. Dus: meer feestjes en drank ook. Erg leuk!

Dat heeft dus ook als gevolg dat je meer leuke, nieuwe mensen ontmoet. Zoals afgelopen vrijdag toen ik een avondje mijn gemis naar Joost aan het wegdrinken was in de enige kroeg die Bogor rijk is. Ik werd gevraagd of ik model wilde zijn voor een reclame voor de nationale bank en of ik wat foto’s wilde opsturen voor de screening. Tuurlijk wilde ik dat. Ik heb altijd al gedroomd van een carriere als model, dus waarom niet een verlate? Nou..ik was goedgekeurd en mocht dinsdag-ochtend om half 6 (!) komen opdraven voor de fotoshoot. Gelukkig was er een dame voor de make-up (want strak in het gezichtsvel wakker worden is er niet meer bij) en een ware “hairdresser” die mijn pluizige ochtendkapsel recht kon strijken. En toen..kon het wachten beginnen… Na een paar keer ergens neergezet te zijn en leuk moeten doen in de brandende zon, zat de klus er alweer op. Ik heb de grootste lol gehad met mijn gespeelde man (een Franse jongen uit Bogor) en we konden maar met moeite van de frietjes afblijven die voor ons neer warer gezet als decoratie.  Om mijn eerste eigen verdiende geld in Indonesie te vieren zijn we bij een Frans restaurant gaan eten en daarna door naar de tax-free shop om eens wat goede flesjes wijn te kopen. Het geld was dus alweer drie keer uitgegeven, maar we hebben een leuke dag gehad.

Vorige week een paar dagen naar Yogjakarta geweest met vrienden en een super tijd gehad! Borobodur, Prambanan en het Paleis van de Sultan gezien. Veel en lekker gegeten en zelfs een stapje gewaagd in het uitgaansleven van Yogja. Voor de mensen die ooit een keer deze kant op willen komen: rij dan vanuit Bogor, door naar Yogja met de trein. Is echt de moeite waard!! 

Nu dus tijd voor serieuze zaken… werken als zuster.. Het is een hele opgave om dat gedaan te krijgen, daar heb ik het al eens eerder over gehad. Maar.. de aanhouder wint. (hoop ik) Ik was bezig om te gaan werken bij de lokale kerk, maar dat wordt allemaal zo vertraagd dat ik het idee krijg dat ze me stiekem niet willen hebben. Ik ben nu in contact gekomen met een stichting (HOPE Indonesia) die een aantal projecten heeft op het gebied van preventie en behandeling van HIV, TBC en Malaria. En… ze hebben een weeshuis in de buurt, waar ik vandaag of morgen een kijkje ga nemen en zien of ik daar iets kan doen met mijn achtergrond. Wie weet kan ik dan doorstromen naar de andere projecten. Wordt vervolgd dus..