Pusing..

Nog even een klein vervolg op de inzamelingsactie. Het gaat goed en we zijn nu bezig met de aankoop van materiaal om een babybad te bouwen , een nieuwe WC te plaatsen en het dak waar de was te drogen hangt lekvrij te maken. Het gaat niet geheel zonder kopzorgen (of zoals men hier zegt: pusing..) maar dat had ik ook niet verwacht. Je hoopt dat de mensen die je inschakelt om dingen te regelen eerlijk zijn, omdat het voor een goed doel is, maar dat is dus niet altijd zo. (hoe naïef kun je zijn) Je moet hele duidelijke afspraken maken en van tevoren een dagsalaris afspreken en om bonnetjes vragen die niet zelf geschreven zijn, maar echt van de winkel komen waar het materiaal gekocht is.  Een leuke uitdaging, want je moet continue een stapje vooruit denken en alle gaten dichten die eventueel de ruimte kunnen geven tot oplichten.  

Nou dacht ik dat ik dat al aardig onder de knie had, maar mensen verbazen mij elke keer weer met inventieve smoesjes en redenen waarom het opeens twee keer zo duur is. Zo had ik iemand laten komen om de koelkasten te repareren en via onze hulp (die familie van hem is) een dagsalaris afgesproken met deze man. Helaas heeft zij dat niet tegen hem gezegd en vroeg hij na een paar uur sleutelen aan de koelkast in het weeshuis een bedrag wat drie keer zo hoog was als het bedrag wat we afgesproken hadden. (dacht ik) Ja… daar sta je dan… Ik ben vandaag even langsgegaan om te kijken of het allemaal goed is gegaan en zo kwam ik er dus achter. De mensen van het weeshuis hebben het geld moeten voorschieten, terwijl ik afgesproken had dat ik hem vandaag zou betalen. Ik wilde namelijk niet dat de reparatie het weeshuis ook maar iets zou kosten. Als klap op de vuurpijl had hij mij nog willen vertellen dat ik hem nog moest betalen, middels een nepbon voor zijn salaris.  Wat dan te doen? Hij is goed in zijn werk en weet wat hij doet. Dat soort mensen vind je niet makkelijk hier. Meestal gaat het er na een reparatie niet op vooruit of misschien wel stuk. Zo hebben wij inmiddels al een aantal keer mogen ervaren. Dus.. even de ogen dicht en ervan leren. “Tutup mata”  is dan ook een bekende uitspraak hier (even je ogen sluiten) Kijk, je kunt wel boos worden, maar hij heeft gewoon een ruimte gezien waarin hij deze situatie in zijn voordeel kon draaien.

Een jaar geleden zou dit mij woedend gemaakt hebben (en dat doet het me nog wel een beetje), maar met boos worden bereik je hier helemaal niets. Je komt er niet achter hoe het nou echt gegaan is en als je hem ermee confronteert, wordt het glashard ontkent of er wordt een verhaal verteld wat ter plekke uit zijn duim gezogen wordt. Je kunt dan zelf geen kant meer op, behalve hem te vertellen dat hij niet meer hoeft te komen. Dan ben je wel iemand kwijt die weet waar hij mee bezig is. Lastig.. lastig..

Het goede nieuws is dus dat er snel een nieuw bad voor de baby’s gebouwd wordt en de wc deze week al vervangen wordt door eerlijk mensen die gewoon een normaal salaris gaan krijgen. En zo.. blijft alles weer in balans..

Vietnam..

Het was in November weer tijd om het land uit te gaan voor een visum, ik moest nog wat dingen regelen, en er was een meeting geplanned met al onze dierenartsen in Azie, dus op naar HCMC.. De meeting was een week na het eind van mijn visum, dus iets langer de tijd om het verkeer in HCMC nog onveiliger maken door rond te crossen op de gehuurde brommer – blijft een spannende ervaring. Volgende keer (January) ga ik er eentje kopen.

De foto had ik Peter een tijd geleden beloofd om te laten zien hoe elegant de traditionele kleding is – mooi excuus voor een beetje guerillafotografie op straat.

Er is veel veranderd in HCMC trouwens – in goede zin: bij het apartement in de buurt waren net 2 gelegenheden met live muziek en fantastische geluidsinstallaties geopend… heerlijk om weer even een echt concert te bezoeken…

Wel een beetje elitair gedoe natuurlijk in alle nieuwe bars (veel buitenlanders en rijke, hippe HCMC-anen), maar stiekem is dat ook best weer een keertje leuk, en geeft het niets om vrolijk een biertje of 2 te drinken voor 5 keer de normale prijs… Ik kan er weer even tegenaan “in de bush” in Indo.

Jungleboy modus uit; Metromodus aan:

Ook deze keer natuurlijk mijn standard bezoek aan de kapper – voornamelijk voor de 30min hoofdmassage, die me mijn kapperphobie heeft doen vergeten. Ik ben zelfs een keer in slaap gevallen tijdens de hoofdmassage.... De “minifacial” die ze er een keer bij hadden bedacht was misschien niet echt nodig of fijn, zeker niet aangezien ik een week met rode bobbels op mn kop liep – maar ook dat was een leermoment, en nu luister ik dus beter naar wat mensen me vragen, en zeg niet meer spontaan “ja” op alles…. Tien jaar geleden in Thailand ontdekte ik hoe fijn een goede massage is, en ondertussen ben ik bezig met een inventarisasi van de masasi kwaliteiten in de vele “masaaaaa”shops (je moet even door een muur van “you wan massaaaa, sir?” heen, maar dan is het wel heel relaxed).

Ook mooi werk.

Jungleboy modus weer aan:

Er was ook tijd om onze herpetoloog (reptielen deskundige) T. op te zoeken in de dierentuin waar hij werkt.. Ik verwachte een slecht onderhouden dierentuin, met dieren die er slecht uit zien door de niet-aanwezige verzorging. Maar het was een immens complex (via een treintje verbonden aan een groot zwemparadijs met supermooi golfslagzwembad, attractiepark, en temple gebied), open sinds een jaar ofzo, met ruime, open verblijven zonder tralies, en dieren die er erg goed uitzagen - de mooiste dierentuin die ik in Azie heb gezien (ben niet in Singapore of HongKong geweest trouwens) .

*mental note: toch eens wat vaker met de mensen die voor me werken praten enzo over wat ze verder doen… al is het me in het geval van T vergeven want die spreekt weinig engels…*

Ik had in de weken daarvoor wat advies gegeven over een probleem bij hun Afrikaanse witte neushoorns, en wilde wel kijken hoe het ging met ze. Goed dus. Het geluid dat die dieren maken met hun lippen als je ze iets te eten geeft is trouwens fantastisch – net alsof je met holle handen klapt – ze heten niet voor niets “white rhino” - ‘n jaar of 100 geleden slecht vertaald vanuit het nederlandse/afrikaanse “wijd lip”.. En toen hebben ze meteen die andere neushoorn soort maar “zwart” genoemd… sign of the times, daar in Afrika (vroeger?...)..

En voordat je het weet staat er iemand voor je met een paar naalden en de vraag of je even bloed kan afnemen, omdat deze twee te wild waren en niet lang genoeg stil bleven staan voor de lokale dierenartsen…. GRAAG!.... of het helemaal legaal is weet ik niet (weet ik wel, en is het niet), maar doet er ook niet toe – dit was een noodgeval ;-)

En dan: oh, kan je ook nog even kijken hoe het gaat met onze 7 dagen - en 3 maanden oude tijgerkittens, want daar gaat het niet zo goed mee...? Tuurlijk.. J

Natuurlijk moet hier even een reminder bij dat het nemen van fotos van jezelf met een tijger NIET kan, maar ik was aan het werk en dan kan het deze keer even wel.... ;-)

Verder nog een dagje monsters bij slangen op n markt afgenomen voor onderzoek naar salmonella – tot nu is ongeveer 40% van de slangen die we hebben getest positief voor deze bacterie.

Meetings zijn saai, en NOG saaier om over te schrijven, dus dat doe ik ook niet.

Dus weer terug naar Indo: bij het inchecken bleek dat een groot deel van de Mrs World competitie, die in Vietnam werd gehouden, met me mee ging naar Bangkok. Het oostblok zat lekker bij elkaar, en ik mocht naast Mrs Venezuela zittten (ze had haar sjaaltje met “Mrs Venezuela” nog om, net als een groot deel van de dames in het vliegtuig – en dat vind ik eigenlijk best raar, maargoed..). Nou kan ik hier echt een super mooi verhaal van maken, zeker aangezien de laatste 2 Miss Worlds ook uit Venezuela kwamen – en dat toch best mooie dames waren - maar eigenlijk was het gewoon een op zich wel aardige mevrouw – uiteindelijk dan, want tijdens het inchecken was ze behoorlijk arrogant aan het doen… Nou had ik geen diepgaande gesprekken verwacht, maar verder dan haar standard praatje, veel praten over de Mrs World pageant (die ze niet had gewonnen), en zo nu en dan een neplach kwam ze niet…. En zo mooi was ze nou ook weer niet...

Maargoed, tijd voor een paar biertjes tijdens mijn one night in Bangkok, en weer terug naar Jakarta…

RACEFIETS

Ten eerste wil ik jullie allemaal een geweldig, gezond en liefdevol 2010 wensen. Wij hebben kerst en oud en nieuw doorgebracht op Lombok en dat was echt geweldig! Met je voetjes in het zand het nieuwe jaar inluiden is een super beleving. Ik kan het iedereen aanraden! Hoewel sneeuw natuurlijk ook wel iets heeft.

Goed. Ik wil gelijk even een tussenstand laten weten van de actie voor het weeshuis. Het heeft mijn stoutste dromen overtroffen en het bedrag tot nu toe is opgehaald is 2000 euro!! Daar kunnen heel wat zakken rijst voor gekocht worden.

Ik ben ontroerd geraakt door mensen die de moeite hebben genomen met de pet rond te gaan op het werk (bedankt Joyce!!) en mensen die de mail naar iedereen hebben doorgestuurd die ze kennen (bedankt daarvoor Ietje) Het vertrouwen wat velen van jullie mij hebben gegeven door geld voor dit doel over te maken raakt me ten zeerste.

De eerste cadeaus zijn al uitgedeeld in de week voor kerst. Op eerste kerstdag is er een uitgebreide maaltijd bezorgd en ze hebben dat heel bijzonder gevonden. Morgen worden er drie tafels en 16 stoelen afgeleverd en volgende week zal ik een naaimachine kopen. Dat was een wens die ze al lang hadden. Aangezien er nog veel geld over is heb ik inmiddels met de leiding van het weeshuis om te tafel gezeten om een plan te maken. Zo is er een bad nodig om de baby’s in te wassen en de keuken kan ook wel een renovatie gebruiken. Een nieuw toilet staat in de planning en we gaan stof kopen om nieuwe gordijnen van te naaien.

Hetgeen mij het meest geraakt heeft tot nu toe is Daniel. Hij is 10 jaar en heeft een erg verlegen karakter. Een slimme jongen. Hij corrigeert mij als ik hem help met zijn wiskunde huiswerk (daar is niet veel voor nodig, maar toch..) Hij was ziek die dag dat we langskwamen met de cadeaus, maar kon toch even zijn bed uitkomen. Iedereen was voorzien van een cadeau en hij vroeg toen heel verlegen aan de leiding of wij hem misschien vergeten waren. Nee dus! We zijn met z’n allen gaan zoeken naar zijn cadeau wat we ergens verstopt hadden. Hij kon zijn ogen niet geloven toen er een splinternieuwe fiets voor hem in de auto lag. Hij had toevallig een aantal weken geleden aan de leiding gevraagd of hij, als er een beetje geld was, een fiets mocht hebben. Een verzoek waar niet aan voldaan kon worden. Eenmaal op zijn fiets scheurde hij de tuin door en was even vergeten dat hij eigenlijk op bed moest liggen. Dan kun je nu denken: is een fiets een primaire levensbehoefte en dus echt nodig?? Nee, dat is het niet, maar als je zijn gezicht had kunnen zien zei dat genoeg.

Bogor, 16 December 2009

Lieve familie en vrienden,

Ook hier komt de kerst er weer aan en hoewel we de sneeuw en kou missen is de gedachte erachter hetzelfde.

Ik ben een inzamelingsactie begonnen, om de kinderen en het personeel in het weeshuis waar ik werk een leuk cadeau te kunnen geven voor kerst. Inmiddels heb ik al wat vrienden hier bereid gevonden om een donatie te doen en heb een lijst gemaakt van de dingen die hard nodig zijn. Dit zijn onder andere: rijst, olie, suiker, luiers en babykleding. Verder zijn er nieuwe stoelen en tafels voor de eetkamer nodig en is de koelkast aan vervanging toe.

Het personeel wil ik een enveloppe met geld geven. De meiden die daar 6 dagen per week werken krijgen 72 euro per maand en als de kerst er dan aankomt en ze willen nieuwe kleding kopen is dat een hele uitgave. Ik hoop ze hiermee een beetje te helpen om er hip uit te zien tijdens de kerst!!

Het deze brief wil ik je vragen om een donatie te doen en mee te helpen om het kerstfeest voor de kinderen en het personeel een bijzonder feest te laten zijn. Het hoeft niet veel te zijn, al is het 5 euro. Voor 5 euro kun je hier 15 kilo rijst kopen en daarmee een gezin met 3 kinderen, 2 weken te eten geven. Voor 5 euro kun je ook een mooie outfit voor het kerstfeest kopen.

Als je mij hiermee wilt helpen kunnen je het te doneren bedrag storten op ABN-AMRO rekeningnummer: 41.19.21.258 t.n.v. C. Hofstee te Bogor, Indonesië. Het is een Nederlands rekening nummer, dus er zijn geen extra kosten aan verbonden.

Wil je me laten weten als je een donatie hebt gedaan, zodat ik kan inschatten wat ik kan kopen.

Dan wil ik je natuurlijk ook zelf een ontzettend gezellig en leuk kerstfeest wensen en alvast een spetterende jaarwisseling!!

Lieve groeten,

Carola

Als je meer wilt weten over de organisatie achter het weeshuis kun je op de volgende links klikken.

http://hopeindonesia.org/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

http://hopeindonesia.org/index.php?option=com_content&task=view&id=24&Itemid=47

Papua..

DAT was dus 1 van de meer dan 17000 eilanden waar ik wel graag naartoe wilde…… Projectje bedenken, en gaan. J

Geen mannen met peniskokers gezien – da’s in het Noorden, en ik was alleen in het zuiden: het meest Zuid-oostelijke punt van Indo…. Verder weg van Jakarta kan niet – en de nachtelijke vlucht met 3 overstapplaatsen (Makassar, Biak, Jayapura, en uiteindelijk Merauke) is dan ook niet niks… Mooi om te zien hoe de vliegvelden steeds krakkemikkiger worden, en je dus ook echt het idée hebt dat je de rimboe ingaat (of was dat het slaapgebrek?).. Na een goede 10 uur kom je dus geradbraakt aan, waarna je vrolijk het inschrijfproces bij de locale politie mag beginnen…. Enfin, nog 4 uur later is het dan zover, je mag de bush in….. Oh nee, want je moet ook nog wat andere papieren hebben bij het National Park – maar daar zijn we nu wel aan gewend, en aangezien ik nu weet dat het helemaal niet onbeschoft is om op een bureau te gaan slapen, is het niet zo erg…

Die mensen van het National park waren trouwens super aardig, en deden alles om het ons zo makkelijk mogelijk te maken – auto, brommers, eten, het werd allemaal gratis geregeld – echt heel bijzonder.. Maarja, die mensen waren ook al lang blij dat er iemand met potentiele plannen langskwam… Behalve ons hadden dit jaar 37 buitenlanders zich ingeschreven bij de politie – en daar zat een delegatie van 18 chinezen tussen… De meeste mensen gaan blijkbaar naar het Noorden van papua (en daar wil ik ook nog wel naartoe binnenkort)…

Het gebied waar wij zaten is dus flink achtergesteld en heel arm, maar de mensen zijn superaardig. De eerste stop was een meer bij de zuidelijke ingang van het park, vol met vogels, en dus een goede plek voor toekomstige projecten.

Overnacht in de rangerspost vlakbij het strand, en de volgende ochtend om 0515 wakker gemaakt door de hanen (het is daar vroeg licht), en vogels gaan kijken in de buurt..

Na een tijdje door een dorpje gelopen waar mensen soms verschrikt reageerden op die blanke idioot met z’n verrekijker en camera (en, aangezien hier ook mensen uit papua New Guinnea wonen, die pidgin engels praten, nu een keer “white man” gehoord in plaats van de oh zo bekende “bouleh”). Maar, man, wat is het daar droog, en warm, en wat zijn die mensen arm. Het was al 5 maanden droog seizoen, en die mensen hebben dus gewoon geen water in die tussentijd… Wassen is dus echt heel erg 2008 zoals Carola ook al zei – al heb ik wel een keertje in de bruine zee gezwommen… In het regen seizoen hebben die mensen dan juist weer teveel water..

Maar het zijn pretty tough guys. En daar bedoel ik ook de vrouwen mee. Zonder al te generaliserend en on-politiek correct over rassen te doen, toch maar wel even: Zoals ik zei, aardige mensen hoor, daar in zuid Papua… Maar: die vrouwen zijn dus echt niet de mooiste… de mannen zijn grofgebouwd, gespierd, grof gezicht - op zich ok als je daarvan houdt - en de vrouwen zijn…. Tja, net zo eigenlijk… Stiekem hou ik een soort van lijstje bij in mijn hoofd “plekken waar ik werk met de mooiste vrouwen”: 1. Ho Chi Minh City (duidelijk eerste), met de zuidelijker gelegen plaatsen als ongeveer even goed. Sumatra, Bangkok, Kalimantan, en Pnomh Penh vechten om de volgende plaatsen (ik ben zo inconsequent als de pest wat dat betreft – en Bali doet niet mee omdat ik daar niet werk), dan komt Hanoi, en dan, ergens ver achteraan, zuid papua.. ik kan er niets aan doen… Fantastische plek, maar je moet er niet voor de vrouwtjes naartoe gaan..

Al was dit wel een heel mooi meisje..

Even nog ter onderbouwing van het vorige stukje – dit is puur wetenschappelijk natuurlijk, en Bogor heeft misschien wel 1 hele mooie import vrouw, maar het gaat om het gemiddelde … Ehen, ik ga er natuurlijk niet naartoe voor de vrouwtjes, maar dat is wel iets dat opvalt… Zo maak ik ook lijstjes over “plekken waar ik werk met de mooiste bomen/architectuur/vlinders” – maar daar zal ik jullie niet mee vermoeien.. ;-)

Anyway, 2e dag de hele dag gereisd door de bush (savannah en eucalyptus bossen), en onderweg nog even een locale gids opgedoken die ons de weg moest wijzen, aangezien er helemaal geen pad was –wat was ik graag de chauffeur geweest van onze 4wd – slingerend tussen de eucalyptus bomen….. Aangezien het droog seizoen was, waren de rivieren opgedroogd, en had de beste man binnen no time veel te veel vis gevangen voor onze groep, maar uit het niets kwamen steeds meer locale mannen die graag meedeelden in onze maaltijd op een papuaanse bbq, volledig vervaardigd uit takken.. laat weinig rotzooi achter..

Nog even onbedoeld een paar foto’s met onverklaarbare schimmen gemaakt – ik kon ze zonder camera niet zien – die heel populair waren bij de locale mensen die geloven dat dit een heilige plek is: een poort naar het hiernamaals…. Wat het ook was, het is een leuk effect…

S’avonds hangmatje ophangen (gelukkig was mijn hangmat met klamboe inderdaad bestend tegen de vele mieren op de bomen waar hij aan hing – en ik dus terecht het goedbedoelde advies van de locale meneer afsloeg), en onder genot van de krekels in slap gevallen… heerlijk..

Volgende plek was in het noorden van het park – in het regenwoud, en met een ander team van het national park. We sliepen in een dorpje waar je ook goed een hangmat op kan hangen (al zijn niet alle papaya bomen sterk genoeg, zo blijkt..) .. De mensen wonen daar in open hutjes, zonder enige vorm van privacy, en dat was eigenlijk best gezellig.. Weer wakker worden door de hanen en de vele honden, en geluid van mensen.. Poepen doe je maar in het bos, en wassen kan er sowieso niet. Handig.

Ook daar weer veel door de bossen lopen, vogels kijken, s’nachts uilen zoeken, kangaroos tegenkomen (ja, die heb je ook in Indo – of beter, alleen in dit stuk van indo), slangen, echt fantastisch…. Ik wil ZO graag weer terug…

Wel een paar van de beroemde greater birds of paradise gezien, maar geen mannetjes met die mooie veren – die worden wel afgeschoten als ze die mooie veren hebben….. En op deze manier creeer je dus een sort van omgekeerde evolutie: eentje waar de mooiste mannetjes niet de kans krijgen om zich voort te planten, terwijl die mannetjes met flutveren wel oud genoeg blijven om zich voort te planten…. Binnenkort wordt die hele mooie vogel dus steeds lelijker…..

Laatste stop, vlak voor vertrek, was de markt in Merauke (een groot deel van mijn werk gaat over wilde dieren die op markten verkocht worden, dus moest dat wel even natuurlijk)

Fantastische trip. Beetje jammer dat ik mijn net nieuwe telefoon (een goedkope Chinese blackberry lookalike) by de overstap op Biak heb laten liggen by het rontgen apparaat – maar die hoop ik snel weer terug te krijgen…. (of is dat nou naief?)

eigenlijk wil ik voornamelijk mijn simkaart terug…

maarja, waar gaat het nou eigenlijk over?