Homeleave..

De Indonesische president (SBY, die van die liedjes) lukte het niet om naar Nederland te gaan, maar voor ons was het in October weer tijd voor ons jaarlijkse reisje naar het vaderland. 

 

En waar het vorig jaar iets meer opvallende verschillen tussen NL en Indo opmerken was, was het nu al snel weer gewoon om in NL rond te lopen (wel koud, trouwens).. Dit was natuurlijk geholpen door het enigszins aangepaste ‘pubquiz weekend’ waar ik me meteen in stortte. Deze keer niet een weekendje weg, maar een weekend in Utrecht en bij de mensen thuis komen J.. Leuk om iedereen weer te zien, en met de oud hollandsche pannenkoeken en ditto stoofpeertjes was het een goed nederlandsch begin (en nee, deze jongen is niet beter geworden in het op tijd op afspraken komen..). De volgende dag bij ‘de secretaresse’ was ook opvallend – samenwonen bevordert blijkbaar significant het vermogen om je te kunnen verplaatsen door een kamer … Ehen: rucola rules, en is moeilijk te krijgen in Indo, dus alweer ‘n perfect gekozen maaltijd. Wandelen langs de krommerijn was 3 jaar geleden al mooi, ik probeer er elk jaar even te lopen, en dus nu – zondagmiddag in de zon - was het ook mooooi. Verder sowieso in NL ontzettend genoten van de herfstkleuren, waardoor je beseft dat je die kleurverschillen van de bomen best mist in een land waar alles altijd groen is..

En dan was er natuurlijk een paar dagen Belgie en de bruiloft van mijn kleine zusje. Wij waren allebei getuige, en hebben meegedaan met een fantastisch feest . Note to self: speechen – ok; speechen over emoties – moet aan gewerkt worden... Damnit. Maar superleuk om de nichtjes en neefje weer te zien (in het geval van Ella was het de eerste keer). En da’s raar, maar als je hier in Indo zit, dan is het helemaal niet erg om zo ver weg te zijn, maar als je die kinderen dan ziet, en hoe ze veranderen in de tijd dat je ze niet hebt gezien....

Anyway, het was een mooi feest, tot in de vroege uurtjes. Mooi ook om te feesten met familie die je niet zo vaak ziet.. Trouwens ook leuk om van familieleden waar je het niet van verwacht te horen dat ze ook de blog lezen (hallo, Martijn... :-)

Ook heb ik nog een heel klein beetje geholpen met het verhuisproject van de schoonouders – ‘n klein stukje muur geverfd, net zoals ik iedere keer tijdens het NL verlof heb staan verfen... Hoe dat precies werkt snap ik ook niet, al heeft slaapplaats aanbieden er zeker iets mee te maken ;-)... Desalnietemin was het mooi dat we in Krimpen kamp konden opzetten, en vandaaruit onze afspraken aflopen ondanks de drukte van het verhuizen  – bedankt!

Afspraken zoals Blijdorp – natuurlijk even alle verbouwingen bekeken, en fijn met de diergeneeskundige collega’s gepraat (al was het een beetje kort). Daarna door naar borrel op de Erasmus, waar ik zoals vanouds tot de laatste aanwezigen behoorde – en tegelijkertijd bewezen dat je niet perse naar de eerste hulp afdeling hoeft te gaan om tot de laatste te behoren.. Ik ben echt ZO verantwoordelijk geworden... :-)

En natuurlijk tijd om fotos te maken van nederlandse vogeltjes..

 

Was best een druk schema in NL: mensen bezoeken, netwerken – projecten voorgesteld aan potentiele partners, en daardoor geprobeerd om  me/onszelf in het komende jaar financieel te kunnen ondersteunen.. Hetzelfde verhaal tijdens een korte trip naar Texas voor het congres van Amerikaanse dierentuindierenartsen (waar gelukkig ook tijd was om een beetje vogeltjesfotos maken).. 

Komt goed allemaal volgend jaar..... En tja, misschien ook niet, aangezien iedereen alles wel kan beloven, maar we zien het wel, en lukt het niet, dan is het ook goed. Onzekerheid rules. Of toch niet, anders zou ik niet zo druk netwerken... hmmmm, verwarrend.. :-S

Als afsluiting een paar dagen Friesland – Eernewoude... Nog steeds het mooiste uitzicht van NL, en nu vanuit een fantastisch verbouwd huisje. Vogeltechnisch was het niet het beste moment, maar ’n wijntje, hapjes, en open haard op die mooie plek is RUST.

Niet helemaal toevallig verwijzend naar “het Rustpunt” – vroeger de naam van de woonboot van mijn opa en oma in hetzelfde dorp. Beste plek van NL, en stom dat ik er al 3 jaar niet was geweest.....

Maarja, eenmaal terug in Indo was het weer gedaan met de rust. De Merapi was een beetje aan het ontploffen, er was een tsunami op de Mentawai, dus de ‘ring of fire’ liet weer even van zich horen... We zaten op de laatste vlucht van KLM die nog vloog, aangezien men bang was voor de as in de lucht, maar dat was snel weer omgedraaid, aangezien er best gevlogen kon worden, en ik dus ook meteen naar Sumatra kon vliegen voor een vergadering..

Carola is na aankomst vooral bezig geweest met regelen dat ze kon helpen in het rampgebied bij de Merapi vulkaan, en daar na een paar dagen in een auto vol met enthousiaste vrijwilligers naartoe gereden. Mooie ervaring, maar dat kan ze beter zelf vertellen later..

Ondertussen zijn mijn wereldreddende bezigheden gelimiteerd tot tuinieren, de vijver bijhouden, en vaststellen dat "ik" nu echt heel veel soorten vis heb gekweekt in de vijver.. Waaronder veel nieuw ontstane kleurmutaties, wat ontzettend cool is (nerd...), maar waar ik echt helemaal niets mee te maken had - net zoals t kweken trouwens... 

En aangezien het vrouwtje wel een aantal weken druk aan het wereldredden is in de stofwolk rondom Yogyakarta, zal ik vast iets vaker huishoudelijke mededelingen doen vanuit Bogor...

 

So Long, Farewell, Aufwiedersehen, Adieu....

Alles is eindig.

Alles?

Ja, alles - een baan als wereldredder in Indonesie en Vietnam dus ook.

Officiele verhaal: "Het geld van de donor is - conform de originele afspraak van 3 jaar geleden - eind December 2010  op, en ondanks verwoede pogingen van het 'leadership team' om meer geld binnen te slepen, wordt mijn 'contract' dus aan het eind van het jaar beeindigd". 

Speculeren over onofficiele verhalen doe ik alleen persoonlijk, liefst onder het genot van een biertje, en ga ik niet op de internets zetten..      

Maargoed. 

Wat wel jammer is, is dat dat dus betekent dat je je team moet vertellen dat je je best gaat doen om te zorgen dat ze zo goed mogelijk terecht komen, en dat het allemaal niet aan hun ligt.. Ik heb bijna 3 jaar lang ontzettend genoten van het werken met mijn teams in beide landen, hele mooie plekken bezocht, en als je daar ver weg van alles en iedereen met z'n allen jungleboy aan het spelen bent, dat schept een band - en dus is het dan ontzettend ..... best jammer als je die jongens en meiden "in de steek moet laten".

In Augustus ging ik voor de laatste keer naar Vietnam, om nog wat dingen te regelen met het lab daar, mijn spulletjes uit het apartement op te halen, en collega's/studenten/regeringsmeneren te bedanken en gedag te zeggen.

Raar idee was dat.

Nog wel een grappige anecdote van het vertrek: Ik heb in HCMC in de loop der tijd aardig wat illegale dvd's gekocht... Nou neem ik in het algemeen wel een stapeltje mee naar Indo iedere keer, maar deze keer was het een flinke stapel, aangezien ik alles meenam. Nou blijkt dat dat ook wordt gechecked met de rontgen apparaat na het inchecken, en mocht ik dus even verklaren wat ik met zo'n stapel illegale kopieen deed. Ze kwamen meteen met een document met stempels waarin stond dat illegale dvds kopen en uitvoeren niet mag, en toen ze met heel veel interesse naar mijn Bruno dvd met uberhomosuele plaatjes op de hoes gingen kijken en daar graag meer over wilde weten, heb ik maar snel gezegd dat ze ze allemaal mogen houden - ik heb ze toch al gezien...

En ik wilde ook niet nogmaals hetzelfde ondergaan bij de Indo douane (zeker ivm die pronowet hier)...

Terug naar het verhaal: ik vertrok dus uit Vietnam... 

Maar: ieder nadeel heb zn voordeel, en aangezien ik een tussenstop in Thailand had, heb ik op de terugreis even een paar dagen vrij genomen om het gibbon/makaken/beren opvangcentrum (~150km van Bangkok) te bezoeken waar ik 11 jaar geleden uiteindelijk bijna een jaar heb gewerkt  - mijn eerste wildedierendierenarts / virusonderzoek ervaring, en mijn introductie tot 'het lab van Ab'. 

Ik was er sinds mijn vertrek in 1999 nooit meer geweest. 

Een bevriende dierenarts van de dierentuin in Bangkok kon gelukkig voor me regelen dat ik samen met de huidige dierenarts naar binnen kon. Een paar maanden geleden kwam ik na wat speurwerk erachter dat Wanida (mijn tolk/begeleidster toen - zie ook eerder blog)  helaas een aantal jaar geleden is overleden, wat me flink raakte - eigenlijk had ik gehoopt dat mijn trip down memory lane samen met haar had gekund....  

Veel van de verzorgers werken er nog steeds, en al herkende ze me niet allemaal (op een of andere manier ben ik er blijkbaar een stuk ouder uitgaan zien in die jaren): ik herkende hun wel, en het was echt leuk ze weer te zien. 

Ook de lunch die door ze klaargemaakt werd was ouderwetsch fantastisch..

Helaas waren mijn twee kleine weesjes (Hilco en Naam Waan) al een aantal jaren geleden verhuisd... 

Bij het horen van deze namen, en het zien van de foto rechts herinnerden de meeste wel dat ik daar vroeger ook rondliep (ok, ik ben er inderdaad wel 'iets' ouder uit gaan zien, ik snap misschien dat ze me niet herkenden...) 

Man, wat kan een plek veranderen in die jaren... Mijn kliniekje is ondertussen een beetje vervallen, maar die gebruiken ze niet meer aangezien ze nu een ander- beter gebouw hebben.. En eigelijk, als je de fotos vergelijkt, was het al niet zoveel in 1999 (mooi hoe herinneringen werken..)...

Daar waar geen bomen stonden, was het nu een regenwoud, met metershoge bomen, en de bomen die er al waren zijn nu echt groot.... (geen vergelijkingsfotos van 'toen')

 

Zo was ook het uitzicht vanuit mijn huisje vroeger een groot, leeg veld waar je heel goed rondjes omheen kon rennen - nu is het dichtgegroeid, en wordt er vanalles verbouwd om de apen te voeden..

 

                                                     het huisje nu,                                            en het uitzicht....

Maar wat het zo mooi maakte toendertijd, dat is nog steeds zo: de geluiden van de gibbons, die elke ochtend vroeg met z'n allen begonnen te zingen, dat zo nu en dan weer even deden, om dan s'avonds weer helemaal los te gaan met hun gezang... mooimooimooi

 

Maar tegelijkertijd ook heel triest eigenlijk, dat zoveel van die fantastische apen de rest van hun leven moeten slijten in kooien nadat ze geconfisceerd worden omdat er nog steeds idioten zijn die graag een gibbon baby thuis willen hebben, en er domme toeristen zijn die graag met een aap op de foto gaan, of die kunnen lachen om een "grappige" aap (onder invloed van drugs en drank) in een bar, en de eigenaar betalen voor het vermaak verpesten van een apenleven, wat vaak voorafgegaan wordt door het doodschieten van de ouders, en dus ook nog eens de wilde populatie decimeert... 

Daar kan ik me nog steeds ontzettend boos over maken.

 

Maar hoe gaat dat nu verder met de jungleboyavonturen na het einde van het jaar/contract?

Ik heb aardig kunnen sparen de afgelopen jaren, en dus kunnen we met gemak een jaartje op dezelfde manier blijven leven in Bogor. Dat geeft mij dan de tijd om een baan in de regio te zoeken, kan Carola zich op haar studie storten, en in de tussentijd kan ik me dan gaan bemoeien met een aantal conservation projecten in Indonesie waar ik me niet mee mag kan bemoeien in mijn huidige functie, en eventueel wat proposals te schrijven waarmee ik eventueel nieuwe projecten (en salaris) voor mezelf kan creeren. De eerste proposals voor vogelonderzoeken op Sumatra en Papua zijn de deur al uit, en als die worden goedgekeurd kan mijn hele team alsnog in ieder geval 6 maanden doen waar ze goed in zijn, en kan ik ze als begeleider blijven opzoeken in het veld... Vooruitdenken en werken is soms best handig..

Overige mogelijkheden zijn er verder genoeg, en ben al met wat verschillende instituten en organisaties aan het praten om projecten te kunnen begeleiden - op dit moment voornamelijk op een pro-bono basis, maar dat is wel ok voor een jaartje, en na/in die tijd denk ik toch echt wel een betaalde baan te hebben gevonden..

Dus eigenlijk verandert er weinig, en wordt het alleen maar beter aangezien ik nu echt zelf kan kiezen wat ik wel en niet ga doen, EN meer vrije tijd heb - en dat is altijd mooi.. Kan ik eindelijk (hopelijk) wat vaker met de surfplank de Indo golven trotseren - wat veel te weinig is gebeurd de afgelopen jaren...

wordt vervolgd dus...

Virusjager.......

Deel van de missie van de afgelopen paar jaar hier was virusjagen: vooral die virusjes die 'gevaarlijk' kunnen zijn voor de mens, en dat dan weer in relatie tot het beschermen van wilde dieren, gedomesticeerde dieren, natuur, en de mens. "Wereldredden" zoals ik er graag enigszins naief (?) over dacht in den beginne (januari 2008)..

Maar: Toch deels geslaagd! De afgelopen week heb ik hoogstpersoonlijk een Denguevirus gevangen. Knap, zou je denken, maar veel meer dan gestoken worden door een van de vele Aedes of 'zebra' muggen die rond mijn 2 vijvers en op kantoor bivakkeren hoef je er niet voor te doen.... En laat ik nou best veel tijd besteden op die plekken...

Dus als je er dan alsnog bijna 3 jaar over doet voordat je er eentje te pakken hebt, dan ben je misschien niet de meest effectieve virusjager... Indonesie is sinds 2004 koploper in het ZuidOost Aziatische gebied, met in 2006 zelfs 57% van alle gevallen in de regio! Vooral in de 'nattere' gebieden (eg Bogor) en tijdens het regenseizoen - maar aangezien dit jaar El Nina kwam buurten, is dat dus ook mogelijk buiten het officiele regenseizoen..


Het is trouwens een wereldwijd voorkomend tropisch virus, en andere 'wereldredders' schijnen er ook last van te hebben.. :-)

Maargoed. Echt leuk is die 'knokkelkoorts' die je ervan krijgt niet. Wel volg ik heel netjes het rijtje aan klachten dat staat beschreven, en doe alles ook op ongeveer de dag dat het hoort:

• Een paar dagen flinke koorts, met buitensporig zweten en bizarre dromen s'nachts
• Spier, gewricht, onderrug, en flinke hoofdpijn (vooral achter de ogen)
• Huiduitslag
  
• Vermoeidheid
  
• Smaakverlies
  
• En natuurlijk de daling van het aantal bloedplaatjes - die vooral handig zijn met het stoppen van bloedingen, dus is het beter als je een flink aantal van die jongens paraat hebt, maar daar 'denkt' dat virus anders over..

Na 2 dagen ellendig voelen waarvan we toch wel dachten dat het Dengue was (veel collega's en vrienden hebben het de laatste tijd gehad), ff naar het lokale ziekenhuis gegaan om zeker te weten - je kan er verder weinig tegen doen aangezien er geen medicijnen tegen zijn, al loopt het niet altijd even goed af : vooral na een her-infectie met een van de andere drie varianten, waarna de bloedplaatjes daling vaak veel heftiger is, en je dus overal uit kan gaan bloeden....

Dus: bloedje prikken, en anderhalf uur later was de diagnose er, met het advies om de volgende dag even terug te komen om de bloedplaatjes weer te testen aangezien die redelijk laag waren. De volgende dag waren ze te laag en wilde ze me graag opnemen, maar aangezien ik thuis 'priveverpleging' heb van het hoogste Europese niveau ;-), en weinig zin had om een kamer te delen met suikerfeestvierende mede-knokkelkoortsers, heb ik lekker een weekje 'gerelaxed' thuis - kwartiertje ziekenhuis per dag om mijn lichtdalende bloedplaaatjes te volgen die gelukkig nooit in de heel lage gevarenzone kwamen, dus nothing on the little hand.

Mission Completed.

Mijn Molukken avontuur begon op 7 Juli in de haven van Jakarta. Ik was 1 van de vertalers  van een team van 58 en we zouden gedurende 4 weken de USNS Mercy Missie in de Molukken ondersteunen. Dit ging uit van de stichting (HOPE wordwide) waar het weeshuis van is. Dus.. na anderhalf jaar werken in het weeshuis en hun gezondheidsprojecten kreeg ik deze aanbieding vanuit het hoofdkantoor in Jakarta. Geen idee wat ik kon verwachten stond ik met mijn weekendtasje klaar om aan boord te gaan. De groep bestond voornamelijk uit medische en verpleegkundige studenten van een Universiteit in Jakarta en werd aangevuld met wat ervaren veldmensen en gediplomeerd verpleegkundigen. Ik was 1 van de 6 teamleiders en zou getraind worden in “leadership”.

Gedurende 5 dagen voeren we van Jakarta naar Morotai in de provincie Noord Molukken en in die 5 dagen hadden we de tijd om te wennen aan het militaire regime, eten aan boord en werden we voorbereid op wat zou gaan komen. Al snel werd duidelijk dat we te weinig vertalers hadden. De US navy had om 100 vertalers gevraagd en dan komt 58 niet echt dicht in de buurt. We zouden ons dus moeten voorbereiden om hard… heel hard… te werken, maar we zouden “Semper Gumby” zijn, zoals ons in de eerste dagen geleerd was…

Ik had me al snel gestort op het maken van een rooster voor de vertalers, waardoor ik vele uren doorbracht in donkere kamers en af en toe naar buiten kon gaan om even de GPS aan te zetten om te kijken waar we waren en te genieten van het uitzicht. De teamleiders gingen van de ene naar de andere vergadering en al snel werd duidelijk dat de Semper Gumby een heel belangrijke term zou worden gedurende de reis.

Aangekomen in Morotai begonnen de missies aan land. In het kort: de eerste dag ging er een chirurgisch team aan land en selecteerde de mensen voor operaties aan boord. Deze mensen werden diezelfde of de volgende dag naar het schip gevaren en klaar gemaakt voor hun operatie. Veelal kinderen met hazenlippen, vrouwen met baarmoeder problemen, mensen met staar van de ogen en mensen met hernia’s. omdat het schip elke plaats maar 4 of 5 dagen zou aandoen werden patiënten geselecteerd die relatief gezond waren en snel weer zouden genezen.

De rest van de dagen werden er verschillen teams per helikopter of boot naar land gebracht en hielden kliniek in rurale gebieden. Met een team van gemiddeld 45 (para)medici werd je neergezet in the middle of nowhere en zag je gemiddels 900 patiënten per dag, variërend van het uitdelen van leesbrillen tot het trekken van rotte kiezen door de aanwezige tandartsen.

De missie bestond verder uit het uitwisselen van kennis in lokale ziekenhuizen, klinieken en gezondheidsposten door middel van het geven van lessen aan verpleegkundigen en dokters. Als vertaler had je het voordeel dat je dus overal werd ingezet en altijd wel een keer met boot of helikopter aan land werd gedropt. Er was ook een team van dierenartsen aan boord en als je geluk had stond je voordat je het wist tussen de varkens en kippen als vertaler.. geweldig.. !!

Omdat de Amerikanen niet overal even geliefd zijn, waren de veiligheidsmaatregelen bijzonder strikt. Je  mocht het terrein niet af en we liepen of reden onder politie/militaire begeleiding naar de medische site. Tot grote frustratie en onbegrip van mijn Indonesische collega’s, die na 1 week Amerikaans eten alleen maar konden denken aan nasi goreng.. met als gevolg dat ik er af en toe 1 kwijt was en weer terugvond in een klein restaurant genietend van hun lunch. Dan maar vriendelijk uitleggen dat dit niet helemaal de bedoeling was en dat het overtreden van regels in Amerika heel zwaar weegt. Hoewel ik de veiligheidsmaatregels ietwat overdreven vond, begreep ik het wel, gezien de aanslagen in Bali en Jakarta in de afgelopen jaren.

Na 5 dagen voeren we naar Ternate waar we eenzelfde missie hadden. Deze keer was ik deel van een team wat een week aan land zou blijven en zou slapen in een lokaal ziekenhuisje.  De eerste dag bestond weer uit het selecteren van mensen die een operatie nodig hadden en de 6 dagen daaropvolgend uit het draaien van een kliniek met het zien van 900 tot 1000 patiënten per dag. Wat hebben we hard gewerkt en wat had ik soms moeite met het begrijpen van de lokale taal.. vaak kon je niet veel voor de mensen doen, omdat je de middelen niet had. Dus veel meer dan het uitdelen van vitamines en pijnstillers kon je dan niet doen. De Indonesische regering had een grote vinger in de pap gehad bij de voorbereidingen van deze missie en had besloten dat ze alleen Indonesische medicijnen mochten inkopen en had ons verboden Malaria en TBC te behandelen. (omdat er al lokale projecten zouden zijn binnen dat gebied…. NOT) Daar zit je dan, midden in een Malaria endemisch gebied en kan je niet behandelen.. frustrerend. We moesten dan zo’n patiënt doorsturen naar het lokale ziekenhuis (wat dan niet meer gratis was) in de hoop dat ze de medicijnen en diagnostische middelen wel hadden. Vaak was dat niet het geval en konden we alleen maar toekijken. Ja.. het was dus niet alleen maar stoer en geweldig, maar ook vaak tot tranen toe frustrerend.  Het was de eerste keer dat Amerika werd toegelaten in Indonesië op dit gebied en hadden ze dus geen andere keuze dan zich aanpassen aan de vaak kromme regels en doen wat je kunt doen. Daarbij komt nog dat de gebieden die we bezochten vaak niet beschikten over een goed educatie systeem, ziekenhuizen of infrastructuur. De kennis van ziekte en preventie van ziekten is nauwelijks aanwezig bij de lokale bevolking en je kunt dan nog zo hard je best doen en medicijnen uitdelen, maar als mensen niet begrijpen wat ze ermee moeten doen sta je machteloos.

Voorbeelden te over.. veel mensen stoppen met medicijnen als ze het idee hebben dat het niet werkt, zo ook met hoge bloeddruk medicijnen, diabetes medicijnen en antibiotica. Het feit dat diabetes en hoge bloeddruk chronische ziekten zijn begrijpen mensen niet, want als je een tablet neemt, wordt je weer beter is de algemene gedachten. Zo ook TBC medicatie die na een paar weken gestopt wordt door de patiënt (terwijl je die 6 maanden MOET nemen) omdat ze nog steeds hoesten en nachtzweten hebben, met als gevolg dat je weer van vooraf aan moet beginnen en vaak langer dan 6 maanden.

Zo zag ik, samen met een internist, een jongen van 27 en zijn moeder. Deze jongen was na een ziekte op jonge leeftijd mentaal gehandicapt. Hij kon alleen maar knikken en een beetje lachen. Hij was doof en was al vanaf zijn 5^e niet meer naar school gegaan. Deze moeder komt dus naar ons toe in de hoop dat wij haar zoon even beter kunnen maken. De uitdrukking op haar gezicht, toen ik (als vertaler) moest vertellen dat we niets voor hem konden doen, zal ik nooit meer vergeten. Zij had haar laatste hoop op ons gevestigd en zag al weken uit naar de komst van het team  met Amerikaanse dokters, had twee dagen in de brandende zon in de rij gestaan met haar zoon en stond na 10 minuten weer buiten, gedesillusioneerd…

De vrouw van 48 die al drie jaar borstkanker had en bang was voor een operatie (omdat er in het lokale ziekenhuisje meer mensen overleden tijdens een operatie dan beter werden) en dus hoop op ons gevestigd had. Er werd haar uitgelegd dat we niets meer voor haar konden doen en kreeg een kuur antibiotica mee, om de tumor (die zichtbaar was) van verdere infectie te behoeden. Na drie dagen kwam ze terug en vertelde dat ze het niet begreep, omdat ze toch (al) die pillen had genomen en de wond er nog steeds was… Daar sta je dan.. met je mooie T-shirt met de pakkende woorden erop: “HOPE worldwide: bringing hope, changing lifes”.

Hoewel ik na deze missie veel van mijn idealisme kwijt ben geraakt kan ik het niet helpen om een traan te laten van frustratie en boosheid om de ongelijkheid in de wereld. Helemaal als je ziet dat de vriendjes van lokale hoge mensen eerst mogen en dus meer kans hebben om geopereerd te worden..

Daarbij realiseer ik me dat er nog zoveel te doen valt, vooral op het gebied van educatie, omtrent het voorkomen en genezen van ziekten (laat ik daar nou net een studie in gaan doen, die over een paar weken begint..) Ik kan nog wel even doorgaan, maar we hebben veel mensen WEL kunnen helpen. Onder andere door het uitdelen van (lees)brillen en het trekken van rotte tanden.

Gelukkig was er ook tijd voor plezier na het werk en werd ik op de eerste dag al erop uit gestuurd om bier te kopen voor het team. Wat is dat dan lekker zeg, na een dag hard werken in de brandende zon. De laatste avond werden we uitgenodigd door het personeel van het ziekenhuis om te eten en te zwemmen in zee.

De laatste missie vond plaats op Ambon, waar we totaal 9 werkdagen zouden hebben. Wederom veel diagnostiek en operaties verricht aan boord en aan land veel kliniek dagen die twee keer zijn afgebroken omdat de lokale bevolking niet onder controle te krijgen viel en door de dranghekken heen brak. Ik ben 1 dag mee gegaan met de dierenartsen en heb echt een geweldige dag gehad. Joost is ook nog even in beeld geweest als vraagbaak voor de Amerikaanse dierenarts, omdat hij natuurlijk expert is op het gebied van ziektes bij varkens…

De president van Indonesië zou 2 augustus aan boord komen en zou  Sail Banda 2010 afsluiten. Helaas ging dat niet door, omdat hij en zijn gevolg zulke bizarre veiligheidsmaatregelen eisten dat het onmogelijk was om daaraan te kunnen voldoen. Helaas, geen president aan boord. De groep vertalers mocht pas een dag later van boord, omdat er opstanden in de stad Ambon waren en het onveilig werd geacht.

Toen kwam het afscheid.. de meiden en jongens (en ik stiekem ook) hadden zich gehecht aan het schip en de mensen en de tranen vloeiden rijkelijk. Mooi om te zien dat je 4 weken geleden aan boord komt en niet weet wat je kunt verwachten, alles nieuw is en je tig keer verdwaald aan boord en 4 weken later werden we uitgezwaaid door het personeel van het schip. Ik ben heel wat leiderschap ervaring rijker, ben super flexibel en kan met gemiddeld 4 uur slaap per nacht 4 weken achter elkaar werken en er ook nog van genieten. Joost was inmiddels ook aangekomen op Ambon en we zouden nog een weekje vakantie hebben samen. Ik kon niet stoppen met praten de eerste dagen en bleef maar herhalen wat een geweldige ervaring dit was. Gelukkig hadden we alle tijd om te praten, omdat het in die week drie uur droog is geweest en de voor de rest van de tijd regende het heel erg hard..

Als ik ooit kleinkinderen heb (nee, dit is geen stille hint) zal ik ze zeker het volgende met krakende stem vertellen: “Toen jullie oma 31 was, was ze deel van een  Amerikaanse medische missie naar de Molukken en heeft de arme mensen van Indonesië geholpen als vertaler, in helikopters mogen meevliegen, in boten kunnen varen, walvissen op open zee kunnen zien, bbq’en op het vliegdek  en kunnen ervaren hoe het is om een maand lang voor de Amerikaanse marine te werken.”

 Voor de liefhebber: Er staan nog genoeg foto's op mijn webalbum

Nieuw! Nu NOG gebruiksvriendelijker!

Om het allemaal wat gebruiksvriendelijker te maken - en mensen hun teleurstelling te besparen als ze s'ochtends meteen de blog checken / de hele dag zitten te f5-en en geen update vinden (aangezien we niet echt een regelmatige schrijf modus hebben), heb ik rechts een dingetje toegevoegd, waar je je kan opgeven met je e-mailadres, zodat je een mailtje krijgt als er iets nieuws op de blog staat.

Dagelijkse updates van het weer in Bogor worden niet gemaild, dus daarvoor moet je toch nog steeds naar de blog zelf.

Of je kan gewoon deze plaatjes onthouden, want het is toch elke dag van het jaar hetzelfde - behalve dan dat het meestal wel iets warmer is: het is de afgelopen dagen echt wel fris (ze zitten hier met truien aan op kantoor...)

vochtigheid temperatuur overige info

Oftewel:
hele dag warm en vochtig, eventueel een beetje blauwe lucht en zon in de ochtend, gevolgd door een stortbui met onweer/bliksem etc s'middags. Op bvn is het ook elke dag hetzelfde op het weerbericht:
"en dan gaan we nu naar indonesie (plaatje met wolken precies over alle eilanden), en daar is het echt tropisch (joh), warm weer, met zo nu en dan een bui.."

GEEN idee waarom ze de moeite nemen om dat uit te zenden..

Gisteren zeiden ze toevallig wel dat het eigenlijk altijd hetzelfde is.... :-)

Goed, dan ga ik nu maar eens de laptop in de waterdichte rugzak stoppen, en met de brommer huiswaarts door de 'rivier' die vanmorgen nog droog en (deels) geasfalteerd was.......