En toen was er... Fifi!

Eerder schreef ik over Udin, de tuinman, die ook zou gaan schoonmaken. Schoonmaken blijkt hier dus echt iets voor vrouwen te zijn (duh!) en Udin deed zeker zijn best, maar tuinieren is meer zijn ding, zeg maar. Omdat ik nog niet echt weet wat “normaal” is en niet en ik soms hopeloos om me heen kijk naar een teken van hulp ben ik die hulp maar gaan opzoeken. Wij blijken dus een buurman te hebben die 10 jaar lang in Nederland heeft gewoond. Hij kent de mensen hier zeg maar en ben hem vorige week donderdag maar eens gaan opzoeken. Sindsdien is alles in een stroomversnelling gegaan en ben ik heel veel dingen te weten gekomen. Goh.. wat kan je dan blij zijn met iemand die je kan verstaan. De volgende ochtend stond ik al in het lokale ziekenhuis met hem, want hij kent de directeur. (helaas draait alles hier om de juiste mensen kennen en een beetje overdrijven) Ik heb de artsen ontmoet en binnenkort gaan we terug om verder te praten. Heel leuk! Ik heb namelijk de lokale ambulance al gezien en kan je zeggen: die kan wel een beetje opgepimpt worden ;) Die dag hebben we ook een toeristische route gereden richting Bandung en kan je vertellen dat het best koud kan zijn in de bergen. Mooie koloniale huizen en veel, heel veel groen. Zondag met zijn familie naar de house warming van zijn dochter in Jakarta gegaan en veel leuke mensen ontmoet. Ik heb nog nooit zoveel telefoonnummers op 1 dag gekregen. Zijn dochters willen mij graag binnenkort meenemen naar Jakarta om lekker te shoppen…daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen.

Met de buurman kwam ook Fifi! Zij heeft ooit gewerkt voor de buurman en was op zoek naar een baan. Die wilde ik haar graag geven, want ik was toch een beetje lost in space, in dit grote huis. Fifi is THE BOMB! Super lieve, spontane en luid lachende mevrouw van een jaar of 45. Zij heeft 5 kinderen en woont hier in de buurt. Zij helpt mij met het huishouden (lees: doet het huishouden) en kookt nu elke dag voor het hele gezin (wat inmiddels dus bestaat uit 4 personen) Het is erg onwennig om iemand te hebben die elke morgen vraagt wat ik wil eten. Mijn antwoord tot nu is: ga lekker je gang en verras me! En koken kan ze.. daar kan zelfs ik nog wat van leren..:) Morgen mag ik haar helpen met het maken van de boemboe (wat een hele eer schijnt te zijn) Ik heb haar verteld van mijn broodbakmachine, die binnenkort komt en ze begon te glunderen. Gemak dient dus toch de mens?! Vandaag kwam haar dochtertje, van 6, hier en is sindsdien onafscheidelijk met de poes. Heerlijk om mensen in huis te hebben en mijn Indonesisch gaat met sprongen vooruit, want ook Fifi spreekt geen woord Engels. Joost weet niet wat hem overkomt als hij vrijdag terugkomt uit het veld. Hij heeft nauwelijks ontvangst waar hij zit en het enige wat hij hoorde was: “Fifi en lekker eten”. Ben benieuwd!

Ik ben ook begonnen met Indonesische lessen vier keer per weer en heb vandaag leren klokkijken. Morgen zijn de dagen van de week aan de beurt. Alsof je op de kleuterschool zit, maar wel voor een goed doel. De eerste keer naar school, achterop een brommer, had ik het gevoel dat ik best op mijn plek zit hier. Alhoewel ik elke dag weer voor nieuwe uitdagingen kom te staan, zoals het regelen van een watertank, (wat 2 uur duurt, voordat je eindelijk die ene watertank hebt en niet alleen het water) heb ik het gevoel dat het erg leuk gaat worden hier. Ik heb al een beetje rondgekeken naar de mogelijkheden voor mij om te werken, maar moet echt eerst de taal leren voordat ik met lokale mensen ga werken. In juni volgt dus nog een intensieve cursus van 1 a 2 weken in Jogjakarta. Tot die tijd ga ik leren hoe je boemboes moet maken en heel veel leuke dingen doen. Een werkvisum is misschien ook wel handig in dit geval….

Foto1: Fifi!

Foto2: Udin maakt (nu nog) de boemboe.

Happy cat!

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na de teleurstelling van de onverwachte quarantaine mocht Beavis, twee dagen eerder dan normaal mee naar huis. Dit, omdat Joost elke dag wel 10 keer heeft gebeld om te vragen wanneer ze mee mocht. Toen hij ’s middags het ja-woord had gekregen is hij direct in de taxi gestapt en was, door de eeuwigdurende file, een uur te laat. De meneer van de quarantaine zat te eten en was niet blij, maar door vriendelijk te vertellen dat hij alle tijd moest nemen om te eten, werd Beavis alsnog na een half uur vrijgelaten. Joost had er op dat moment alles voor over om haar mee te nemen, dus vriendelijk blijven was een goede tactiek. Dolblij stapte Joost uit de taxi!! Ze ging gelijk op ontdekkingstocht en is ook een paar keer verdwaald, net als wij in het begin. Ze bleef maar rondjes lopen. Ik ben wel blij met haar komst, eindelijk van de muizen af die je uitdagend zitten aan te kijken als je lekker voor de buis ligt. Ik heb er niet 1 meer gezien. Eindelijk kan ze weer vrij rondlopen en de poten strekken na 3 weken in kennels en in de neus van het vliegtuig gezeten te hebben.

Joost is vanmorgen vroeg voor een week vertrokken naar Jambi op Sumatra, om het veldproject daar te bekijken. Ik had graag meegegaan, maar het leek mij nu niet de goede tijd om Beavis alleen te laten. Ze moet immers 2 weken binnenblijven voordat ze buiten kan om muisjes (lees: ratten) te vangen! Daarbij komt ook nog dat ergens deze of volgende week de spullen aan kunnen komen. Ze staan al 5 dagen in de haven van Jakarta en we werden gisteren gebeld of we een kopie van de verblijfs/werk vergunning van Joost konden opsturen….Euh….welke verblijfsvergunning?? Die zou deze maand geregeld worden, maar zoals alles hier gaat, kan dat ook volgende maand zijn. Tot die tijd dus geen spullen en moeten we betalen voor elke dag dat het daar opgeslagen is. Intussen gaan ze alles nog aan een grondige inspectie onderwerpen, dus ik hoop maar dat ze al die flessen wijn, vieze blaadjes en alle andere spullen die “haram” zijn met rust laten. Het WCS kantoor zou vandaag bellen om een garantie te geven van de verblijfsvergunning van Joost en hopelijk is dat genoeg. Ik sta namelijk echt te springen om op mijn rode kronan fiets naar de markt te gaan!! Wat dan natuurlijk ook weer voor hilarische taferelen gaat zorgen, want een “Boleh” (zo worden we genoemd en betekend zoveel als: witte) op een knalrode fiets hebben ze hier, denk ik, nog niet gezien. Als de mensen hier al verbaasd naar je huidskleur kijken en het even willen aanraken, kan ik me voorstellen dat de hele buurt uitloopt zodra ik op mijn fiets stap.

Zo was ik laatst weer eens in de supermarkt op zoek naar (hoe kan het ook anders) cosmetica producten. In alles, maar dan ook alles, zit een spulletje om de huid witter te maken. Wit schijnt goed te zijn en een teken dat je binnenzit en dus niet op het land werkt. Rare bedoeling… Bogor is in dat opzicht heel anders dan Jakarta, waar ze niet opkijken van een ”rambut putih” (withaar zoals ik ook genoemd wordt) Als je in een lokaal busje stapt is het net of je van mars komt. Er komen wel leuke gesprekjes uit voort. Iedereen wil weten waar je vandaan komt, waar je woont, of je getrouwd bent en hoeveel kinderen je hebt. Heel leuk en zoals we van te voren al besloten hadden, zijn we natuurlijk al getrouwd en hebben we nog geen kinderen. Nee zeggen is uit den boze in dit geval, want dan denken ze weer dat je een of andere ziekte hebt, waardoor je geen kinderen kunt krijgen. Op de markt stelde een vrouw aan mij dezelfde vragen en ze keek vol medelijden toen ik haar vertelde nog geen kinderen te hebben. Arme ik!! Ja, want denk je nou? Het is hier toch veel te warm om als een zwangere kip rond te lopen?? Die opmerking heb ik gelukkig maar voor me gehouden en vol medeleven keek ze me na…

Ikan besar (grote vissen)

Udin had een aquarium, maar geen vissen. Dus er kwamen vissen. Ik had hem wat geld gegeven om die te kopen en hij kwam terug met 7 kleine en 3 heel grote vissen. Ik had geen idee hoe hij die allemaal in dat piepkleine aquarium wilde stoppen, maar het lukte. Ik had hem wel geld voor vissen gegeven, maar niet voor voer. Beetje dom van mij dus.. weer een beginners foutje (Joost en ik zeggen vaak tegen elkaar dat we zo een tv komedie programma kunnen beginnen met titel: emigreren kun je leren!) Ben dus zelf makan ikan (visvoer) gaan halen, wat nog best een opgave is hier. Voordat je de meneer in de winkel wakker hebt gekregen, ben je zo een paar minuten verder. Helaas vonden ze dat voer niet lekker. Bruin brood ook niet, met als gevolg dat de arme vissen na 4 dagen vol schimmels zaten en er ondertussen al 7 het loodje hadden gelegd.

Misschien had ik van te voren ook wel kunnen bedenken dat een hele berg vissen en een klein aquarium niet samengaan, maar goed. Er kwamen dus nieuwe vissen. Gisterenavond gaf ik hem weer een bedrag om (dacht dat ik dat dus echt goed uitgelegd had) 10 Ikan kecil (kleine vissen) te kopen. Ik had niet zoveel kleingeld meer, dus gaf hem een groter bedrag. Je raad het al: 10 Ikan besar besar (hele hele grote vissen) en geen wisselgeld. Blijkbaar houden mensen hier van hele grote vissen. Maar goed..hij blij en ik dus ook. Eerst moest het aquarium grondig ontdaan worden van schimmels. Met bleekwater ging hij fanatiek aan de slag (hetzelfde bleekwater wat ik vorige week aangezien had voor wasmiddel en daar pas achterkwam toen mijn bruine broek onder de witte stippen zat, toch maar het woordenboek moeten meenemen naar de winkel) Iets te fanatiek want de bodem van het aquarium brak. Dus nu: wel vissen en geen aquarium. Om dan maar gelijk alle problemen op te lossen besloten we met een taxi naar een aquariumwinkel te gaan en daarna naar een winkel met waterfilters. (Je moet natuurlijk niet denken dat een aquariumwinkel ook waterfilters verkoopt) We hebben dus maar een aquarium gekocht wat meer bij de maat van zijn vissen paste en inmiddels zwemmen ze vrolijk rond in hun nieuwe huis. Udin heeft de hele dag zijn werk in en om het huis laten liggen en op zijn knieën voor het aquarium gezeten. Geweldig!! Waar je een mens (en misschien ook jezelf een beetje) al niet blij mee kunt maken.

The Godfather

Soms (meestal) heb ik dingen pas door als ze echt gebeuren, of bijna gaan gebeuren.. Goed voorbeeld is mijn petekindje, die binnenkort de wereld buiten mama's buik mag gaan bekijken. Zeker na het bekijken van de fotos van Soph's ontzettend (mooie) dikke buik besef ik me pas echt dat hij/zij er nu toch echt aankomt, en vind ik het toch wel jammer dat ik helemaal aan de andere kant van de wereld zit...

Maar gelukkig hebben we (traag) internet, en blijven we hier dus wel een beetje op de hoogte via blogs, e-mail, chat, en (misschien) cams....

Enneh Soph en Kevin: ik heb in Vietnam de eendaagse cursus: "hoe word ik kindervriend" gehaald! (zie foto voor bewijs...) Dus het komt helemaal goed met deze godfather op afstand... Succes met de laatste loodjes!! Kus

Liga Belanda

Ik was even een week in de war - zo goed hou ik het hier ook niet bij, maar ik dacht dat vandaag de bekerfinale was. Ik kon me herinneren dat Ajax-Feyenoord ook live op tv was hier (de uitslag staat me alleen niet meer bij), en dus even in de stad een krant opgezocht en gekeken of er Nederlands voetbal op tv was. Blijkt dat op 1 van de lokale zenders (die niet op de satteliet zit, en die we dus nooit kijken) gewoon live (of iig volledige) wedstrijden uit de Eredivisie/"Liga Belanda" zijn op zondag avond!
Volgend seizoen elke week feyenoord op TV!
sweet!

Mrs B, wanneer kom je langs om ouderwets te 'genieten' van Feyenoord en bier op zondagmiddag/avond (zoals toen canal+ het nog uitzond)?

Alleen jammer dat niemand eraan heeft gedacht om de wedstrijden in volgorde van belangrijkheid uit te zenden... Om 7u begonnen we met Ajax-Heracles (gaap), gevolgd door PSV-Vitesse - gevolgd door hossende en feestende PSVers (maar ik kon niet verstaan waar het over ging;-), en dan eindelijk om 0030: Feyenoord-Roda.
Eindelijk ECHT voetbal.
Kippenvel bij "niets is mooier dan dat ene woord: FEY-E-NOORD, ..... dan FEEEY-E-NOORD"
En bedankt, TV-One, voor de verkorte nachtrust..