Hanoi

Normaal werk ik in het zuiden van Vietnam.
Sinds kort heb ik een collega die in Laos woont, en ook in het Noorden van Vietnam werkt.

Aangezien ik toch in Vietnam moest zijn, ging ik dus naar het noorden om haar een beetje te helpen tijdens haar eerste project. Ik moet zeggen dat ik een beetje was beinvloed door de mensen in het zuiden en hun afkeer van de mensen uit het noorden (heeft iets te maken met de Vietnam oorlog, maar gaat veel verder terug....). In het algemeen vind ik het dus fijner om in het zuiden te werken, en in het Noorden was het ook iedere keer miezerig rotweeer, wat het ook niet leuker maaakt..

Maar, zoals alles - als je er een paar dagen werkt met de lokale bevolking, dan wordt het opeens hardstikke leuk... We hadden een goed(maar onervaren) team, maar al snel hadden ze de trucjes die je nodig hebt om van verschillende vogeltjes op de markten monsters af te nemen...

Lunch betekent hier naar een "Bia Hoi" (bierschuur) te gaan, en wat te eten naast het verdunde bier drinken... Proosten voor elke slok - dus ben je meer tijd kwijt met proosten dan eten, maar de lokale officers hadden hun best gedaan met de bestelling, het was superlekker.....
Alleen, het feit dat er een paar herten vastgebonden op de weg voor het restaurant hun laatste adem lagen uit te blazen, en dat er geroosterde honden in de vitrine hingen deed mijn 2 niet-vietnamese collega's besluiten dat ze vegetarisch waren, zodat ze niet stiekem toch hond/hert gingen eten... (Pffff - vegetariers.... stelletje mietjes zijn het... ;-)
Geen hond gegeten, wel veel eend, kip en varken, en natuurlijk weer uitgedaagd door de Viet om veel te drinken.... Nou heeft dat 'bier' daar ongeveer 0.5% alcohol aangezien het nogal wordt verdund, dus kan je best een uurtje proosten zonder daar een beetje last van te hebben, en het meeste werk deden we toch s'ochtends - s'middags was meer sociaal, beetje onderhandelen met de mensen waar je de volgende dag monsters ging afnemen....

*ook hiervan zijn foto's die eventueel echt weg zijn dankzij het computervirus die zich nu op mijn externe harde schijf heft genesteld na een onveilige inbrenging van een usb stick van mijn nieuwe collega..... mocht ik ooit weeer toegang krijgen tot die harde schijf, dan staan ze hier in een ander bericht...*

s'avonds was het team meestal helemaal uitgeput, en gingen we na het eten uit elkaar. Ik was nog niet echt moe, was een beetje mijn e-mails aan het bijwerken, en had wel zin in een biertje... Ik had een kamer in het hotel waar we altijd slapen - ook vorige keer met Carola - maar nu op de 6e verdieping, MET balkon, en een redelijk mooi uitzicht over de stad... Maar ook ver om naar beneden te lopen, en dus de receptie gebeld of ze even wat bier naar boven wilden brengen...
en dat ging ongeveer zo:

- Hi, can you bring me some beer to my room?
- yes
- I would like three bia hanoi
- NO FREE! YOU PAY!
- I know, no problem - i would just like to have some beer
- how many you want?
- can i have three?
- No FREE!!!! - You pay!
- ok - i know.... can i have 1-2-3 beer? Bia Hanoi ba?
- ah - you want three? but you pay!
- ok
- you want cold?
- yes?
- ok - you wait?
- yes?

even later komt er een jongen aankloppen met 3 glazen met ijsblokjes, en een biertje...

Zuster in Surabaya

Afgelopen dinsdag moest Joost naar Surabaya om vogeltjes te vangen. Ik ben meegegaan, omdat ik wel eens wilde zien hoe zwaar het leven in het veld is. We moesten in Wonorojo zijn, een Desa buiten de stad. Wat een verschil met Bogor, waar het ene na het andere super de luxe winkel centrum uit de grond wordt gestampt en waar het heel normaal is om een gelijk aantal kindermeisjes te hebben als kinderen. Laatst vroeg een Indonesische vrouw aan me, hoe je dat dan doet in Nederland als vrouw. Een baan hebben en kinderen. Moet je dan voor je eigen kinderen zorgen?? Ja mevrouw.. wij doen dat in Nederland!

Goed…de Desa. We sliepen, als echte "doorgewinterde veldwerkers" bij een mevrouw in huis, die nog een kamer over had ;-). De jongens van het veld waren nog bezig met de vang-netten opzetten, zodat wij even konden genieten van de rust in het dorp. Al snel kwam het team terug en werd er besproken welke en hoeveel vogels er de afgelopen dagen gevangen waren. Het bleken er niet zoveel te zijn, mede door de stevige wind die in de avond en nacht aanwezig was. We hadden onze tent meegenomen, maar er werd ons verteld dat het niet mogelijk was om deze in het veld op te zetten, dus hebben we ons gezellig tussen de andere 8 aanwezige mensen op de grond neergelegd. De Ibu van het huis kon koken als de beste en ik heb me de afgelopen week tegoed gedaan aan alles wat ruraal Indonesië te beiden heeft. Joost en ik hebben vaak aan elkaar gevraagd: wat is dit, wat we eten?? Het smaakt in ieder geval heerlijk. Ook heb ik inmiddels mijn vuurdoop gehad wat zittoiletten betreft. Deze was aanwezig achter een klein gordijntje in de keuken en de laatste dag zat ik gezellig met Ibu te praten over het eten terwijl ik gehurkt mijn ding zat te doen. Wat wordt het Bu?, vis of vlees?? J

Er zijn niet al te veel vogels gevangen gedurende ons drie-daagse verblijf, maar genoeg voor mij om te zien dat het best leuk werk is wat Joost doet. Netten opzetten, wachten tot er vogels invliegen (wat soms uren kan duren) vogels naar het huis brengen en de monsters afnemen, wegen en meten. Vervolgens de vogels weer vrijlaten, desinfecteren en dan maar weer een bakkie doen of een uurtje slaap inhalen. Indonesiërs hebben namelijk de rare gewoonte om de TV om 4 uur in de morgen aan te zetten. Ik heb mijn dag-nacht ritme ouderwets in de war gegooid, omdat de vogels nou eenmaal gaan vliegen van 5 tot 10 in de morgen en van 6 tot 3 uur ’s nachts. Op dag twee mocht ik meehelpen met de metingen opschrijven en had de smaak al snel te pakken. Dezelfde dag kon ik al assisteren met bloed afnemen en de kweekstokjes afknippen. Ik was al snel gepromoveerd. Heerlijk om weer iets te doen waar je iets van af weet. Bloed afnemen bij een 55 gram wegende steltloper is toch wat anders dan bij mondige Amsterdammers. Joost leert het team om steriel te werken en dat er iemand is die “schoon” is en de dingen aangeeft en iemand is die “vies” is en de vogels vasthoudt en de monsters afneemt. Je ziet gerust de dokter die net de vogel heeft beetgehouden ff naar zijn telefoon lopen en een sms’je beantwoorden. Vervolgens gaat ie nog ff naar de wc en komt dan terug met dezelfde handschoenen nog aan. Ik heb vaak op mijn tong moeten bijten, want wie ben ik om er iets van te zeggen. (Ik was zelf ook nooit zo goed in steriel werken namelijk) Maar na drie dagen zat het steriele werken er aardig goed in en was iedereen vlijtig bezig met alcohol. Als klap op de vuurpijl mocht ik de laatste dag het veldteam vaccineren tegen rabiës. Het was erg lang geleden dat ik naald en spuit in handen had gehad, maar heerlijk om weer iets te doen, waar je goed in bent. Weliswaar met trillende handen, maar toch..

Er wonen in Wonorojo ook kinderen, heel veel kinderen.. Op de eerste avond liep een groepje meiden heen en weer langs de veranda waar wij zaten. Waarschijnlijk te verlegen om iets te zeggen, maar ze wilden stiekem wel. Na een uur ben ik op ze afgestapt en heb in mijn beste Indonesisch gepraat over ditjes en datjes. Vanaf dat moment was ik “Kakak” Carola. (kakak betekent grote zus) en Joost was Oom. We moesten meedoen met lucifer-rechtleg wedstrijden en het hemd werd van mijn lijf gevraagd. Ik had een boek bij me over Indonesië en tot grote hilariteit van de meiden zat daar een plaatje in van naakte mannen uit Kalimantan. Het hele dorp werd erbij gehaald en iedereen die het wilde zien werd naar pagina 146 geleid om vervolgens in gegiechel uit te barsten.

Na drie dagen en 30 vogels, moesten we weer naar huis. Het was echt leuk! Joost moet in November naar Vietnam voor hetzelfde werk en ik denk dat ik me maar ga aanbieden als kweekstokjes-afknipper en bloedafname assistent. Misschien dat het me dan na een paar weken ook lukt om bloed af te nemen bij een zwart-wit gestipte, 55 gram wegende, rare vogel.

Jambi, Sumatra Pt 2.

Een “goed draaiend veldteam” was me beloofd..... Waar die dan om draaien, dat hadden ze achterwege gelaten... Vogels vangen kunnen ze inderdaad heel goed. Maar tijdens het monsters nemen is iedereen om de haverklap even roken, ouwehoeren, eten, liggen, uitrusten, warmworden (?) etc.... En vooruitplannen is iets wat hier als overbodig wordt gezien. Zo kan het best dat je plant om 5 weken in het veld te blijven, en dat dan na 3 dagen de sample-buisjes op zijn, en een dag later de handschoenen... *zucht...* Gelukkig was er iemand op kantoor die de benodigde dingen op kon sturen naar Jambi – wat dus betekent dat je 1 lid van het team een aantal dagen kwijt bent... Maar het zijn wel leuke mensen, die best willen leren, en dat komt goed uit, want de eerste oefendagen in Bogor zijn al in de agenda gezet.

Ehen: verder is het wel heel mooi. Niet in vakantiebestemming mooi: zandvliegen – waarover later waarschijnlijk meer - , muggen, vliegen, geen sanitair, bloedje heet met geen/veels te weinig drinkwater, stortregens/tropische stormen... - dat gaat niet lekker lopen bij d-reizen.... *Die stortregens zijn wel handig trouwens als je een vuilniszak open ophangt – heb je zo in uurtje een liter of 80 drinkwater..* Maar je kan er de hele dag stressloos een beetje beestjes kijken of in je hangmat liggen, en s’avonds bij zonsondergang een beetje dobberen in de zee... Ik ken mensen met vervelender werk...
S’ochtens vroeg naar de rivier lopen, en hopen dat je de monitor lizards van een dikke 1.5m ziet (nooit gelukt – Mikhail wel..), verder vogeltjes, makaken, langoer apen, wilde zwijnen, en natuurlijk ook weer de mudkippers. S’middags even visjes/krabbetjes kopen bij de visser.. S’avonds na het eten ging ik meestal slangen kijken – die zitten met z’n honderden op het strand en in het ondiepe water (niet al te veel over nadenken als je een paar uur later met je blote voeten in het donker weer over het strand en in het water loopt – al is dat moeilijk als je er op een staat, wat bijna makkelijker is dan niet op een slang staan op sommige stukken...). s’nachts tijdens het vangen ook weer de nodige vleermuissoorten uit de netten mogen plukken.. De hele nacht krioelt het op andere delen van de heremietkreeften – het is 1 grote kolonie van bewegende en tegen elkaar opbotsende slakkenhuisjes.. Leuk. En overdag zitten die grote jongens dus in de bomen (!!) in het bos... Raar – ik dacht eerst dat iemand me voor de gek aan het houden was...
Om een uur of 9 s’avonds gaan de netten open, en afhankelijk van de buit gaan we door tot een uur of 7 s’ochtends – en dan kan je meteen door naar de monitor lizards =)

Jambi, Sumatra, Pt 1

De eerste fieldtrip in Indonesie! Woohoo! Om 0545 - n half uur te vroeg - opgehaald , dus gehaast, en (niet onbelangrijke dingen zoals) zakmes, koplamp, vogeldeterminatieboek, extra 'gewone' boeken, en ipod vergeten..
damnit.
Anderhalf uur vliegen vanaf Jakarta (landend op een kleine landingsbaan in het regenwoud), 3 uur rijden, 2uur in 1 van de 4 speedboaten, overstappen op een grotere boot, 7uur varen - met onderweg de brahmany kites in de lucht, aapjes in de bomen, en in de buurt van het stadje Nipah - vernoemd naar een plaatselijke boom - grote groepen vliegende honden in de bomen (die bruine stippen) en in de lucht gezien... *da's toevallig...*.
In het donker urenlang gekeken naar de fluorescentie van het phytoplankton terwijl de boot door het water klieft- ik had er voor het eerst over gelezen, voor het eerst gezien in griekenland, maar het blijft magisch...

Bij aankomst moest er nog 1-1.5u worden gelopen - en dan ben je op Camp WCS -Cemara beach..
De "echte mannen" ;-) gingen vooruit, om het kamp op te bouwen, de rest zou met de spullen op een boot komen als het water weer hoog was.

En dat was dus MOOI! - lekker met machetes hakken, platform bouwen om de tassen droog te houden, hutten bouwen, tenten opzetten – mooi man, net de padvinders voor volwassenen (maar zonder hopmannen die aan je willen zitten). Toen alles in het kamp was opgezet, kon ik aan de slag met m’n hangmat en zeil tegen eventuele regen. Ik kon geen geschikte bomen vlakbij het kamp vinden, dus iets verder gegaan (30m links van het kamp op de 1e foto), en al machete-hakkend had ik mijn eigen paleisje in de bush gemaakt, en voelde ik me helemaal Robinson Crusoe..

Om 2 uur bruut wakker gemaakt door hevig onweer, bliksem, en stortregen. Ik hoorde mensen in het kamp wel schreeuwen, maar ik lag heerlijk droog in mn hangmatje..voor een minuut of 15-20.. De boom begon te buigen door het extra gewicht van het water, waardoor ik met mn ass op de grond zat.. dat was snel verholpen, en ik was nog steeds relatief droog.. Maar toen begon de wind het water via de zijkant de hangmat in te blazen, werden de touwen zo doorweekt dat de hangmat langzaam maar zeker verzadigd met water begon te raken, en ik een volledig natte rug en kont had. Aan het lawaai in het kamp te horen ging het daar ook niet al te best, en begon ik me zorgen te maken over het lot van mn cameratas en laptop, en wilde mn enige boek (die droog op mn buik in de hangmat lag) redden van de watersnood, en rende naar het kamp..
Je kan zeggen wat je wil van Indo’s maar ze blijven wel vrolijk als het een groot waterballet is geworden. Gelukkig hadden de tassen met fotoapparatuur en laptops priority in de bagage tent, en stonden die droog. Een aantal andere tassen zeker niet.. Er werd gehoosd, tentzeilgerepareerd, gestut, tassen verschoven – de meeste tenten hadden wel iets. Eentje, een nieuwe koepeltent, en eigenlijk de enige waarvan ik dacht dat die alles zou uithouden, lag verscheurd en volledig ondergelopen aan de rand van het kamp. De bewoners kwamen lachend ook maar de bagagetent in, wat steeds meer begon te lijken op de meest veilige plek. Maar de tent van Londo, de teamlijder, stond nog, en was droog. Toen het ergste van de stortregen voorbij was, werd mij dus ook aangeraden om maar in die tent te gaan slapen, wat ik dus ook deed...
De volgende dag meteen aan Micha gevraagd of hij droog was gebleven, aangezien ik hem helemaal niet in de bagagetent had gezien. “Only my back and ass was wet, but not the front, so it was not too bad..”
Held.