Aapjes!

Voor het bootjevaren en boobies kijken zat ik weer een aantal weken tussen mijn oranje vrienden in het bos. ‘Het bos’ is redelijk makkelijk te bereiken vanaf Bogor: een paar uurtjes rijden naar het vliegveld van Jakarta, anderhalf uur vliegen na meestal een flinke vertraging afhankelijk van de goedkope luchtvaartmaatschappij (~$30 enkele reis), en dan 3 kwartier rijden - om Vinnie’s vraag van een paar weken geleden maar eens te beantwoorden...  Enneh, Vinnie: deel van het werk is natuurlijk het voorbereiden op de terugkeer naar de natuur, waar we ze hopelijk een jaartje kunnen volgen met behulp van onderhuidse transponders (ronde zendertje in plastic rechts), die een VHF radiobliepje doorgeven. En okay, het lijkt niet echt op een salmiakknots waar het stokje van is afgebroken :-)

Ik vind het heerlijk om gewoon een beetje te dokteren, zonder de dagelijkse rompslomp en problemen waar je mee te maken hebt als je een project leidt - en zoals Carola die nu dus ook dagelijks meemaakt.. Trouwens, ik ben superblij voor haar - en trots - dat ze zich nu nuttig kan maken.. Samen met haar Master's studie is het best pittig allemaal - het zijn lange dagen, 7 dagen per week, en zien we elkaar dus ook niet zo vaak these days, zeker als ik dan ook nog eens op Kalimantan zit te dokteren.. Daarnaast zijn haar patienten niet zo fotogeniek als die van mij, en privacy technisch ook niet zo makkelijk om over te bloggen - kijk, ik ouwehoer gewoon een beetje, plak er een paar cute fotos bij, en ik heb weer een blogstukje. De dingen die Croola meemaakt zijn echt schrijnend, en dus is het zulk ontzettend belangrijk werk dat ze doet. REPSECT.

Maargoed, tot zover de schouderklopjes - terug naar mijn verhaal: De chef van de veterinaire afdeling was door priveomstandigheden afwezig, en er waren 2 dierenartsen op vakantie, dus kon mijn hulp goed gebruikt worden bij de dagelijkse gang van diergeneeskundige zaken - er is altijd wel iets te doen als je 'n dikke zes honderd orangutans bij elkaar zet..

Maar deze keer waren er ook andere dieren, Feli - een jong makaakje, die in beslag genomen was bij zijn vorige eigenaar, om daarna bij ons vreselijk te grazen genomen te worden door een van de vele wilde makaken die normaliter elke dag de voervoorraad leegroven, en een beetje dominant mensen de weg versperren als ze over de vlonders in het moeras naar hun huisje proberen te lopen – redelijk irritant... Feli's hele been lag open, en alle spieren waren zo'n beetje gescheurd. Ze was al eerder gehecht, maar de wond was weer opengegaan - toen ik daar kwam bestreek die zo’n beetje de hele achterkant van het been, al zaten de spieren al wel weer aan elkaar. Samen met engelse collega R. hebben we toch nog genoeg vel bij elkaar weten te sprokkelen om die wond weer (bijna) dicht te krijgen. En zo kon Feli met mooi verbandje, en enigszins wauws van de zware pijnstillers terug naar haar vriendje: het paar weken oude naamloze kitten met niesziekte. Leuk stel zo met z’n tweeen :-)

Ook was er een Lori die een beetje lag te verpieteren, aangezien niemand wist wat ze met zo’n raar aapje met gifklieren onder z’n armen moesten doen, en ik toch 2 dagen later daar zou zijn (en ik ondertussen part-time Lori-dokter ben.. :-). wonderbaarlijk wat een beetje antibiotica, krekeltjes voeren en TLC kunnen doen. Ondertussen issie alweer fit, fris en vrolijk, en losgelaten in het bos.

Ik kreeg de eerste dag de dienst bij de hele kleine orangutans, en terwijl normaal diensten om de paar dagen van afdeling verschuiven, ben ik er de hele tijd geweest. Daar zijn verschillende redenen voor: het is de leukste afdeling aangezien ze nooit in kooien zitten en je dus elke dag met ze in het bos kan spelen :-), maar ook om serieuzere zaken te verrichten, zoals het verminderen van medicijngebruik door constante monitoring, het circadiaans ritme (normale dag-nacht lichaamstemperatuurschommelingen) in kaart te brengen - en daardoor het overmatig gebruik van koortsremmers te verminderen, begeleiden van de babysi(s)ters, en het oplossen van het chronische diarrhee probleem (of in ieder geval te proberen in het laatste geval). Verder een beetje onsnapte apen vangen, vingers amputeren, apen darten – echt alleen de leuke klusjes - soms is het een voordeel om de oudste met de meeste ervaring te zijn :-)

Daarnaast had ik me gestort op het herschrijven van protocollen, die een paar jaar geleden door een kinderarts zijn geschreven. Nou zal de beste man dat vast vol goede bedoelingen hebben gedaan, maar: dude, bemoei je met je eigen zaken – ik ga toch ook geen protocols voor het kinderziekenhuis schrijven? Kinderen en orangutans zijn namelijk NIET hetzelfde.. Ik kan hier heel lang over doorgaan, maar doe het maar niet... *mompelt nog iets over artsen die over maar 1 soort hebben geleerd (die ook nog eens kan vertellen wat er scheelt), geen rekening houden met verschillende soorten dier of wilde dieren gedrag, zichzelf de koning van de wereld vinden, irritante betweters zonder zelfreflectie zijn, en dierenartsen die natuurlijk veel slimmer, veelzijdiger, leuker, aardiger, zelfreflecterender, en WEL de koning van de wereld zijn ;-)*

Maargoed.  Het waren een paar heerlijke "werk"weken. 

Probleem was alleen wel dat het langere tijd niet had geregend, het zeer droog was, en er overal in de buurt bosbranden waren, waardoor de lucht vaak bruingrijs was, en je soms echt middenin een rookwolk zat. Het uitzicht uit mijn slaapkamer raam, 'sochtends vlak na zonsopgang, was dus niet altijd zo mooi als dit..

Vogeltjeskijken

Ik mag me dan wel wat meer concentreren op de harige oranje (bijna)medemens, maar vogeltjes kijken blijft mooi natuurlijk.. Zeker als dat betekent dat je even tijdelijk herenigt met je twee steunpilaren tijdens drie jaar vogeltjesvangen in Indo: L. en N. (foto:in het midden). Ondertussen werken zij ook niet meer voor “the American people”, maar zijn met hun eigen vogelmonitor projecten bezig. Engelse ex-collega N. -fanatiek vogelaar die destijds ook mee was naar Papua - ging ook mee, aangezien hij hun projecten op gang houdt dmv fondsen werven, proposals schrijven, en dergelijke.

Een doorlopend project van L. En N. is het strandvogeltjes kijken, en proberen van die jongens met oranje zwarte vlaggetjes om hun poten (specifiek voor Indo, en die wij dus destijds hebben vastgemaakt) te vinden, of eventueel met een andere vlaggenkleurcombinatie, welke dan weer specifiek voor een ander land/deel van de migratieroute is. Op deze manier kan het vogelmigratieHQ in Australie meer info verkrijgen over het doen en laten van de wadvogels in de ‘flyway’ – en is ons vogeltjesvangen werk niet voor niks geweest.

 

Een van hun andere projecten gaat over zeevogels. Het mooie van deze vogels bestuderen is dat je een paar dagen een boot moet huren om ze te vinden: de naam “zeevogels” is niet voor niets gekozen.. :-) Ik moest een beetje schuiven in de agenda - barbeque bouwen en surfen zijn niet uitermate datumgebonden :-) - maar ik kon mee. Ouderwets een paar dagen niet douchen, en voor dag en douw met de verrekijker in de hand op zoek naar vogeltjes, heerlijk... De uitgekozen plek was de Banda Strait, aan de zuidwestkust van Java, tussen het Ujong Kulong national park en Sumatra/Krakatoa vulkaan, zeg maar.

Ik was daar nog niet eerder geweest, maar het is echt een supermooi gebied – puur natuur, met primair regenwoud wat totaan het strand reikt: zeg maar wat de eerste Europeanen zagen toen ze hier met hun boten naartoe kwamen, dus voordat de eerste stappen richting de ontbossing en verdere verkrachting van de natuur werden genomen..

Het is een uurtje of 6 rijden vanaf Bogor, en om 03:00 kwamen we bij de aanlegplaats van de boot aan. Mooie tijd om nog even uilen en nachtzwaluwen te kijken. Daarna nog een beetje gelezen op mijn bed in een van de drie kajuiten, om even later door L. wakker gemaakt te worden aangezien we waren vertrokken. Kopje koffie, opkomende zon, met voor ons alleen maar zee, en achter ons een steeds kleiner wordend Java.. Al snel vlogen er een paar fregatvogels over, en zat er een hele ‘kudde’ sternen achter een vissersboot aan – dat beloofde veel goeds!!

Maarja, loze beloftes heeft niemand wat aan, dus ook aan deze niet... De eerste dag bleef het een beetje bij de vogels van vlak na vertrek, en een paar verdwaalde sternen op zee... Dat is waarschijnlijk ook de reden dat dit soort vogels niet zo goed bestudeerd worden in dit deel van de wereld – omdat ze zo verdomd moeilijk te vinden zijn op open zee: Je hebt een groot bewegend blauw vlak voor je, en dan moet je op zoek gaan naar kleine stipjes in de verte, die dan ook nog eens de vervelende eigenschap hebben om vlak boven het oppervlak te vliegen, waardoor je ze achter de golven niet ziet...

  

Maargoed, het is natuurlijk al mooi om een dagje in dat gebied te varen, heb hele vette golven gezien, en herten en dolfijnen toen we ‘smiddags langs de kust van Ujong Kulong voeren, waar we ook het anker uitgooiden. (Een dikke week later strandde daar vlakbij een stuk of dertig dolfijnen – ik was ondertussen alweer op Kalimantan bij de orangutannetjes, dus kon (helaas) niet helpen bij het terug in zee duwen, of eventueel patholoog spelen...) Het was mooi weer, dus even naar het strand gezwommen om een beetje te verkennen - en al zwemmend kwallen te ‘aaien’ :-/... Supermooi afgelegen strandje, met in het zand alleen de sporen van wilde dieren uit het national park, overvliegende visarenden, en een aantal soorten reigers in het moeras.. Er waren ook een aantal recente zeeschildpad nesten, inclusief de sporen van varanen die die nesten ook heel goed hadden weten te vinden, en sommige nesten hadden leeggeroofd.. Ondertussen werd het eten klaargemaakt door de crew. We zaten op een vissersboot, met de bedoeling om vis te vangen tijdens de rit, maar dat geluk was ons niet gegeven: volgens mij hebben we gefrituurde aasvisjes gegeten... Ook ‘snachts vissen was uitermate doelloos, zelfs met de felle lampen en leuke visdetector gadget.. De vorige keer konden ze 'snachts vanaf de boot de vliegende vissen in de lucht vangen met netten, en ik had dat deze keer ook heel graag gedaan..

De volgende ochtend de zon zien opkomen, en vol goede moed op pad – met veel succes deze keer! Allerlei soorten sternen, fregatvogels, stormvogeltjes, en een kolonie bruine genten. In het engels hebben ze een veel mooiere naam: brown boobies (hihi..). En wat is er nou mooier dan op een boot zitten en de hele middag fotos te maken van allemaal brown boobies om je heen? ;-)

Bij terugkomst in Bogor de zwembroek ingepakt om de volgende dag naar de zuidkust van Java te rijden voor een paar daagjes surfen met het vrouwtje.. Het leven als ‘zelfstandig ondernemer’ is helemaal niet zo slecht..

De werkende wereld van HIV en AIDS

Terwijl Joost zich bezig houdt met de aapjes in Kalimantan en morgen weer voor een tijdje zal vertrekken naar het veld, ben ik nog goed bezig met studie en werken in de kliniek. Ik zal jullie niet vermoeien met de muliple logistic regression methoden en survival graphs, die ik momenteel aan het bevechten ben, maar ik vind het erg leuk om te doen. Als alles goed gaat, ben ik eind volgend jaar klaar met mijn masters en kan ik eens gaan kijken of ik eindelijk een betaalde baan kan krijgen of me op een bepaalde manier in het project van de kliniek kan schrijven zodat dat ook ik betaald wordt. Het wordt wel eens tijd na 3 ½ jaar..

Tja, de kliniek.. zoals veel, gaat ook dit langzaamaan vooruit en moet ik persoonlijk nog heel erg wennen aan de manier hoe mensen hier over het algemeen werken. Zo hadden we vorige week een vergadering bij het ministerie van gezondheidszorg, die om 9  uur zou beginnen. Ik word dan onrustig als om 9 uur de mensen er nog niet zijn met wie ik daarheen zou gaan. Ik ga dan zweten om half 10 en begin te briesen om 10 uur. Dan.. doodgewoon komt de persoon in kwestie om half 11 binnen, gaat nog even e-mail checken en doet een bakkie koffie. Ik stuiter dan inmiddels tegen het plafond aan en het zweet loopt over mijn rug. Als ik dan voorstel om 11 uur dat het misschien een goed idee is om nu te gaan, is de reactie: ach.. iedereen is toch altijd te laat, de zogenaamde jam karet ofwel: tijd is rekbaar. De leukste opmerking over dit fenomeen, kreeg ik gisteren van de dame van de financiën, die zei:’ o..ja.. ik heb inderdaad gehoord dat bule’s (zoals blanken hier genoemd worden) niet van wachten houden, waarom is dat?’ Ja, antwoord daar maar eens op... Misschien omdat als je de hele tijd op mensen aan het wachten ben en daardoor dingen moet uitstellen en opschuiven, je niet veel gedaan krijgt op een werkdag?

Het is een apart fenomeen en kan mijn vinger er nog niet helemaal opleggen, waarom het zo gebeurd. Wat ik wel weer is dat het werktempo daardoor laag ligt en het soms als vakantie aanvoelt. Beetje (veel!!) kletsen, beetje koffiedrinken, facebooken, voetbal kijken en you-tuben.. en dat allemaal tijdens een werkdag. Ik heb uitgerekend dat er ongeveer 2 uur per dag effectief (naar mijn idee) gewerkt wordt en dat de rest van de tijd opgaat aan alles behalve dingen die met werk te maken hebben. Ik moet toch wat met mijn verworven statistiek kennis. Ik ga er maar eens een verwachtte uitkomst analyse op los laten. Hoe dan ook, ik zal me moeten aanpassen en niet andersom. Het zal wel grotendeels te maken hebben met hoe ik geleerd heb te werken in de Westerse wereld, waar de nadruk ligt op: ‘niet lullen, maar werken voor je geld’. Een middenweg zou handig zijn voor mij.

Ondanks deze ‘werkhouding’ uitdaging, heb ik het nog erg naar mijn zin in de kliniek en in Indonesië. Het is goed om te zien dat het medische team waarmee ik werk een steeds groter netwerk krijgt en zodoende dus ook meer patiënten. We hebben deze week vergaderingen met het veld team van de nationale Aids commissie en ik lach me helemaal suf om die gasten. Aan 1 tafel zitten dan: prostituees, transgenders, injecterende drugs gebruikers, homoseksuelen en zwangere vrouwen die HIV positief zijn. Daar doorheen dartelt de nieuwe verpleegkundige, die 21 is, net uit de schoolbanken komt en elke keer gaat giechelen als 1 van de transgenders een dansje doet of 1 van de homoseksuele jongens aan zijn haar plukt en zegt dat hij wel een knipbeurt kan gebruiken... Dan hebben we nog de dokter die advies geeft en het geheel probeert te leiden en de twee houseboys die van de ene verbazing in de andere vallen en het van een afstandje aan het observeren zijn. En daar: doe ik het voor! Mensen bij elkaar brengen, huidige problemen identificeren en bedenken hoe we die kunnen oplossen. Met z’n allen! Dat er niet eens geld is voor de meest simpele medische spullen, medicijnen of salaris, maakt dan even niet meer uit.

Het is nou eenmaal een feit dat HIV in opkomst is in Indonesië en dat de ‘epidemie’ zich nu ook gaat verspreiden naar mensen met een laag risico. De regering hier heeft niet veel geld om specifieke projecten te implementeren, laat staan dat er geld is om behandeling en diagnose te subsidiëren. Dat er behoefte is aan educatie over dit onderwerp, is wel duidelijk.. 7% van alle middelbare school studenten krijgt seksuele voorlichting en ik heb laatst aan een prostituee moeten uitleggen hoe je zwanger moet worden. Daar kan je om lachen, maar in de praktijk is dat echt een groot probleem... de meisjes weten helemaal niets over jezelf beschermen en je klant vragen om een condoom gebruiken. Wil je niet zonder, dan gaat hij wel naar een ander en mis jij je inkomsten.

Thailand heeft dat goed geregeld en daar wordt je in de cel gegooid als je geen condoom wilt gebruiken als betalende klant en krijg je een boete als je geen condoom bij je hebt als seks werker. De algemene overtuiging (vooral in Bogor) dat seks voor het huwelijk niet bestaat en dat mannen na het huwelijk er meerdere vrouwen op na mogen houden, maakt de cirkel weer rond. Ik maak vaak mee dat een HIV positieve man al jaren lang getrouwd is en kinderen heeft. Hij overlijd dan een op gegeven moment en zijn vrouw komt erachter waaraan hij is overleden. Zij test zich dan en laat haar kinderen testen: allemaal HIV positief.. De angst om er alleen voor te komen staan als mensen weten dat je HIV positief bent is dus groter dan je familie beschermen voor het krijgen van het virus. Dit komt door de enorme stigmata die er heersen over mensen met HIV. Zo vertelde de dokter dat er in de omgeving van Bandung mensen die HIV positief zijn verbrand worden of opgesloten worden in een hok aan een ketting, zodat niemand er achter zal komen wat er in de familie gebeurd... Ik moet zelfs mijn goede vrienden hier vertellen dat je het virus niet kunt krijgen als je iemand aanraakt of als je uit hetzelfde glas drinkt. Dat uitleggen en kinderen onderwijzen kan bijdragen aan de algemene beeldvorming en hopelijk uiteindelijk aan de acceptatie dat het er nou eenmaal is en dat we er met z’n allen aan moeten werken om de verspreiding te minimaliseren.

Dus, voor mij: welkom in de werkende wereld van HIV en AIDS, uitdagingen en (on)mogelijkheden. Gelukkig hebben Joost en ik nog tijd over om samen weekendjes naar het strand te gaan zoals afgelopen weekend. Een (inkt)visje kopen, hangen aan het strand, surfen, een paar gin-tonics erbij en bbq’en. Het is een mooi contrast.

 

orangutannetjesvangen.blogspot.com

Ik heb al een paar keer tussen neus en lippen door verteld dat ik ‘een orangutan opvang/reintroductie centrum’ op Kalimantan heb bezocht de laatste tijd, en nu denk ik daar wat meer over te kunnen uitwijden – aangezien de toekomst plannen nu wat duidelijker lijken te zijn.. (Maarja, je weet maar nooit..)

Al vanaf december (of al eerder eigenlijk, maar toen mocht het natuurlijk officieel nog niet) speelde ik met het idee om verder te gaan met malaria onderzoek bij non-human primates (apen dus) in ZO Azie (zie vorige post), en gaandeweg zijn die plannen gegroeid. Een mooie plek om klinisch dierendokteren met onderzoek te combineren is 'NM' in Centraal Kalimantan, waar meer dan 600 orangutans (OU) zitten, met de bedoeling om zoveel mogelijk weer te reintroduceren in het bos.. SL, een ander opvancentrum van de zelfde organisatie ben ik ondertussen ook al van veterinair advies gaan voorzien.


Mijn eerste bezoek aan NM was slechts 3 dagen, en meer om eventuele mogelijkheden te bespreken. Ik heb toen geen aap aangeraakt - zeker ook omdat ik nog de nodige testen moest ondergaan: apen lijken nogal veel op mensen, kunnen ook dezelfde ziektes krijgen, en het is natuurlijk niet de bedoeling om die dieren ziek te maken voor hun terugkeer naar het bos....

Slijm produceren voor de Tuberculose test bleek me na 10 potjes te hebben verspild niet te lukken (is ook moeilijk als je geen TB hebt), dus het belangrijkste was een rontgenfoto en bloedtestjes voor Hepatitis B (vaccinatiestatus testen), en HIV. Toch best spannend, dat wachten op zo’n uitslag- patientbegeleiding is iets wat best meer aandacht mag krijgen hier, zeker als je het laat doen in een commercieel lab :-S. Maar: gezond en niet besmettelijk verklaard. Mooi.  

Ik kende de hoofd dierenarts van NM al een beetje, en de tweede keer dat ik er was en 'disease-free' was verklaard, kreeg ik meteen een blaaspijp in mijn hand geduwd, met de vraag om even een van die oranje jongens te verdoven. Het was al weer een tijdje geleden, dus enigszins zenuwachtig edoch vastberaden een pijltje in z’n arm gemikt. Mijn eerste blaaspijp ervaring deed ik op bij de gibbons in Thailand, die klein en heel beweeglijk zijn, wat dus een prima leerschool was. Je verleert dat soort dingen niet zo snel (is net fietsen, zeg maar), zeker niet als er zo’n grote, trage orangutan voor je zit in een kooi. 
MOOI werk blijft dat toch – mag je me voor wakker maken.. 

De rest van de 2 weken een beetje meegeholpen met jaarlijkse screening, operaties, overige klinische dingen (geen aap een oor aangenaaid deze keer..), en het evalueren van de onderzoeksmogelijkheden.


Ik verbleef in een houten huisje net buiten het opvangcentrum, aan de rand van het bos, en boven het moeras. Ik deelde het met een aantal paraveterinairen – jonge enthusiaste jongens, die hun huis zo schoon hielden als het gemiddelde smerige studentenhuis. De ratten die door een gat in de vloer in de badkamer naar binnen kwamen, hadden elke nacht feest in de muren of in mijn kamer, wat op zich niet zo erg was. Een nacht wakker geworden van geschreeuw achter de kast, en zag nog net een slangenstaart verder achter de kast verdwijnen – mooi, dacht ik: “is in ieder geval 1 rat minder” en ging weer verder slapen. De volgende nacht hadden die ratten hun speelterrein blijkbaar verplaatst naar mijn bed, want toen werd ik wakker van eentje die over me heen liep (niet leuk), en lagen er ‘sochtends rattekeutels op mn kussen.. Iiiiieeuw-gatverrrrr..

Maar tegelijkertijd word je dan ook elke ochtend om 5u wakker met het gezang van wilde gibbons in het bos en vogels in het moeras, zie je hornbills langs vliegen als je uit het raam kijkt, spelen de wilde makaken en eekhoorns  voor en op het huis en is het elke dag feest om naar/van de kliniek te lopen met alle slangen, kikkers, vissen, insecten en planten die je in het moeras tegenkomt. Genieten.

‘Smiddags rond een uur of 3 komen de OU-kinders uit het bos uit “forestschool”, en lopen er dus een stuk of 200 van die jongens voor het raam van de kliniek overal in te klimmen, bijten, slaan, rollen, en wat al niet meer. Leuk hoor, en zeker om mee te doen en binnen no time een hele kluwen bijtende oranje units op je te hebben – al kunnen sommige venijnig bijten. Zo is daar mijn nemesis ‘Pico” – een jongen van een jaar of 6, dus bijna op onhandelbare leeftijd, met 1-oog, te weinig haar, en lelijk – die zodra hij doorheeft dat ik op het speelveld ben aan komt rollen om me in mijn enkels te bijten... Weer anderen hebben veel te veel interesse in wat je in je broekzak hebt zitten, of wat zich nou precies onder dat shirt bevindt.. Verder is het dan ook etenstijd, dus zeker als er watermeloen op het menu staat ben je na een minuut of 30 covered in water, watermeloensap, en andere viezeigheid. Ideale plek dus om ziekteoverdracht tussen aap en mens te bestuderen :-)

 Ik kom nu net (ik schreef dit voordat we naar NL gingen) terug van mijn derde bezoekje – deze keer voor bijna een maand. Beetje meehelpen met dokteren, potentiele projecten wat verder uitdenken, beleidsplannen maken, en proposals schrijven voor de benodigde centjes. De heren paraveterinairen waren vertrokken naar een baan bij de overheid, dus kon mijn hulp wel gebruikt worden, en had ik het huis voor mezelf. Kamer, badkamer en keuken schoongemaakt, gat in badkamer gedicht, dus geen ratten meer op de slaapkamer. Wel in de woonkamer, waar ook een keer een slang vanaf een plafondsteunbalk naast me op de bank viel – dat was wel een aparte ervaring... 


Maar deze keer ook rode langoers net buiten het huis gezien, en die had ik nog nooit in het wild gezien - supermooi...

En ja, ik blijf een kleine jongen in een steeds ouder wordend lichaam – het ALLERALLER-ALLER-mooiste is natuurlijk om op je blote voeten door het moeras te waden, een weg kappend met de machete (toch 'baanbrekend' onderzoek :-)), met verdovingsgeweer op de rug: op jacht naar een ontsnapte OU. Als je daar je geld mee kan verdienen...

Het moge ondertussen duidelijk zijn dat mijn eerste prioriteit niet 'geld verdienen' is, en al die tijd in NM, en het vele voorbereidende onderzoekswerk is volledig vrijwillig geweest, dus salaris-technisch niet echt een verbetering op de situatie vermeld in vorige blogstukje...

Maar: een prachtervaring, en blijkbaar is het met veel liefde vrijwillig lange dagen draaien zonder dagje vrij ook nog eens een goede investering: hoogstwaarschijnlijk (al begin ik wel een beetje ongeduldig te worden..) heb ik binnenkort een contract bij de Oxford University Clinical Research Unit – in ieder geval voor 12 maanden. Ik heb al een kantoor in een mooi oud Nederlandsch gebouw in Jakarta met uitzicht op bomen en een vijver, dus het lijkt te gaan lukken.. En er zijn slechtere universiteiten om voor te werken.. :-) 

Mijn taakomschrijving: het leiden van onderzoek naar zoonotische infecties in de regio zijn, en veterinair adviseur spelen op beide OU projecten -Dus hopelijk binnenkort weer een salaris, en iets meer omvattend dan alleen 'verantwoord' apen jagen op je blote voeten in het bos/moeras, maar dat blijf ik toch ZEKER ook doen: had ik al gezegd dat dat het mooiste werk - EVER - is?? 
Bij deze dan.

Free-lance wilde dierendokter/adviseur..

Voordat men gaat denken dat deze jongen maar een beetje aan het lanterfanten is, en zijn tijd alleen besteedt aan vijver bouwen en brommeren op de vulkaan:  ik heb natuurlijk ook mijn eigen (niet-geregistreerde) “bedrijfje” als ‘free-lance wilde dierenarts/consultant’ sinds het begin van dit jaar. En ja, dat klinkt als veel meer dan het is.

Doel was om – liefst betaald – advies te geven, en ‘leuke projecten te doen’ in mijn jaar van soort van sabbatical. Mocht een conservation project geen geld maar wel hulp nodig hebben, dan is daar zeker over te praten, en afhankelijk van leukheidsfactor werk ik ook gratis (bv sta ik op de lijst om met een expeditie naar Antarctica mee te gaan om zeehondjes te verdoven – vrijwillig. Maar je moet wel een ontzettende oetl*l zijn als je dan moeilijk gaat doen over een salaris - sowieso niet mijn sterkste punt trouwens)..  Anyway - financiele en legale details van mijn ‘bedrijfje’ gaan we hier niet over uitwijden (=onverstandig), maar het heeft ons in de afgelopen 4 maanden toch in totaal 1 laag-gemiddeld maandsalaris opgeleverd (oftewel bijna 1 maand NL uitkering, maar daar doen wij niet aan mee) 
Result! :-)

Mijn eerste betaalde werk als zelfstandige heb ik al eerder over geblogd – met de makaakjes en lorisjes bij mijn grote vrienden vlak buiten Bogor. Tegelijkertijd ook een beetje vrijwillig gedokterd bij het re-introductie programma van de bedreigde Javan hawk-eagle , ook net buiten Bogor, maar aan de andere kant van de vulkaan.

Tweede job was tijdelijk adviseur voor de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO), bij een meeting in Kuching, Sarawak/Maleis Borneo, over de ‘apen malaria’ die steeds belangrijker lijkt te gaan worden voor mensen in ZO Azie. Zoonotische ziektes (infecties die van dier op mens kunnen worden overgebracht) gaan het helemaal worden deze eeuw, en aangezien ik had meegewerkt met een malaria studie in makaken (die in Ciapus) samen met de Oxford Universiteit, was ik gevraagd om als enige dierenarts-expert aan te treden (het gaat ten slotte om een ziekte die oorspronkelijk bij dieren voorkomt), en uit te leggen hoe apen-malaria zich voordoet bij apen.

De avond voor mijn vertrek trouwde een van “mijn” dierenartsen in Jakarta op traditionele Javaanse manier, wat super leuk was om te zien - ze zag er supermooi uit (al had Carola ook flink haar best gedaan met haar Indonesische outfit), en had als bijkomend voordeel dat ik dus iig een nette broek en schoenen bij me had - na de bruiloft sliep ik in Jakarta in een hotel vlakbij het vliegveld zodat ik iets langer kon slapen aangezien ik om 0500 vertrok. 

Op groepsfoto naast me L. en N. - naast bruid L. mijn steunen en toeverlaat van de afgelopen 3 jaar

Weer ff terug naar die meeting: ik moet toch altijd wel een beetje gniffelen om mezelf als ik naar zo’n groepsfoto (zie bovenaan) kijk: een hele club oude, serieuze mensen die elkaar goed kennen en al jaren malaria onderzoek doen en vergaderen over wereldproblematiek als hobby hebben, en een of andere blonde doefus achterin met z’n surfshirtje die ook leuk meedoet. Normaal is op WHO meetings een pak met stropdas het kledingsvoorschrift, maaar dit was een informal meeting – wat ik daar dan mee moet had/heb ik geen idee van – maar een pak hoefde in ieder geval niet (uitleg speciaal voor die mensen die vinden dat ik me misschien niet representatief kleed – dit was echt acceptabel, mama.. ;-). 

Maar kijk me nou eens serieus kijken - ik deed in ieder geval mijn best..   

Plasmodium knowlesi (klinkt als “noowlsaai”) is al bijna 100 jaar bekend als een malaria soort die in het bos voorkomt – voornamelijk bij makaken. Doordat mensen steeds vaker zich in het bos begeven om bomen te kappen, mijnen te graven, “bio” palmolie plantages te maken of te jagen, is men niet alleen bezig om geld te verdienen en de wereld steeds een beetje meer stuk te maken, maar ook om allerlei nieuwe ziektes te vergaren – waaronder Plasmodium knowlesi.  In Maleis Borneo (Sarawak)  is het nu de meest voorkomende (dodelijke) malaria soort bij mensen..

En dan kunnen mensen wel altijd lopen te sikkeneuren over instanties als de VN/WHO etc, maar ik was zwaar onder de indruk hoe ze alle relevante experts (inclusief 1 redelijk mondige wildlife vet/doefus) bij elkaar kregen die in 3 dagen een goed document in elkaar toverden (is nog niet beschikbaar, maar binnenkort wel – en dan blog ik het wel weer). Super efficient gewerkt. En de beste mensen van de WHO even duidelijk gemaakt dat er een ‘free-lance wildlife dokter” nodig is bij hun geplande grote onderzoek in wilde makaken in de Philippijnen later dit jaar – de kans om wilde makaken te vangen laat ik niet aan me voorbijgaan  J.

Ik moest iets langer blijven om mijn visum te regelen, wat een paar mooie wandelingen door de bizar mooie, schone, efficiente stad (met trottoirs en een boulevard langs de rivier(!) opleverde – als je dan vergelijkt hoe het aan de andere (Indo) kant van de grens in Kalimantan is, dan is het bizar om te zien dat het ook anders kan... Die overige dagen maar verkast uit mijn “WHO-expert hotel” naar de backpackerdisctrict in Chinatown om de kosten te besparen, om me de ochtend van vertrek te verslapen, en het meerendeel van mijn verdiende geld uit te moeten geven aan een nieuw vliegticket... damnit.

Derde job was op de universiteit van Bogor – waar ik in het verleden veel mee heb samengewerkt, om een verhaal te houden over vogelziektes, en onderzoek bij wilde vogels in Indonesie (ook wel bekend als ‘vogeltjesvangen’), net na de chef van konservasi van het ministerie van forestry, die ik ondertussen ook wel een beetje ken.. Meestal doe ik deze praatjes in het engels, maar nu was de vraag of ik mijn presentatie van een uur (!) in het bahasa Indo kon doen.. Oh – ja, ‘tuurlijk’.. Ik ben normaal nooit meer zenuwachtig voor presentaties (ook niet voor WHO), maar voor deze wel... Ook had ik de presentatie woord voor woord uitgeprint en laten checken door mijn fantastische ex-assistent N., zodat ik eventueel alles kon voorlezen als het allemaal niet meer natuurlijk lukte – ik heb dus 95% voorgelezen...

Ik had de avond ervoor blijkbaar goed van de sambal gesnoept, waardoor ik eerst ff een bepaald kamertje moest opzoeken toen ik aankwam – natuurlijk zonder wc papier (daar heb ik ondertussen al veel ervaring mee – maar een hobby gaat het nooit worden).. Anyway – nog na-zwetend liep ik daarna naar de zaal, waar 6 (zes!) TV-cameraploegen stonden, en de organisatrice me vrolijk vertelde dat ze me graag wilden interviewen. Ja, lekkere verassing...

De vraag van de journalisten was voornamelijk om uit te leggen hoe het met de wilde vogels in Indo gaat, en waarom deze meeting zo belangrijk was. Eigenlijk had ik geen idee waar die hele meeting over ging, maar gelukkig mocht het ook in het engels, en kan ik me overal uit l*llen met een paar goed klinkende zinnen (bullshit-technisch is ervaring bij een amerikaanse NGO best handig, zo blijkt)...

Anyway, om een lang verhaal kort te maken (ik ben nogal lang van stof de laatste tijd aangezien ik ‘savonds niet zoveel te doen heb hier in het bos in Kalimantan– zie volgende blog): het praatje ging goed, de mensen begrepen me - ik kreeg goede vragen achteraf, en na een minuut of 10 waren de zenuwen wel weg, en kon er een beetje gegrapt worden. Halverwege struikelde ik flink over de vele lange woorden in bahasa, maar de sessionchair was zo vriendelijk om even te benadrukken dat ik voor iemand die effectief 2 jaar in  Indo woont het best aardig deed – wat me applaus opleverde, en waardoor de rest als een roes verliep.  

Na afloop kreeg ik betaald voor mijn diensten – iets wat ik niet verwachtte, of naar had gevraagd (is iets voor het nog te schrijven beleidsplan voor mijn 'bedrijfje' :-) maar was zeker een leuke verassing. En gelukkig was op tv een muziekje over de beelden van mijn presentatie gedaan, en was ik alleen in het engelse interview goed verstaanbaar.


En mooi om mezelf op Indo TV te zien met “vogel konservasi specialist” als titel te zien onder mijn naam - maar nog mooier om van de vele vrijwilligers die in mijn team hebben meegedaan te horen dat ze me hadden gezien en dat rond sms-ten...