Zuster in Surabaya

Afgelopen dinsdag moest Joost naar Surabaya om vogeltjes te vangen. Ik ben meegegaan, omdat ik wel eens wilde zien hoe zwaar het leven in het veld is. We moesten in Wonorojo zijn, een Desa buiten de stad. Wat een verschil met Bogor, waar het ene na het andere super de luxe winkel centrum uit de grond wordt gestampt en waar het heel normaal is om een gelijk aantal kindermeisjes te hebben als kinderen. Laatst vroeg een Indonesische vrouw aan me, hoe je dat dan doet in Nederland als vrouw. Een baan hebben en kinderen. Moet je dan voor je eigen kinderen zorgen?? Ja mevrouw.. wij doen dat in Nederland!

Goed…de Desa. We sliepen, als echte "doorgewinterde veldwerkers" bij een mevrouw in huis, die nog een kamer over had ;-). De jongens van het veld waren nog bezig met de vang-netten opzetten, zodat wij even konden genieten van de rust in het dorp. Al snel kwam het team terug en werd er besproken welke en hoeveel vogels er de afgelopen dagen gevangen waren. Het bleken er niet zoveel te zijn, mede door de stevige wind die in de avond en nacht aanwezig was. We hadden onze tent meegenomen, maar er werd ons verteld dat het niet mogelijk was om deze in het veld op te zetten, dus hebben we ons gezellig tussen de andere 8 aanwezige mensen op de grond neergelegd. De Ibu van het huis kon koken als de beste en ik heb me de afgelopen week tegoed gedaan aan alles wat ruraal Indonesië te beiden heeft. Joost en ik hebben vaak aan elkaar gevraagd: wat is dit, wat we eten?? Het smaakt in ieder geval heerlijk. Ook heb ik inmiddels mijn vuurdoop gehad wat zittoiletten betreft. Deze was aanwezig achter een klein gordijntje in de keuken en de laatste dag zat ik gezellig met Ibu te praten over het eten terwijl ik gehurkt mijn ding zat te doen. Wat wordt het Bu?, vis of vlees?? J

Er zijn niet al te veel vogels gevangen gedurende ons drie-daagse verblijf, maar genoeg voor mij om te zien dat het best leuk werk is wat Joost doet. Netten opzetten, wachten tot er vogels invliegen (wat soms uren kan duren) vogels naar het huis brengen en de monsters afnemen, wegen en meten. Vervolgens de vogels weer vrijlaten, desinfecteren en dan maar weer een bakkie doen of een uurtje slaap inhalen. Indonesiërs hebben namelijk de rare gewoonte om de TV om 4 uur in de morgen aan te zetten. Ik heb mijn dag-nacht ritme ouderwets in de war gegooid, omdat de vogels nou eenmaal gaan vliegen van 5 tot 10 in de morgen en van 6 tot 3 uur ’s nachts. Op dag twee mocht ik meehelpen met de metingen opschrijven en had de smaak al snel te pakken. Dezelfde dag kon ik al assisteren met bloed afnemen en de kweekstokjes afknippen. Ik was al snel gepromoveerd. Heerlijk om weer iets te doen waar je iets van af weet. Bloed afnemen bij een 55 gram wegende steltloper is toch wat anders dan bij mondige Amsterdammers. Joost leert het team om steriel te werken en dat er iemand is die “schoon” is en de dingen aangeeft en iemand is die “vies” is en de vogels vasthoudt en de monsters afneemt. Je ziet gerust de dokter die net de vogel heeft beetgehouden ff naar zijn telefoon lopen en een sms’je beantwoorden. Vervolgens gaat ie nog ff naar de wc en komt dan terug met dezelfde handschoenen nog aan. Ik heb vaak op mijn tong moeten bijten, want wie ben ik om er iets van te zeggen. (Ik was zelf ook nooit zo goed in steriel werken namelijk) Maar na drie dagen zat het steriele werken er aardig goed in en was iedereen vlijtig bezig met alcohol. Als klap op de vuurpijl mocht ik de laatste dag het veldteam vaccineren tegen rabiës. Het was erg lang geleden dat ik naald en spuit in handen had gehad, maar heerlijk om weer iets te doen, waar je goed in bent. Weliswaar met trillende handen, maar toch..

Er wonen in Wonorojo ook kinderen, heel veel kinderen.. Op de eerste avond liep een groepje meiden heen en weer langs de veranda waar wij zaten. Waarschijnlijk te verlegen om iets te zeggen, maar ze wilden stiekem wel. Na een uur ben ik op ze afgestapt en heb in mijn beste Indonesisch gepraat over ditjes en datjes. Vanaf dat moment was ik “Kakak” Carola. (kakak betekent grote zus) en Joost was Oom. We moesten meedoen met lucifer-rechtleg wedstrijden en het hemd werd van mijn lijf gevraagd. Ik had een boek bij me over Indonesië en tot grote hilariteit van de meiden zat daar een plaatje in van naakte mannen uit Kalimantan. Het hele dorp werd erbij gehaald en iedereen die het wilde zien werd naar pagina 146 geleid om vervolgens in gegiechel uit te barsten.

Na drie dagen en 30 vogels, moesten we weer naar huis. Het was echt leuk! Joost moet in November naar Vietnam voor hetzelfde werk en ik denk dat ik me maar ga aanbieden als kweekstokjes-afknipper en bloedafname assistent. Misschien dat het me dan na een paar weken ook lukt om bloed af te nemen bij een zwart-wit gestipte, 55 gram wegende, rare vogel.

Hanoi en omgeving

We zitten inmiddels alweer ruim twee weken in Vietnam en het is heerlijk. Joost is druk aan het werk, maar heeft genoeg tijd om ’s avond lekker uit eten te gaan en in de weekenden met mij op pad te gaan. Vorige week waren de bazen van Joost er en zijn we elke avond met z’n allen uit eten geweest. Wat vaak eindigde in een bier café en de beruchte kater de volgende morgen. Leuke mensen!!

Afgelopen weekend zijn we naar Cat Ba eiland geweest in Ha Long Bay. Puur genieten. Privé bootje, beetje zwemmen, grotten bekijken en drijvende winkeltjes met koud bier. Niet te vergeten de overheerlijke krab, kreeft en garnalen. Heel hard proberen om wakker te blijven om het Nederlands elftal in actie te zien, maar dan net zo hard weer in slaap vallen. Gelukkig houden ze hier erg van voetbal, dus als je ’s ochtends de herhaling niet gezien hebt is er heel snel wel iemand die zegt: “Ha Lan, number 1”. Helemaal mee eens. Altijd een leuke manier om een gesprek te beginnen als je weer eens achterop een brommer naar de andere kant van de stad wil. Dan heb je ook wat afleiding van het drukke verkeer, waar ik elke keer weer blij ben als ik het er levend vanaf heb gebracht.

Vorige week heb ik kookles gehad en ben nu bepakt met kilo’s rijstpapier om verse loempia’s mee te maken. Koken kunnen ze hier zeker. Achter elke gerecht zit ook een gedachte. Zo eet men op warme dagen alleen maar vis en schaaldieren, op koude (?) dagen vlees en mag er alleen maar hond gegeten worden nadat het volle maan is geweest. Vanaf morgen dus. Ze koken hier vanuit de ying-yang gedachte, dus alles moet in balans zijn. Nou weet ik niet of de soep die ik gisteren op de markt heb gegeten erg in balans was, maar het blijft leuk om iets te eten waarvan je absoluut niet weet wat het is. Als ik dan aan Joost vertel hoe het eruit zag, haalt hij zijn anatomielessen weer naar boven en kon mij vertellen dat het waarschijnlijk varkenslongen geweest zijn. Jummie…vooral met veel pepers..

Joost heeft deze week een meeting met mensen van de WHO en en FAO. Niet het leukste wat hij kan verzinnen, maar zeker nodig om dingen gedaan te krijgen. Status is hier erg belangrijk en zo kan het dus gebeuren dat mensen waarmee je zaken moet doen, niet met je praten, omdat jij niet de hoogste baas bent. Ik vind het maar knap dat hij daarmee om kan gaan. Ik zou niet weten hoe is zou reageren als mensen je negeren en misbruik maken van hun malafide verkregen macht. Gelukkig kan ik ’s avonds voor een luisterend oor en koud bier zorgen.

Vanmiddag heb ik een telefonisch gesprek met SOS International om te kijken of ik voor hun zou kunnen werken in Indonesië. Ik ben zelfs een beetje zenuwachtig en heb mijn medische Engels maar weer uit de kast gehaald. Ik ben benieuwd!

ps: het gaat inderdaad wel erg vaak over bier, maar we hebben dan ook wat in te halen. Als die baan nou niets wordt kan ik altijd nog de eerste AA in Indonesie gaan oprichten :)

"Aai coffee", no milk.

Poes is weer thuis en zo konden wij met een gerust hart naar Vietnam. Vorige week maandag zijn we vertrokken naar Saigon. De hele taxi vol met rare kisten en flessen voor het werk van Joost, wat tot wat verwarring zorgde op het vliegveld. (misschien hadden we maar niet de grap moeten maken dat er een capsule gevuld met vogelgriep-monsters in zaten..) Iedereen stond thuis paraat om ons uit te zwaaien en na de laatste instructies voor Fifi konden we weg. Nou maar hopen dat ze begrijpt hoe je een kattenbak moet verschonen, anders zijn er altijd de tuintjes in huis nog voor Beavis om te doen wat ze moet doen. Ik bel haar twee keer in de week om te vragen of alles goed gaat en zeg dan vooral overal ja op, omdat ik niet begrijp wat ze zegt. Best makkelijk dus.

Aangekomen in Saigon, keek ik mijn ogen uit. Wat een leuke stad! Heerlijk eten op de markten en veel, heel veel souvenirs te koop. Inmiddels sta ik elke dag strak van de Aai cofee (ofwel Ice coffee, maar men kan de S niet uitspreken hier) Joost moet door de week gewoon werken, dus heb ik alle tijd om heerlijk de toerist uit te hangen. Nou ja.. als je een hele dag massage en beauty behandeling bij de toeristische attracties rekent, heb ik het maar druk. De rest van de week de verschillende paleizen, musea en kerken gezien en ’s avonds samen gegeten op een van de grote markten of in hippe restaurantjes. Heerlijk om overal bier en wijn bij je eten te kunnen bestellen. Ik heb mijn 2 maanden droog staan nu al dubbel en dwars ingehaald.

Vrijdag zijn we naar Ben Tre gegaan. De plek waar vanuit Joost begin dit jaar gewerkt heeft. Klein, rustig stadje in de Mekong delta. We hebben een boottocht van een paar uur gemaakt en ik waande me al snel in de film Apolcalypse Now. Ik miste alleen de camouflage kleuren, maar alles kon geregeld worden. Heel mooie ervaring en aan het einde een “Aai coffee” ergens in de Jungle. De coffee bar was voor het eerst open en wij waren zijn eerste klanten. Iedereen is nieuwsgierig naar je en komt dan bij je aan tafel zitten. Zo ook de eigenaar die vol trots, met tandeloze mond, zijn nieuwe huis heeft laten zien. Als roze je ding is, moet je er zeker een keer gaan kijken. Over rare Aziaten gesproken hadden we de vorige avond de grootste lol met een ontzettend dronken man, die ons wel even zou helpen een gerecht uit te kiezen. Op zich handig, want de hele menukaart was in het Vietnamees en dat is nog niet mijn sterkste punt. Daarna hebben we ontelbaar veel keren op het leven getoast met hem en zijn vrienden die na een paar uur ladderzat op de brommer stapten. Schijnt normaal te zijn hier en het gaat altijd (?) goed. Gelukkig reden wij iets stabieler op de brommer de volgende dag, alleen jammer van die lekke band na 5 minuten. Is nog best lastig om dan soepel de bocht door te gaan.

Nu zitten we op het vliegveld om naar Hanoi te gaan. Weer een mooie nieuwe stad te ontdekken en er schijnen daar heel goede kooklessen te zijn, dus ik weet al waar ik, voor een dag ga zijn. Zo kan ik Fifi ook weer leren om een Springroll en Pho Bo (rundvlees-noodlesoep) te maken. Ik denk dat ik ook maar ga aansluiten bij de Hanoians die ’s morgens vroeg Tai Chi-en rond het meer in het midden van de stad. Lekker Zen… Het weekend hebben we samen en waarschijnlijk gaan we dan naar een National park in de buurt van Hanoi om de rust op te zoeken. Het lijkt me heerlijk om niet te rennen voor je leven als je een straat over wilt steken. Want, als je namelijk blijft denken dat voetgangers voorrang hebben op een zebrapad, kan het slecht met je aflopen. Zebrapaden zijn er alleen maar om de weg op te leuken. Met de ogen dicht en hopen op het beste is nog de beste manier! O ja..en niet vergeten in welk land je bent, zodat je wel de goede kant opkijkt voordat je oversteekt. Wat voor een aardig groot verassingeffect kan zorgen, kan ik uit eigen ervaring vertellen..