sidekick

[beetje oud bericht]
Na veel gewik en geweeg, en meerdere bezoeken aan autowinkels, hadden we in de eerste week dat soph, kevin en kids hier waren de keus gemaakt – was ook wel zo handig om een auto te hebben als er gasten zijn.
Op zich redelijk simpel, dat samen een auto kopen: ik heb mijn wensen (4x4 – ik wil in de national parks overal kunnen rijden, verder maakt het me niets uit – oh, eventueel een goede stereo, al kan ik die er later ook in laten zetten), Carola die van haar (niet te groot, niet te macho, iets wat zij ook durft te besturen – en kan inparkeren, stuurbekrachtiging, niet al teveel kilometers op de teller, zuinig in verbruik, zo lang mogelijk vooruitbetaalde wegenbelasting, airconditioning, beenruimte voor passagiers op de achterbank, 5 deurs, mooi interieur en bekleding, goede kleur, aardige verkoper –dat was dus echt een reden om een goed uitziende auto niet te kopen - , etc, etc), en samen komen we er wel uit.

Lang verhaal kort: bij het lijstje van Carola kan alles afgestreept worden, en bij mij? euh... even kijken hoor, euh: he-le-maal NIETS... Wij noemen dat ‘een compromis’ ;-)

Maar: “hij lijkt wel een beetje op een jeep, dus is het best wel een mannelijke auto, toch?” Ja hoor liefie, alleen een beetje bi-curious mannelijk autootje... Ziet er mannelijk uit, maar je moet er wel voorzichtig mee zijn..
Zo is er ‘afgesproken’ dat manlief best soms jungleboy mag spelen, maar niet in onze ‘op een jeep lijkende’ auto, want het is zonde om met een nieuwe tweedehands op een hobbelige-ongeasfalteerde weg te rijden....
Maar ook dat is deel van het compromis ;-).
Ik wilde een radio, en die heben we – inclusief cassetterecorder. Nou is dat goed nieuws, want je kan hier namelijk gewoon de nieuwste muziek officieel op cassettebandje kopen. En dat vind ik stiekem toch wel weer super cool (jammer van die grote kist met bandjes die ik heb weggegooid in nederland omdat ik dacht die nooit meer te gebruiken, maar ach.). 1 dag na aankoop waren tevenws de eerste bandjes gekocht – heerlijk om in een platenwinkel te lopen en cassette bandjes te kopen....
Jammer dat 3 dagen na aankoop de radio het begaf.

Na het eerste akkefietje met een niet goed sluitende radiator deksel doet de auto het trouwens prima – ook in de bergen, door de regen, etc

Cacing

Nog even een stukje over de jeugd in de buurt. Elke dag spelen de kinderen uit de kampung voor de deur en ik had al snel vriendjes gemaakt. Zo af en toe ga ik bij ze zitten en vertel ik over Nederland. Ze vragen me het hemd van het lijf en vinden het maar raar dat de mensen in Nederland aardappels en brood eten. Er gaat hier een gezegde dat zegt: hoe meer brood een mens eet, hoe slechter zijn Bahasa Indonesisch is. Misschien niet helemaal goed vertaald, maar ik vind het wel grappig. Misschien is dat de reden dat ik niet echt meer vooruit ga met de taal. Ik op mijn beurt leer weer wat straattaal bij en ken inmiddels al de bijnamen van iedereen. Op een gegeven moment kwamen ze erachter dat er best wel wat speelgoed in huis aanwezig was en zodoende wordt er nu voor de deur gebadmintond, gefrisbeed en gevoetbald. Op een dag ging ik een keer naar de warung op mijn oogverblindend mooie, rode kronan fiets. Dat hadden ze dus net gezien en ik was de pineut. Op toerbeurt mochten ze achter en voorop en reed ik berg op en af door de buurt. Het zijn er dus een stuk of 15, dus je kunt je voorstellen hoe afgepeigerd ik was na het 5^e rondje. (Het speelt zeker ook mee dat het die dag 34 graden was..) Sindsdien ben ik de “Ojek” van de buurt. Een Ojek is een brommer taxi.

Ik leer ze af en toe ook wat Engelse woorden en laatst zaten we met z’n allen op straat de woorden door te nemen die ze die dag op school geleerd hadden. Dat waren dieren en planten. Toen we bij de insecten aankwamen en ik niet helemaal begreep wat ze nou bedoelde met “cacing” wees er 1 naar de broek van de allerkleinste, waar in zijn kruis een gat te zien was. Iedereen gierde van het lachen, maar bij mij was het kwartje nog steeds niet gevallen. Toen ik later het woordenboek erop na sloeg bleek het dus “worm” te betekenen. Echt te grappig en weer wat geleerd.

Ramadan 2008

Het is alweer een tijdje geleden dat er een update is geweest van onze kant. Mijn ouders zijn hier twee weken geweest en we hebben ons goed vermaakt. De nodige uitstapjes gedaan en geluierd op de veranda. Wat is het dan toch heerlijk om een auto te hebben. Binnen 4 uur waren we aan het strand van Pelabuhan Ratu, aan de zuidkust van West Java en hebben we ons tegoed gedaan aan vis en bier. Helaas bleek ook hier dat een bikini niet helemaal in de mode is en ben ik lekker ouderwets in broek en shirt de zee in gegaan. Het went vanzelf. De terugreis was iets minder lekker, want we hadden besloten om door een tropische regenbui terug naar huis te rijden. Een hele uitdaging kan ik vertellen. De weg is al niet al te best, maar als er liters water over heen stromen ben je blij dat je de inhaalactie van een gestoorde buschauffeur weer hebt overleeft. Gelukkig veilig thuisgekomen en Udin was weer blij dat hij de auto mocht wassen. Dat is echt zijn favoriete bezigheid. Elke dag poetst en boent hij onze bolide schoon en lijkt blij te zijn als we weer eens door de modder zijn gereden. Ieder zijn ding.

Mijn ouders hebben zich hier goed vermaakt. Mijn vader kan nu vol trots vertellen dat hij in Bogor gegolfd heeft en dat hij een caddy had, zodat hij niet zelf zijn ballen hoefde op te rapen. Hij wordt tenslotte ook al een dagje ouder. Ik denk dat ik al weet waar hij volgend jaar zijn vakantie gaat doorbrengen en dat is niet in eigen land… Samen met mijn moeder naar de markt geweest om batik en andere stof te kopen en ’s avonds heeft ze voor mij in 1 uur een nieuwe broek in elkaar genaaid. (ze hebben mijn maat hier niet echt, ben te dik..)Ook zij mag vaker langskomen. Heerlijk om te kunnen genieten van de aanwezigheid van je ouders en te zien dat ze genieten en zich welkom voelen. Afscheid nemen is moeilijk op zo’n moment. Dat was hetzelfde met Sophie en co. Zodra ze de straat uitrijden val je weer in de dagelijkse gang van zaken en mis je de drukte. Maar het is ook wel weer lekker om met z’n tweetjes een koud biertje open te trekken en te praten over de dagelijkse dingen. Heel dubbel allemaal.

Gelukkig zijn momenteel Suzan en Frank op bezoek, dus lang stil is het niet geweest. Ook met hun doe ik leuke dingen. Joost is afgelopen donderdag naar Kalimantan vertrokken voor drie weken en ik volg hem aanstaande woensdag om mee te helpen in het project. Gisteren zijn we met z’n drieën naar de Botanische tuin van Cibodas geweest, via de Puncak pas en heb ik mijn links rijden en inhalen op smalle berg weggetjes flink kunnen verbeteren. Ik had ze voor het veiligheidsgevoel maar even niet verteld dat dit mijn eerste keer was, dat ik een lange afstand door de bergen reed. Wel zo rustig voor mij en voor hen. Ook een tropische regenbui kon niet ontbreken aan het einde van de dag, dus dat heb ik ook maar gelijk gehad. Gisteren avond zijn we uit eten geweest met vrienden van mij, die ook weer vrienden uit Nederland over hadden. Aangezien het Ramadan is momenteel valt er na 9 uur weinig te beleven in de stad en heb ik iedereen maar uitgenodigd na het eten om hier gin-tonic en wijn te komen drinken. Dat was een succes. Ouderwetse Nederlandse humor en flauwe grappen. Heerlijk.. Om een uur of twaalf zwalkte iedereen naar huis, dus had ik goed werk geleverd!!

Ja, de Ramadan. Het is me wat. Niet eten en drinken gedurende de dag, terwijl het vaak meer dan 30 graden is. Om 18 uur ’s avonds morgen de mensen weer eten en hoor je overal potten en pannen rammelen in de buurt. Om 19 uur verzamelen zich honderden Moslims voor de deuren van de moskee om de hoek om het avond gebed te doen. Wat een mooi en sereen gezicht is dat. De vrouwen en meisjes van top tot teen in lange witte gewaden gekleed en de mannen met traditionele sarongs aan en een hoofddeksel op (waarvan ik de naam even vergeten ben) Iedereen lijkt meer interactie met elkaar te hebben en zelfs het gebed is voor zowel mannen als vrouwen tegelijk. Normaal gesproken is er een aparte tijd voor mannen en vrouwen, bij deze moskee. Op straat zijn alle eetgelegenheden dicht en je ziet niemand eten of drinken op straat. Ik probeer dat te respecteren, maar ben blij als ik na drie uur rondlopen op de markt en 2 liter zweet kwijt ben een Starbucks tegenkom, waar ik een heerlijke ijs koffie kan drinken. Weliswaar achter ramen die bedekt zijn met gordijnen, zodat de vastende Moslims niet geconfronteerd hoeven te worden met dit soort bezigheden, maar het smaakt er niet minder lekker door. De prijzen van het voedsel gaan ook dramatisch omhoog in deze tijd en de markt is al snel uitverkocht, waardoor het af en toe echt zoeken is naar de juiste ingrediënten. Udin en Fifi vasten ook en dat heeft zeker invloed op het arbeidsethos. Fifi zit om twee uur ’s middags wit weggetrokken in de keuken en Udin heeft drie dagen nodig om het gras te knippen. Ik kan het wel begrijpen en Fifi is dan ook erg blij als ze eerder naar huis kan en Udin doet gewoon een dutje extra. Alles wordt dan ook uitgesteld tot na de Ramadan. Zelfs de reparatie van ons half ingestorte dak. Er is gewoon niemand te vinden die bereid is om deze grote klus op te knappen. Nou maar hopen dat het dak het nog even volhoudt, aangezien het regenseizoen al is begonnen en er bijna elke middag wolkbreuken plaatsvinden die zo heftig zijn, dat je elkaar niet meer kunt verstaan. Inshallah!

Ik vergeet bijna te schrijven dat mijn verjaardag een succes was. Ik werd 30 en was al een tijdje in ontkenning. Maar met de aanwezigheid van mijn ouders en Joost is dat niet geheel gelukt. ’s Ochtends is er voor me gezongen en heb ik cadeaus gekregen. Dikke tranen met tuiten, toen ik een grote envelop open maakte, die van mijn vriendinnen in Rotterdam bleek te zijn. Ze hadden allemaal iets geschreven en een mooie armband en verwenspulletjes ingepakt. Op zo’n moment zou ik wel eens in Nederland willen zijn en een terrasje pakken met vriendinnen en kletsen tot je niet meer kunt. ’s Avonds belde vriendinnen uit Amsterdam en die heb ik katje-lam te woord gestaan omdat we net terug kwamen uit een restaurant waar we de hele bier voorraad hadden opgedronken. Gedurende de dag leek het me namelijk toch wel een leuk idee om de mensen die ik hier ken uit te nodigen voor een drankje. Dat was dus gelukt!!

Woensdag dus naar Oost Kalimantan voor drie weken, waar we gedurende die tijd veel markten gaan bezoeken om bloed af te nemen bij ganzen en andere vogels. Heel vervelend is ook nog dat we sponsers van de WCS gaan ontmoeten om samen met hun een reis door een national park te gaan maken en oerang utans hopen te zien. Joost zegt vaak terecht: “kijk nou, waar ik allemaal naartoe mag en ik wordt er nog voor betaald ook..”

Baru...

En toen was er… Baru. Al een aantal dagen hoorden wij ge-miauw in de tuin van de buren. Het bleek een kitten te zijn die over een muur was gevallen en met geen mogelijkheid meer terug kon komen. Helaas wilde de kleine spruit ook niet gevangen worden en hebben we het na twee dagen opgegeven. Die avond hoorden we in de tuin van de overburen nog meer ge-miauw en ben ik op speurtocht gegaan, samen met Udin. Ergens onder een struikje zat een hoopje poes, bang en vies. We hebben hem kunnen vangen en mee genomen naar huis. En toen was er dus: Baru (Nieuw, in het Bahasa Indonesisch). Een maximaal 5 weken oude kitten, vol met vlooien en ontstoken ogen. Nu, twee weken later rent hij vrolijk rond, vlooi-loos en al 200 gram zwaarder. Beavis moet er niets van hebben, maar negeert hem netjes.

Inmiddels zijn Sophie, Kevin en de kids geweest en maken we ons op voor de komst van mijn ouders volgende week. Het was erg gezellig en hebben veel avonden doorgebracht op de veranda, genietend van gin-tonic en verhaaltjes voor het slapen gaan. Opeens ben ik tante en heb ik vol overgave dikkie dik voorgelezen en liedjes gezongen. We hadden een zwembadje gekocht en ik denk dat ik er meer in gezeten heb dan Milan.Vandaag nog.. ;) Oom Joost was ook erg blij met de komst van Milan, zodoende kon hij ongegeneerd rondjes rijden op de brommer.

We hebben tijdens hun bezoek ook een auto gekocht en zodoende waren we in staat om makkelijk naar waterparken, (Waar Sophie en ik niet in bikini maar in gepast tenue verschenen, wat bestaat uit een t-shirt en broek) en toeristische attracties te gaan. Gelukkig voldeed ook deze auto aan de Indonesische kwaliteitseisen en stonden we tijdens de eerste rit met een rokende motor aan de kant van de weg. Misschien handig als we volgende keer nakijken of de radiator ook echt werkt?? Inmiddels rijdt onze Suzuki Sidekick (!) als een zonnetje en kunnen we lekker ouderwets bandjes draaien in de auto.

Vandaag is het Bevrijdingsdag hier en de hele buurt is in rep en roer. Twee weken geleden zijn de voorbereidingen begonnen en zijn de straten opgepimpt met Indonesische vlaggen en heeft alles een likje verf gekregen. In onze tuin wappert heel trots een grote rood-witte vlag die er zonder overleg opeens stond. Ik vind het allemaal best. Kleurt mooi bij het hek. Morgen is ook nog een vrije dag omdat men natuurlijk even moet bijkomen van al het gefeest. Daardoor hebben wij de tijd om eens lekker in de tuin te werken. Vandaag al het een en ander verwijdert en aangeplant. Udin weet niet wat hij ziet als hij weer thuiskomt na drie dagen vrij geweest te zijn. Eindelijk heb ik mijn lang gewilde citrusbomen en Joost nog meer bloemetjes. Verschil moet er zijn, toch?

Zuster in Surabaya

Afgelopen dinsdag moest Joost naar Surabaya om vogeltjes te vangen. Ik ben meegegaan, omdat ik wel eens wilde zien hoe zwaar het leven in het veld is. We moesten in Wonorojo zijn, een Desa buiten de stad. Wat een verschil met Bogor, waar het ene na het andere super de luxe winkel centrum uit de grond wordt gestampt en waar het heel normaal is om een gelijk aantal kindermeisjes te hebben als kinderen. Laatst vroeg een Indonesische vrouw aan me, hoe je dat dan doet in Nederland als vrouw. Een baan hebben en kinderen. Moet je dan voor je eigen kinderen zorgen?? Ja mevrouw.. wij doen dat in Nederland!

Goed…de Desa. We sliepen, als echte "doorgewinterde veldwerkers" bij een mevrouw in huis, die nog een kamer over had ;-). De jongens van het veld waren nog bezig met de vang-netten opzetten, zodat wij even konden genieten van de rust in het dorp. Al snel kwam het team terug en werd er besproken welke en hoeveel vogels er de afgelopen dagen gevangen waren. Het bleken er niet zoveel te zijn, mede door de stevige wind die in de avond en nacht aanwezig was. We hadden onze tent meegenomen, maar er werd ons verteld dat het niet mogelijk was om deze in het veld op te zetten, dus hebben we ons gezellig tussen de andere 8 aanwezige mensen op de grond neergelegd. De Ibu van het huis kon koken als de beste en ik heb me de afgelopen week tegoed gedaan aan alles wat ruraal Indonesië te beiden heeft. Joost en ik hebben vaak aan elkaar gevraagd: wat is dit, wat we eten?? Het smaakt in ieder geval heerlijk. Ook heb ik inmiddels mijn vuurdoop gehad wat zittoiletten betreft. Deze was aanwezig achter een klein gordijntje in de keuken en de laatste dag zat ik gezellig met Ibu te praten over het eten terwijl ik gehurkt mijn ding zat te doen. Wat wordt het Bu?, vis of vlees?? J

Er zijn niet al te veel vogels gevangen gedurende ons drie-daagse verblijf, maar genoeg voor mij om te zien dat het best leuk werk is wat Joost doet. Netten opzetten, wachten tot er vogels invliegen (wat soms uren kan duren) vogels naar het huis brengen en de monsters afnemen, wegen en meten. Vervolgens de vogels weer vrijlaten, desinfecteren en dan maar weer een bakkie doen of een uurtje slaap inhalen. Indonesiërs hebben namelijk de rare gewoonte om de TV om 4 uur in de morgen aan te zetten. Ik heb mijn dag-nacht ritme ouderwets in de war gegooid, omdat de vogels nou eenmaal gaan vliegen van 5 tot 10 in de morgen en van 6 tot 3 uur ’s nachts. Op dag twee mocht ik meehelpen met de metingen opschrijven en had de smaak al snel te pakken. Dezelfde dag kon ik al assisteren met bloed afnemen en de kweekstokjes afknippen. Ik was al snel gepromoveerd. Heerlijk om weer iets te doen waar je iets van af weet. Bloed afnemen bij een 55 gram wegende steltloper is toch wat anders dan bij mondige Amsterdammers. Joost leert het team om steriel te werken en dat er iemand is die “schoon” is en de dingen aangeeft en iemand is die “vies” is en de vogels vasthoudt en de monsters afneemt. Je ziet gerust de dokter die net de vogel heeft beetgehouden ff naar zijn telefoon lopen en een sms’je beantwoorden. Vervolgens gaat ie nog ff naar de wc en komt dan terug met dezelfde handschoenen nog aan. Ik heb vaak op mijn tong moeten bijten, want wie ben ik om er iets van te zeggen. (Ik was zelf ook nooit zo goed in steriel werken namelijk) Maar na drie dagen zat het steriele werken er aardig goed in en was iedereen vlijtig bezig met alcohol. Als klap op de vuurpijl mocht ik de laatste dag het veldteam vaccineren tegen rabiës. Het was erg lang geleden dat ik naald en spuit in handen had gehad, maar heerlijk om weer iets te doen, waar je goed in bent. Weliswaar met trillende handen, maar toch..

Er wonen in Wonorojo ook kinderen, heel veel kinderen.. Op de eerste avond liep een groepje meiden heen en weer langs de veranda waar wij zaten. Waarschijnlijk te verlegen om iets te zeggen, maar ze wilden stiekem wel. Na een uur ben ik op ze afgestapt en heb in mijn beste Indonesisch gepraat over ditjes en datjes. Vanaf dat moment was ik “Kakak” Carola. (kakak betekent grote zus) en Joost was Oom. We moesten meedoen met lucifer-rechtleg wedstrijden en het hemd werd van mijn lijf gevraagd. Ik had een boek bij me over Indonesië en tot grote hilariteit van de meiden zat daar een plaatje in van naakte mannen uit Kalimantan. Het hele dorp werd erbij gehaald en iedereen die het wilde zien werd naar pagina 146 geleid om vervolgens in gegiechel uit te barsten.

Na drie dagen en 30 vogels, moesten we weer naar huis. Het was echt leuk! Joost moet in November naar Vietnam voor hetzelfde werk en ik denk dat ik me maar ga aanbieden als kweekstokjes-afknipper en bloedafname assistent. Misschien dat het me dan na een paar weken ook lukt om bloed af te nemen bij een zwart-wit gestipte, 55 gram wegende, rare vogel.