Home sweet home.

We zijn alweer een weekje terug uit Vietnam en het was heerlijk weer thuis te komen. Drie weken lang hebben Udin en Fifi het rijk alleen gehad en alles was perfect geregeld. De rekeningen waren betaald bij de bank, (automatische overschrijvingen kennen ze niet hier) Beavis was goed gevoed en de tuin stond volop in bloei. De dingen lagen weliswaar op een iets andere plek, maar dat heeft dan weer te maken met het verschil van opvatting van het woord: Privacy. Dat is echt iets waar we in Nederland zoveel waarde aan hechten, maar eenmaal hier moet je erg je best doen om een grens te bewaken. Zo moet je nooit dingen laten liggen zoals bonnetjes, want je kan er zeker van zijn dat die gelezen en becommentarieerd worden. Zo kan het voorkomen dat Fifi mij vraagt waarom ik zo en zoveel voor iets betaald hebt, terwijl het ergens anders veel goedkoper is of dat de papieren in de brommer van Joost niet goed lagen en ze ze maar even beter opgeborgen heeft. Ik moest daar in het begin best aan wennen, maar inmiddels ben ik goed geworden in het gelijk opbergen van vertrouwelijke informatie. De rest wordt dus allemaal gelezen en bekeken en voorzien van commentaar. Ach..is weer wat anders dan bespreken hoe duur de kip vandaag moet zijn.

Onze spullen uit Nederland staan nog steeds in de haven van Jakarta. Ik begin nu toch echt ongeduldig te worden na 2 1/2 maand en ben bijna geneigd om even bij die meneer langs te gaan die er al die tijd al over doet om 1 brief te typen. Misschien heeft hij hulp nodig?? Nee.. niet verstandig, want dan duurt het zeker weer een paar maanden langer. Niet dat we onze hele inboedel hebben verscheept, maar het zou toch lekker zijn als je je eigen dingetjes (en vooral kleding) om je heen hebt. Het wachten is dus op een werk visum voor Joost en dan pas kan er van alles geregeld worden. Waaronder een rijbewijs, bankrekening, auto kopen en ga zo maar door.
Sophie, Kevin en de kinderen komen 2 augustus al en ik hoop echt dat voor die tijd de spullen er zijn. Anders hebben ze wat te doen, toch?? ;) Mijn ouders komen daarna, maar die zullen het vast ook niet erg vinden om dozen uit te pakken.

Wat betreft een baan voor mij gaat het allemaal "pelan pelan", rustig aan dus. Ik heb nog steeds contact met SOS international om patiënten voor hun te repatriëren en ik was vorige week in 1 van hun klinieken in Jakarta en heb gelijk mijn CV bij de dokter achter gelaten. Tja.. waarom de dingen niet combineren?
Gelukkig is hier genoeg te doen en leer ik elke dag nieuwe woorden en ben goed geworden in het bekleden van stoelen, papaya bomen planten, bekijken hoe die vervolgens compleet opgegeten worden door kleine, voor mij onbekende, beestjes en afdingen op de markt. Kortom: Ik geniet van de vrije tijd.

We hebben inmiddels meer mensen ontmoet hier en zijn afgelopen vrijdag in de enige kroeg die Bogor rijk is geweest. Met kroeg bedoel ik dan, een gelegenheid waar je gewoon een biertje kan drinken. (zie ik hier een rode draad?) Het was heerlijk om weer even gewoon Nederlands te kunnen praten en te bespreken waar het volgende feestje is!!

"Aai coffee", no milk.

Poes is weer thuis en zo konden wij met een gerust hart naar Vietnam. Vorige week maandag zijn we vertrokken naar Saigon. De hele taxi vol met rare kisten en flessen voor het werk van Joost, wat tot wat verwarring zorgde op het vliegveld. (misschien hadden we maar niet de grap moeten maken dat er een capsule gevuld met vogelgriep-monsters in zaten..) Iedereen stond thuis paraat om ons uit te zwaaien en na de laatste instructies voor Fifi konden we weg. Nou maar hopen dat ze begrijpt hoe je een kattenbak moet verschonen, anders zijn er altijd de tuintjes in huis nog voor Beavis om te doen wat ze moet doen. Ik bel haar twee keer in de week om te vragen of alles goed gaat en zeg dan vooral overal ja op, omdat ik niet begrijp wat ze zegt. Best makkelijk dus.

Aangekomen in Saigon, keek ik mijn ogen uit. Wat een leuke stad! Heerlijk eten op de markten en veel, heel veel souvenirs te koop. Inmiddels sta ik elke dag strak van de Aai cofee (ofwel Ice coffee, maar men kan de S niet uitspreken hier) Joost moet door de week gewoon werken, dus heb ik alle tijd om heerlijk de toerist uit te hangen. Nou ja.. als je een hele dag massage en beauty behandeling bij de toeristische attracties rekent, heb ik het maar druk. De rest van de week de verschillende paleizen, musea en kerken gezien en ’s avonds samen gegeten op een van de grote markten of in hippe restaurantjes. Heerlijk om overal bier en wijn bij je eten te kunnen bestellen. Ik heb mijn 2 maanden droog staan nu al dubbel en dwars ingehaald.

Vrijdag zijn we naar Ben Tre gegaan. De plek waar vanuit Joost begin dit jaar gewerkt heeft. Klein, rustig stadje in de Mekong delta. We hebben een boottocht van een paar uur gemaakt en ik waande me al snel in de film Apolcalypse Now. Ik miste alleen de camouflage kleuren, maar alles kon geregeld worden. Heel mooie ervaring en aan het einde een “Aai coffee” ergens in de Jungle. De coffee bar was voor het eerst open en wij waren zijn eerste klanten. Iedereen is nieuwsgierig naar je en komt dan bij je aan tafel zitten. Zo ook de eigenaar die vol trots, met tandeloze mond, zijn nieuwe huis heeft laten zien. Als roze je ding is, moet je er zeker een keer gaan kijken. Over rare Aziaten gesproken hadden we de vorige avond de grootste lol met een ontzettend dronken man, die ons wel even zou helpen een gerecht uit te kiezen. Op zich handig, want de hele menukaart was in het Vietnamees en dat is nog niet mijn sterkste punt. Daarna hebben we ontelbaar veel keren op het leven getoast met hem en zijn vrienden die na een paar uur ladderzat op de brommer stapten. Schijnt normaal te zijn hier en het gaat altijd (?) goed. Gelukkig reden wij iets stabieler op de brommer de volgende dag, alleen jammer van die lekke band na 5 minuten. Is nog best lastig om dan soepel de bocht door te gaan.

Nu zitten we op het vliegveld om naar Hanoi te gaan. Weer een mooie nieuwe stad te ontdekken en er schijnen daar heel goede kooklessen te zijn, dus ik weet al waar ik, voor een dag ga zijn. Zo kan ik Fifi ook weer leren om een Springroll en Pho Bo (rundvlees-noodlesoep) te maken. Ik denk dat ik ook maar ga aansluiten bij de Hanoians die ’s morgens vroeg Tai Chi-en rond het meer in het midden van de stad. Lekker Zen… Het weekend hebben we samen en waarschijnlijk gaan we dan naar een National park in de buurt van Hanoi om de rust op te zoeken. Het lijkt me heerlijk om niet te rennen voor je leven als je een straat over wilt steken. Want, als je namelijk blijft denken dat voetgangers voorrang hebben op een zebrapad, kan het slecht met je aflopen. Zebrapaden zijn er alleen maar om de weg op te leuken. Met de ogen dicht en hopen op het beste is nog de beste manier! O ja..en niet vergeten in welk land je bent, zodat je wel de goede kant opkijkt voordat je oversteekt. Wat voor een aardig groot verassingeffect kan zorgen, kan ik uit eigen ervaring vertellen..

Short Cuts - het leven in Bogor is mooi

Mooi leven: elke ochtend opstaan om 7u, krantje lezen in de zon op de veranda, kopje koffie, fruitshake, eventueel een bord nasi, vogeltjes en hun geluiden, het geluid van de mensen die met hun etenswaar op karretjes langs komen lopen of fietsen... - en dan moet ik op de Vespa naar kantoor, en word er thuis hard Bahasa Indonesia bestudeerd, zodat je met iedereen kan praten en kan vertalen voor je vriendje die duidelijk trager is op dat gebied.. Op de brommer naar de les, of op de Vespa cruisen door de bergen in het weekend.. (daarover later meer). Het golfplaten dakje is vernieuwd, en nu hebben we doorzichtige golfplaten (over 'pimp my crib gesproken)..
We hebben (nieuwe) hobbies: Tuinieren - met de briljante verdeling carola - groente/kruiden/'belangrijk' groen, en joost - bloemetjes (en nee, dat is helemaal niet gay, je hebt ook mannelijke bloemen, die testosteron schreeuwen, en je kan bloemen gaan halen op de Vespa, en niet onbelangrijk, er komen vogels op af als het goed is).... En de groentechef van de tuin is het vaak wel eens met de bloemetjeskeuze..

Op magische wijze zijn de kleren zelfs gestreken als Fifi (of 'pipi" zoals ze zelf zegt) er een dagje niet is
maar wij hebben ook andere verrassingen: kom je terug uit Jambi, en hoor je dat er een nieuw slot zit op de buitendeur die niet op slot kon. Mooi! geregeld! We zijn nu helemaal veilig! of? Het was toch .. een schuifdeur? Vitrage: Niet helemaal onze smaak, en dus vernieuwd. Mensen van de winkel langs laten komen om het op te meten, maar een paar uur meten en een paar dage later heb je dan 'Vitrasie' die te lang is... maar vitrasie mensen kunnen ook heel goed gordijnrails hoger hangen, dus dat komt allemaal goed... behalve als dat bij sommige ramen niet kan.... Jammer, maar back to the drawing board, jongens... Volgende dag hangt het dan, op de goede lengte, en blijkt dat we bij 1 van de ramen 10 meter breed vitrasie aan 1 stuk hebben, terwijl de opening in het midden zit.... niet handig, ware het niet dat we hier langsfietsende kleer- en vitrasie makers hebben, die dan voor een klein bedrag de vitrasie op maat maken in je garage (en veel netter dan de originele vitrasiemensen...) Mooie Vespa in die garage trouwens...

En s'avonds zitten we op de veranda samen met Beavis met een lemon squash soda of een biertje (maar nu sinds kort ook met gin tonic of koude witte wijn), en dan luisteren we naar de krekels, het gegalm van de moskeeen, kijken we naar de zwaluwen en vleermuizen, iets later naar de vliegende honden/andere fruitbats die de papayas uit onze boom eten (photocredit v carola), en nog iets later naar de civetkat die hetzelfde doet...

en dat is zo ontzettend mooi.

Jambi, Sumatra Pt 2.

Een “goed draaiend veldteam” was me beloofd..... Waar die dan om draaien, dat hadden ze achterwege gelaten... Vogels vangen kunnen ze inderdaad heel goed. Maar tijdens het monsters nemen is iedereen om de haverklap even roken, ouwehoeren, eten, liggen, uitrusten, warmworden (?) etc.... En vooruitplannen is iets wat hier als overbodig wordt gezien. Zo kan het best dat je plant om 5 weken in het veld te blijven, en dat dan na 3 dagen de sample-buisjes op zijn, en een dag later de handschoenen... *zucht...* Gelukkig was er iemand op kantoor die de benodigde dingen op kon sturen naar Jambi – wat dus betekent dat je 1 lid van het team een aantal dagen kwijt bent... Maar het zijn wel leuke mensen, die best willen leren, en dat komt goed uit, want de eerste oefendagen in Bogor zijn al in de agenda gezet.

Ehen: verder is het wel heel mooi. Niet in vakantiebestemming mooi: zandvliegen – waarover later waarschijnlijk meer - , muggen, vliegen, geen sanitair, bloedje heet met geen/veels te weinig drinkwater, stortregens/tropische stormen... - dat gaat niet lekker lopen bij d-reizen.... *Die stortregens zijn wel handig trouwens als je een vuilniszak open ophangt – heb je zo in uurtje een liter of 80 drinkwater..* Maar je kan er de hele dag stressloos een beetje beestjes kijken of in je hangmat liggen, en s’avonds bij zonsondergang een beetje dobberen in de zee... Ik ken mensen met vervelender werk...
S’ochtens vroeg naar de rivier lopen, en hopen dat je de monitor lizards van een dikke 1.5m ziet (nooit gelukt – Mikhail wel..), verder vogeltjes, makaken, langoer apen, wilde zwijnen, en natuurlijk ook weer de mudkippers. S’middags even visjes/krabbetjes kopen bij de visser.. S’avonds na het eten ging ik meestal slangen kijken – die zitten met z’n honderden op het strand en in het ondiepe water (niet al te veel over nadenken als je een paar uur later met je blote voeten in het donker weer over het strand en in het water loopt – al is dat moeilijk als je er op een staat, wat bijna makkelijker is dan niet op een slang staan op sommige stukken...). s’nachts tijdens het vangen ook weer de nodige vleermuissoorten uit de netten mogen plukken.. De hele nacht krioelt het op andere delen van de heremietkreeften – het is 1 grote kolonie van bewegende en tegen elkaar opbotsende slakkenhuisjes.. Leuk. En overdag zitten die grote jongens dus in de bomen (!!) in het bos... Raar – ik dacht eerst dat iemand me voor de gek aan het houden was...
Om een uur of 9 s’avonds gaan de netten open, en afhankelijk van de buit gaan we door tot een uur of 7 s’ochtends – en dan kan je meteen door naar de monitor lizards =)

Mooi rood is niet lelijk.

Zoals bijna elke dag ben ik ook vandaag om 6 uur wakker. Het is heerlijk om ’s ochtends door de tuin te lopen en rustig een krantje te lezen met een bak zelfgemalen koffie. Vervolgens nog even aan de studie, waarna Fifi om een uur of 8-9 vrolijk binnenstapt. Elke dag veegt en dweilt ze de vloeren en is daar binnen no time mee klaar. Ik zou het haar niet na kunnen doen. Vervolgens vraagt ze mij wat we willen eten, waar ik nooit een antwoord op heb, omdat mijn kennis van de Indonesische keuken niet al te groot is. “It’s up to you” zeg ik haar dan, in het Indonesisch, waarna ze boodschappen gaat doen en de meest wonderlijke dingen in elkaar draait. Vorige week heeft ze me geleerd hoe je een loempia moet maken en inmiddels kan ik ook al nasi goreng maken. Dat is ongeveer het enige. In het weekend koken we zelf, wat meestal resulteert in pizza of bbq. De volgende dag kijkt Fifi dan huiverig naar de dingen die ik gemaakt heb en als ik haar vraag of ze het wil proeven, zegt ze ja, maar doet ze nee. Iets wat heel vaak gebeurd hier en erg verwarrend is, omdat je echt niet weet wat mensen nou echt willen of bedoelen.

Zo hebben we Udin gevraagd om het hek te verven en hij zei dat hij dat wel kon. Mooi! Hij heeft de spullen gehaald en ik ging naar school. Toen ik thuiskwam, wist ik niet wat ik zag. “Dezelfde kleur” betekend hier blijkbaar iets heeeel anders dan dezelfde kleur. Wat gisteren dus nog terracotta kleur was, is vandaag rode-peper rood geworden. Ja, ik hou van rood, maar om nou een rode-peper rood hek te hebben van 30 meter voor je huis, is een ander verhaal. Het is vast heel goed bedoeld van hem, maar dit weekend gaan Joost en ik dus zelf aan de slag om het hek te verven. Ik zie ernaar uit! Dan kunnen we Udin gelijk laten zien dat het misschien wel handig is om van te voren iets te schuren, voordat je het gaat verven. Bij bijna alles moet je precies uitleggen hoe je het wil, want anders komt er niet veel van terecht. Zo heb ik Fifi leren stofzuigen en de ramen lappen en haar gisteren uitgelegd waarom ik graag wil dat ze niet eerst het toilet schoonmaakt en vervolgens met hetzelfde doekje de wastafel gaat schoonmaken. Vond ze maar raar. Al met al kosten dat soort dingen heel veel energie, omdat je ook de taal nog niet goed spreekt en in de gaten moet houden of de dingen wel gedaan worden. Aangezien ik van nature niet zo goed ben in het delegeren van werk, heb ik dus nog veel te leren. Elke dag twijfel ik weer of ik iets wel of niet kan vragen, maar weet ook als ik het niet vraag ik het zelf ga doen en dat lijkt me nou niet helemaal de bedoeling van twee mensen in huis hebben.

Vorige weer hadden we een kleine ziekenboeg hier, omdat ik toch misschien die, ietwat slecht ruikende loempia op straat, niet had moeten eten en Joost een infectie aan zijn benen had en daardoor hoge koorts kreeg. Gelukkig kan je hier antibiotica in alle soorten en maten kopen, dus dat was snel opgelost. Ik heb maar gewoon 3 dagen op de plee gezeten in de hoop dat de boosdoener er vanzelf uit zou gaan. En zo geschiedde. Helaas is Beavis nu een beetje ziek. Ze kwam al niet geheel happydepappy terug uit de quarantaine en heeft daar waarschijnlijk een schimmelinfectie opgelopen. Na twee weken ging ze zichzelf kaal likken (wat katten schijnen te doen als ze stress hebben) en vorige week is ze gestopt met eten. Ze wilde wel, maar iets leek haar tegen te houden. Afgelopen zondag was ze nog maar een schim van zichzelf en at helemaal niets meer. Ook niet de door mij in de blender gegooide, gekookte kip. We zijn toen naar een kliniek gegaan met haar en ze hebben haar daar gehouden en aan het infuus met vitamines gelegd. Ook wordt er bloed afgenomen en hopelijk knapt ze snel weer op. De kliniek is verbonden aan de universiteit van diergeneeskunde, dus hadden we echt een geluk bij een ongeluk. Erg goede zorg en hele lieve dokters en verzorgers. Waarschijnlijk heeft ze een abces in haar kaak en is dat de reden dat ze niet meer wilde eten. Wat dat betreft werk ik toch liever met mensen die je in het plat Amsterdams om je oren gooien wat ze mankeren.

Ik moet nog een week naar school en dat zit de eerste cursus erop. Ik ga zeker verder, nadat Joost en ik terugkomen uit Vietnam (2 tot 23 juni) Met een reden, want twee weken geleden waren we uitgenodigd door een collega van Joost om de bbq’en. Er waren ook andere buitenlanders en 2 daarvan wisten wel werk voor mij. Ik kreeg gelijk allemaal telefoonnummers en email adressen en stapte die avond erg gelukkig op de brommer terug naar huis. Het is best leuk om niet te werken en te genieten van alle nieuwe dingen, maar ik merk dat ik echt toe ben om de dingen te doen, waar ik goed in ben. Namelijk, zieke mensen beter maken.. J of in ieder geval proberen. 1 van de 2 banen zou ergens in een natuurpark west- Kalimantan zijn en zou bestaan uit het (vrijwillig) werken in een aantal klinieken die de lokale mensen daar de basis gezondheidszorg geven. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. De andere baan is voor CARE Indonesie, een organisatie die zich bezig houdt met vaccinatiecampagnes en het geven van noodhulp, waar nodig. Ook dat lijkt me helemaal top. Maar….. voor beide banen moet ik goed Indonesisch kunnen spreken en dat doe ik nog niet. Vandaar dat ik lekker doorga met de taallessen en binnenkort naar Jogjakarta ga om een intensieve cursus te volgen. Het enige “nadeel” is hier wel dat je NOOIT alleen mag werken, zonder de aanwezigheid van een Indonesische verpleegkundige. Als ze merken dat je dat zonder doet, zetten ze je het land uit, zoals recent nog is gebleken bij een dierenarts die alleen een tijger had verdoofd, die daarna is overleden. Als je dan werkt doe je het onder het kopje “educatie”, anders kan je hier gewoon niet werken. Want, om hier te kunnen werken moet je kunnen aantonen dat je een bijzondere proffesionele kwaliteit hebt, die de lokale mensen niet hebben. Het werkeloosheidspercentage is hier enorm hoog, dus dat begrijp ik wel. Nou… ik ga mijn kwaliteiten even uit het stof halen en “hope for the best!!”

VOC mentaliteit - Jakarta style

Een dagje JKK in het weekend moest dan toch een keer gebeuren.. Na een dikke maand in Bogor, wilden we toch eens even kijken of er ook wijn te koop was in JKK - en overige westerse dingen als Engelse boeken, degelijke meubels, gezellige lampen, etc...
Heen gingen we met de trein - tot het eindstation Kota, oftewel het Oude Batavia.
Daar hebben we even met de Rough Guide in de hand rondgelopen, om de sights te zien.. De oude haven, gebouwen, en een wereldberoemde bar, die het oude Koloniale batavia moet weergeven. Nou, dat kan best, maar we voelden ons alles behalve lekker tussen de oude dikke kolonialen die dachten dat ze in een soort timewarp zaten. Dit konden we aankruisen in de gids, om nooit meer naar toe te gaan. De rest van de mooie oude stukken Batavia waren oude vervallen en lelijke stukken geworden, naast met vuilnis gevulde grachten... Zondezondezonde.. maar al JP Balkenende-quotend door de straten lopend: "Wat is er gebeurd met die VOC mentaliteit? Jan Peter - doe er wat aan!!" hadden we het toch wel naar ons zin..

Wat later, op zoek naar boeken en wijn, belandden we in de een na de andere shopping mall, met de meest luxe dingen... We voelden ons echt een stelletje boeren die eens naar de stad gaan... Dit soort luxe is echt ongekend in Bogor....
Maar een flesje wijn vinden in deze stad met 15,000,000 mensen?.......
Man, dat was nog helemaal niet zo makkelijk...
Uiteindelijk een uberhip/dure winkel/bar gevonden in de Grand mall onder de Hyatt.. Stelletje sukkels/yuppen die heel opzichtig wijn zaten te drinken, een toonbank met allerlei kazen, en 2 gekoelde glazen kamers vol met flessen wijn (!).
Lang verhaal kort: wij gingen vrolijk met 2 (veel te dure) flesjes wijn naar huis..
Mission accomplished.

Indo-Mie-ting

Het was weer een ‘interessante’ dag… 'n tweedaagse meeting met oa hoge heren en dames van het ministerie van forestry over vogelmigratie en land/natuurbehoud. Leuk en interessant – op zich.
Vorige week kwamen ze nog even met de vraag of ik/wij als organisatie even een heleboel geld wilden bijdragen voor het organiseren – ik wist niet waar de meeting precies over ging, wanneer hij was of waar, en we hadden ook geen uitnodiging gekregen – maar wel veel geld moeten dokken voor de organisatie... Sorry meneer de hoge pief – heb ik per ongeluk mijn tabbert en mijter weer eens aangedaan? - dan snap ik de verwarring...
Komt nog eens bij dat ik met 1 van de organisatoren had gepraat vorige week, en toen kreeg ik te horen dat ze genoeg geld hadden.. Waarschijnlijk was dat extra geld voor ‘kadootjes/beloning’ voor het bezoeken van de meeting... Net als bij de USDA (US department of agriculture) sponsored meeting 2 weken geleden. De bijgedragen $50.000 ging regelrecht in envelopjes – iedere indo die aanwezig was kreeg twee briefjes van honderd$.. Ja, zo kan ik ook een zaal vol krijgen, en dan thuis in de US lekker de fotos van de honderden aanwezigen laten zien... Succes verzekerd! Great organization, dude! Good Job!
- Hypocriete flauwekul allemaal...
Ik en de andere rijkeblankeexcolonialistische medemensen (ook bekend als “bouleh”) kregen trouwens he-le-maal niets. En DAT vind ik dus diskriminasie.

Maargoed, ik wil dus niet dat mijn introductie aan het ministerie nog meer het stereotype beeld van de “bouleh” als wandelende zak geld bevestigt, en heb, ondanks lichte druk van hogerop in mijn kantoor, lekker nee gezegd – dan maar ‘vrienden maken’ op de ouderwetse manier: door gewoon aardig te doen.

Ik was de enige “bouleh” voor het grootste deel van de dagen, tussen de uniformen (met stip op 1, op 2 mevrouwen met hoofddoeken, en verder mannen met batikshirts.). Alles was in het Bahasa Indonesia *mental note: zo snel mogelijk taal lessen nemen is ECHT belangrijk*. Iedereen ziet er wel heel formeel uit, maar de sfeer is meestal best wel ontspannnen: er wordt gegeind, gelachen, uitgebreid gegeten, en ik krijg nooit echt het idee dat er ook daadwerkelijk iets wordt geregeld/afgesproken (maar ik versta dan ook een groot deel niet...)
Er zaten wel een aantal aardige mensen bij, maar toch besluipt het idee je soms dat je misschien minder vaak alleen zou staan/zitten als je wel dat geld had gegeven.... moet ik volgende keer dan maar wel vrienden kopen?
Neuh.

Geef mij dan maar de Vietnamezen.. Die houden ook van hun officieel gedoe, met hun uniformen en posters van Ho Chi Minh aan de muur, en die kunnen ontzettend mierenn**ken over kleine regeltjes, toestemmingen en vergunningen, en zijn tijdens het zaken doen uiterst serieus, maar dan weet je dat er daarna geluncht moet worden, en veel gedronken gaat worden op de nieuw ontstane vriendschap, om daarna hand in hand op het strand op de foto te gaan. *pretty bi-curious, maargoed.... - als het onverhoopt allemaal misloopt met het wereld redden, kan ik altijd nog met een aziatische variant van de village people de karaoke bars langsgaan.
En nu allemaal: “It’s fun to stay at the waaaaaaaijemsiejeeeeeee.........”

Happy cat!

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na de teleurstelling van de onverwachte quarantaine mocht Beavis, twee dagen eerder dan normaal mee naar huis. Dit, omdat Joost elke dag wel 10 keer heeft gebeld om te vragen wanneer ze mee mocht. Toen hij ’s middags het ja-woord had gekregen is hij direct in de taxi gestapt en was, door de eeuwigdurende file, een uur te laat. De meneer van de quarantaine zat te eten en was niet blij, maar door vriendelijk te vertellen dat hij alle tijd moest nemen om te eten, werd Beavis alsnog na een half uur vrijgelaten. Joost had er op dat moment alles voor over om haar mee te nemen, dus vriendelijk blijven was een goede tactiek. Dolblij stapte Joost uit de taxi!! Ze ging gelijk op ontdekkingstocht en is ook een paar keer verdwaald, net als wij in het begin. Ze bleef maar rondjes lopen. Ik ben wel blij met haar komst, eindelijk van de muizen af die je uitdagend zitten aan te kijken als je lekker voor de buis ligt. Ik heb er niet 1 meer gezien. Eindelijk kan ze weer vrij rondlopen en de poten strekken na 3 weken in kennels en in de neus van het vliegtuig gezeten te hebben.

Joost is vanmorgen vroeg voor een week vertrokken naar Jambi op Sumatra, om het veldproject daar te bekijken. Ik had graag meegegaan, maar het leek mij nu niet de goede tijd om Beavis alleen te laten. Ze moet immers 2 weken binnenblijven voordat ze buiten kan om muisjes (lees: ratten) te vangen! Daarbij komt ook nog dat ergens deze of volgende week de spullen aan kunnen komen. Ze staan al 5 dagen in de haven van Jakarta en we werden gisteren gebeld of we een kopie van de verblijfs/werk vergunning van Joost konden opsturen….Euh….welke verblijfsvergunning?? Die zou deze maand geregeld worden, maar zoals alles hier gaat, kan dat ook volgende maand zijn. Tot die tijd dus geen spullen en moeten we betalen voor elke dag dat het daar opgeslagen is. Intussen gaan ze alles nog aan een grondige inspectie onderwerpen, dus ik hoop maar dat ze al die flessen wijn, vieze blaadjes en alle andere spullen die “haram” zijn met rust laten. Het WCS kantoor zou vandaag bellen om een garantie te geven van de verblijfsvergunning van Joost en hopelijk is dat genoeg. Ik sta namelijk echt te springen om op mijn rode kronan fiets naar de markt te gaan!! Wat dan natuurlijk ook weer voor hilarische taferelen gaat zorgen, want een “Boleh” (zo worden we genoemd en betekend zoveel als: witte) op een knalrode fiets hebben ze hier, denk ik, nog niet gezien. Als de mensen hier al verbaasd naar je huidskleur kijken en het even willen aanraken, kan ik me voorstellen dat de hele buurt uitloopt zodra ik op mijn fiets stap.

Zo was ik laatst weer eens in de supermarkt op zoek naar (hoe kan het ook anders) cosmetica producten. In alles, maar dan ook alles, zit een spulletje om de huid witter te maken. Wit schijnt goed te zijn en een teken dat je binnenzit en dus niet op het land werkt. Rare bedoeling… Bogor is in dat opzicht heel anders dan Jakarta, waar ze niet opkijken van een ”rambut putih” (withaar zoals ik ook genoemd wordt) Als je in een lokaal busje stapt is het net of je van mars komt. Er komen wel leuke gesprekjes uit voort. Iedereen wil weten waar je vandaan komt, waar je woont, of je getrouwd bent en hoeveel kinderen je hebt. Heel leuk en zoals we van te voren al besloten hadden, zijn we natuurlijk al getrouwd en hebben we nog geen kinderen. Nee zeggen is uit den boze in dit geval, want dan denken ze weer dat je een of andere ziekte hebt, waardoor je geen kinderen kunt krijgen. Op de markt stelde een vrouw aan mij dezelfde vragen en ze keek vol medelijden toen ik haar vertelde nog geen kinderen te hebben. Arme ik!! Ja, want denk je nou? Het is hier toch veel te warm om als een zwangere kip rond te lopen?? Die opmerking heb ik gelukkig maar voor me gehouden en vol medeleven keek ze me na…