cucurut en andere vrienden..

Al een tijd hoorden we ’s avonds raar gepiep buiten en zagen we iets heel hard voorbij rennen. De laatste tijd had het gepiep zich ook naar binnen verplaatst. Buiten: OK, maar binnen had ik niet zoveel zin om aangestaard te worden door een klein piepend ding. Het bleken dus spitsmuizen te zijn. (Cucurut in het Bahasa Indonesisch) Ze leven met hele families in de tuin en hebben daar genoeg mogelijkheden om zich voort te planten en dat doen ze ook. Je ruikt de nesten al op meters afstand. Heel dapper had ik dus wat inloop-vallen op de markt gekocht. Volgend Fifi houden ze van zoute vis, dus dat hebben we erin gehangen en dan maar wachten… Ze liepen er gewoon netjes omheen, tot vanmorgen. De vallen zijn van een zodanige kwaliteit dat ze soms ook uit zichzelf dichtgaan en zo loop ik elke morgen door het huis om de lege vallen weer te openen. Vanmorgen dus ook en tot mijn verbazing zat er een lief, klein bolletje in wat mij met angstige zwarte oogjes doordringend aankeek.

Ik heb de val eerst in de schaduw gezet, omdat hij anders zou verbranden en dat is ook weer zielig. Na een half uur hield ik het niet meer en heb onze nieuwe vriend maar weer netjes vrijgelaten in de tuin. Volgens de mevrouw van de toko, waar ik de vallen had gekocht, moet je ze in water hangen of er heel hard op slaan met een bezem. Aangezien in mezelf geen van beide zag doen leek dit me een betere optie. Zo kan hij zich weer lekker voortplanten en ons ’s avonds gezelschap houden. Beavis geeft er niet om en kijkt er alleen een beetje naar. Tja.. als ik zo oud was geweest, had ik ook liever op de bank gelegen.

Nu het toch over huisdieren gaat, kan ik net zo goed onze andere kat beschrijven. We hebben een mango boom in de achtertuin, die al aardig wat grote vruchten heeft. Elke avond en nacht vallen die vruchten met een hard klap op het dak of de grond. Je kunt er niet veel mee, want ze zijn verre van rijp. Ik vroeg me al af waarom dat alleen ’s avond gebeurde, dus ben ik maar op verkenning uitgegaan. Op een stoeltje voor de boom, gek gestoken door muggen met het fototoestel in de aanslag. Beavis bleef angstvallig binnen en leek ergens bang van te zijn. En ja hoor.. Na een uurtje kwam de boosdoener uit het donker aangewandeld. Een gemaskerde palm civet . Behendig klom hij in de boom en begon onze overheerlijke mango’s op de eten. Helaas begreep ik mijn nieuwe fototoestel nog niet zo goed en heb ik alleen maar plaatjes van blaadjes, zonder kat. Ik weet niet of er ook vallen zijn voor dit soort dieren, maar aan deze ga ik me niet wagen denk ik. Mij te groot.

Verder gaat alles hier goed. Joost is hard aan het werk en wordt elke dag geconfronteerd met het feit dat dingen nooit zo lopen zoals hij ze bedacht had. Alles lijkt daardoor heel veel vertraging op te lopen en veranderd de werkplanning met de dag. Gelukkig lijkt er schot te zitten in het naar huis halen van onze spullen. De brief is er, deze moet nu alleen weer naar een ander kantoor voor een stempel en misschien kunnen we volgende week de dozen gaan uitpakken en voor het eerst op de fiets naar de markt. (maar het zou net zo goed weer twee maanden kunnen duren)

Sophie, Kevin en de kinderen komen over drie weken en hopelijk is tegen die tijd de logeerkamer klaar voor gebruik. Het wiegje voor Kyra staat er al, nu nog weten waar de schroefjes zijn. Maar ze kan rekenen op een muggenvrije nachtrust. Milan kan zich gaan vermaken in de tuin met nieuwe ballen en een waar zwembad(je). Dat laatste ga ik vandaag maar eens uitproberen. Je weet maar nooit :)

Het socializen gaat nu erg goed en elke dinsdag ga ik me met een Hash . Wat zoveel betekend als een uur lang rennen door de rijstvelden en kleine dorpjes en daarna koud bier drinken. Heel leuk en handig om je contacten uit te breiden.

Joost gaat nu elke donderdag zaalvoetballen met de “mannen” Helaas zonder derde helft, maar met net zoveel plezier. (dus Kevin: neem je sportschoenen mee!) Volgende week ga ik een dagje shoppen met een vriendin hier en daarna lekker kokkerellen. Ik heb er al helemaal zin in. Maar nu eerst: weekend!! Om 10 uur komt er iemand met een Vespa, die ik wel heel leuk vind. Nu nog kijken of ik er ook op kan rijden.. Mijn eerste ervaring met die van Joost eindigde ergens in de voortuin van de buren, maar dat was een beginnersfoutje ;)

Short Cuts - het leven in Bogor is mooi

Mooi leven: elke ochtend opstaan om 7u, krantje lezen in de zon op de veranda, kopje koffie, fruitshake, eventueel een bord nasi, vogeltjes en hun geluiden, het geluid van de mensen die met hun etenswaar op karretjes langs komen lopen of fietsen... - en dan moet ik op de Vespa naar kantoor, en word er thuis hard Bahasa Indonesia bestudeerd, zodat je met iedereen kan praten en kan vertalen voor je vriendje die duidelijk trager is op dat gebied.. Op de brommer naar de les, of op de Vespa cruisen door de bergen in het weekend.. (daarover later meer). Het golfplaten dakje is vernieuwd, en nu hebben we doorzichtige golfplaten (over 'pimp my crib gesproken)..
We hebben (nieuwe) hobbies: Tuinieren - met de briljante verdeling carola - groente/kruiden/'belangrijk' groen, en joost - bloemetjes (en nee, dat is helemaal niet gay, je hebt ook mannelijke bloemen, die testosteron schreeuwen, en je kan bloemen gaan halen op de Vespa, en niet onbelangrijk, er komen vogels op af als het goed is).... En de groentechef van de tuin is het vaak wel eens met de bloemetjeskeuze..

Op magische wijze zijn de kleren zelfs gestreken als Fifi (of 'pipi" zoals ze zelf zegt) er een dagje niet is
maar wij hebben ook andere verrassingen: kom je terug uit Jambi, en hoor je dat er een nieuw slot zit op de buitendeur die niet op slot kon. Mooi! geregeld! We zijn nu helemaal veilig! of? Het was toch .. een schuifdeur? Vitrage: Niet helemaal onze smaak, en dus vernieuwd. Mensen van de winkel langs laten komen om het op te meten, maar een paar uur meten en een paar dage later heb je dan 'Vitrasie' die te lang is... maar vitrasie mensen kunnen ook heel goed gordijnrails hoger hangen, dus dat komt allemaal goed... behalve als dat bij sommige ramen niet kan.... Jammer, maar back to the drawing board, jongens... Volgende dag hangt het dan, op de goede lengte, en blijkt dat we bij 1 van de ramen 10 meter breed vitrasie aan 1 stuk hebben, terwijl de opening in het midden zit.... niet handig, ware het niet dat we hier langsfietsende kleer- en vitrasie makers hebben, die dan voor een klein bedrag de vitrasie op maat maken in je garage (en veel netter dan de originele vitrasiemensen...) Mooie Vespa in die garage trouwens...

En s'avonds zitten we op de veranda samen met Beavis met een lemon squash soda of een biertje (maar nu sinds kort ook met gin tonic of koude witte wijn), en dan luisteren we naar de krekels, het gegalm van de moskeeen, kijken we naar de zwaluwen en vleermuizen, iets later naar de vliegende honden/andere fruitbats die de papayas uit onze boom eten (photocredit v carola), en nog iets later naar de civetkat die hetzelfde doet...

en dat is zo ontzettend mooi.

Mooi rood is niet lelijk.

Zoals bijna elke dag ben ik ook vandaag om 6 uur wakker. Het is heerlijk om ’s ochtends door de tuin te lopen en rustig een krantje te lezen met een bak zelfgemalen koffie. Vervolgens nog even aan de studie, waarna Fifi om een uur of 8-9 vrolijk binnenstapt. Elke dag veegt en dweilt ze de vloeren en is daar binnen no time mee klaar. Ik zou het haar niet na kunnen doen. Vervolgens vraagt ze mij wat we willen eten, waar ik nooit een antwoord op heb, omdat mijn kennis van de Indonesische keuken niet al te groot is. “It’s up to you” zeg ik haar dan, in het Indonesisch, waarna ze boodschappen gaat doen en de meest wonderlijke dingen in elkaar draait. Vorige week heeft ze me geleerd hoe je een loempia moet maken en inmiddels kan ik ook al nasi goreng maken. Dat is ongeveer het enige. In het weekend koken we zelf, wat meestal resulteert in pizza of bbq. De volgende dag kijkt Fifi dan huiverig naar de dingen die ik gemaakt heb en als ik haar vraag of ze het wil proeven, zegt ze ja, maar doet ze nee. Iets wat heel vaak gebeurd hier en erg verwarrend is, omdat je echt niet weet wat mensen nou echt willen of bedoelen.

Zo hebben we Udin gevraagd om het hek te verven en hij zei dat hij dat wel kon. Mooi! Hij heeft de spullen gehaald en ik ging naar school. Toen ik thuiskwam, wist ik niet wat ik zag. “Dezelfde kleur” betekend hier blijkbaar iets heeeel anders dan dezelfde kleur. Wat gisteren dus nog terracotta kleur was, is vandaag rode-peper rood geworden. Ja, ik hou van rood, maar om nou een rode-peper rood hek te hebben van 30 meter voor je huis, is een ander verhaal. Het is vast heel goed bedoeld van hem, maar dit weekend gaan Joost en ik dus zelf aan de slag om het hek te verven. Ik zie ernaar uit! Dan kunnen we Udin gelijk laten zien dat het misschien wel handig is om van te voren iets te schuren, voordat je het gaat verven. Bij bijna alles moet je precies uitleggen hoe je het wil, want anders komt er niet veel van terecht. Zo heb ik Fifi leren stofzuigen en de ramen lappen en haar gisteren uitgelegd waarom ik graag wil dat ze niet eerst het toilet schoonmaakt en vervolgens met hetzelfde doekje de wastafel gaat schoonmaken. Vond ze maar raar. Al met al kosten dat soort dingen heel veel energie, omdat je ook de taal nog niet goed spreekt en in de gaten moet houden of de dingen wel gedaan worden. Aangezien ik van nature niet zo goed ben in het delegeren van werk, heb ik dus nog veel te leren. Elke dag twijfel ik weer of ik iets wel of niet kan vragen, maar weet ook als ik het niet vraag ik het zelf ga doen en dat lijkt me nou niet helemaal de bedoeling van twee mensen in huis hebben.

Vorige weer hadden we een kleine ziekenboeg hier, omdat ik toch misschien die, ietwat slecht ruikende loempia op straat, niet had moeten eten en Joost een infectie aan zijn benen had en daardoor hoge koorts kreeg. Gelukkig kan je hier antibiotica in alle soorten en maten kopen, dus dat was snel opgelost. Ik heb maar gewoon 3 dagen op de plee gezeten in de hoop dat de boosdoener er vanzelf uit zou gaan. En zo geschiedde. Helaas is Beavis nu een beetje ziek. Ze kwam al niet geheel happydepappy terug uit de quarantaine en heeft daar waarschijnlijk een schimmelinfectie opgelopen. Na twee weken ging ze zichzelf kaal likken (wat katten schijnen te doen als ze stress hebben) en vorige week is ze gestopt met eten. Ze wilde wel, maar iets leek haar tegen te houden. Afgelopen zondag was ze nog maar een schim van zichzelf en at helemaal niets meer. Ook niet de door mij in de blender gegooide, gekookte kip. We zijn toen naar een kliniek gegaan met haar en ze hebben haar daar gehouden en aan het infuus met vitamines gelegd. Ook wordt er bloed afgenomen en hopelijk knapt ze snel weer op. De kliniek is verbonden aan de universiteit van diergeneeskunde, dus hadden we echt een geluk bij een ongeluk. Erg goede zorg en hele lieve dokters en verzorgers. Waarschijnlijk heeft ze een abces in haar kaak en is dat de reden dat ze niet meer wilde eten. Wat dat betreft werk ik toch liever met mensen die je in het plat Amsterdams om je oren gooien wat ze mankeren.

Ik moet nog een week naar school en dat zit de eerste cursus erop. Ik ga zeker verder, nadat Joost en ik terugkomen uit Vietnam (2 tot 23 juni) Met een reden, want twee weken geleden waren we uitgenodigd door een collega van Joost om de bbq’en. Er waren ook andere buitenlanders en 2 daarvan wisten wel werk voor mij. Ik kreeg gelijk allemaal telefoonnummers en email adressen en stapte die avond erg gelukkig op de brommer terug naar huis. Het is best leuk om niet te werken en te genieten van alle nieuwe dingen, maar ik merk dat ik echt toe ben om de dingen te doen, waar ik goed in ben. Namelijk, zieke mensen beter maken.. J of in ieder geval proberen. 1 van de 2 banen zou ergens in een natuurpark west- Kalimantan zijn en zou bestaan uit het (vrijwillig) werken in een aantal klinieken die de lokale mensen daar de basis gezondheidszorg geven. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. De andere baan is voor CARE Indonesie, een organisatie die zich bezig houdt met vaccinatiecampagnes en het geven van noodhulp, waar nodig. Ook dat lijkt me helemaal top. Maar….. voor beide banen moet ik goed Indonesisch kunnen spreken en dat doe ik nog niet. Vandaar dat ik lekker doorga met de taallessen en binnenkort naar Jogjakarta ga om een intensieve cursus te volgen. Het enige “nadeel” is hier wel dat je NOOIT alleen mag werken, zonder de aanwezigheid van een Indonesische verpleegkundige. Als ze merken dat je dat zonder doet, zetten ze je het land uit, zoals recent nog is gebleken bij een dierenarts die alleen een tijger had verdoofd, die daarna is overleden. Als je dan werkt doe je het onder het kopje “educatie”, anders kan je hier gewoon niet werken. Want, om hier te kunnen werken moet je kunnen aantonen dat je een bijzondere proffesionele kwaliteit hebt, die de lokale mensen niet hebben. Het werkeloosheidspercentage is hier enorm hoog, dus dat begrijp ik wel. Nou… ik ga mijn kwaliteiten even uit het stof halen en “hope for the best!!”

Wat is het hier heerlijk!! Inmiddels zit ik al twee weken op school en kan me al aardig redden op straat. Het is zo handig om te taal te leren. Het voorkomt bijvoorbeeld dat je weer eens verdwaald met de taxi. Ik kan nu zeggen wat ik wil en wat ik niet wil. Wat ik lekker vind en niet. Mijn lerares heeft al veel vragen beantwoord en ik weet inmiddels “the places to be”. Ook wat dingen moeten kosten en ze leert me ook de Indonesische omgangsvormen. Zo zijn de west en centraal Javanen heel beheerst en zullen nooit om iets vragen. Als ze het ergens niet meer eens zijn, zullen ze dat niet zeggen, maar laten merken door het je moeilijk te maken. Je moet het maar weten. Zo heb je bijvoorbeeld wel 7 verschillende manieren om mannen aan te spreken, afhankelijk van hun status. Nu nog zien uit te vinden hoe je die status kan zien of weten.

Sinds een week loop echt alles op rolletjes in huis. Fifi en ik hebben de grootste lol als ik weer eens iets zeg wat niet klopt. Van de week bleek ik gezegd te hebben dat ik “kleine vlees” wilde i.p.v. weinig vlees. Zo aten wij die middag “kleine vlees”. Best lekker. (Joost is inmiddels een beetje overstag gegaan met het eten van vlees en daar ben ik erg blij mee) Ohh… wat kan Fifi lekker koken. Ik heb al veel van haar geleerd en ze corrigeert me met een glimlach als ik weer eens iets raars zeg.

Onze spullen liggen nog steeds te wachten in de haven van Jakarta. Het kan nog wel een paar weken duren voordat we ze kunnen ophalen. Ach.. ik begin wel een beetje gewend te raken aan wachten. Inmiddels zijn de stoelen bekleed en is er nu iemand in de garage bezig met het bekleden van de bank. Als het goed is kunnen wij over drie dagen (maar kunnen er ook 7 zijn) zitten op een schimmel vrije, frisse bank. Het is hier zo vochtig dat de boeken die je leest en de papiertjes waar je op schrijft omkrullen waar je bij staat. Meubels zijn daar dus zichtbaar niet blij mee. Alles veroudert heel snel en als je even niet oplet hebben de termieten je linnenkast gevonden en is er alleen nog maar een klein strookje stof over van je net niet gekochte beddengoed. Gelukkig weet Fifi op alles raad en sta ik vaak vol verbazing te kijken hoe ze onze kleine huisvrienden bestrijd. Het barst hier dus van de termieten en ik denk dat dit huis over een jaar of 5 totaal opgegeten is door die beestjes. Je kan nu al door sommige houten planken heen kijken, dus dat belooft wat.

Beavis mag inmiddels naar buiten en ze dartelt vrolijk rond. Overdag ligt ze te slapen op een veilig plekje in de schaduw, maar ’s nachts maakt ze vrienden met de buurt katten, die vaak geïnfecteerd zijn met VIF of andere overdraagbare virale aandoeningen. We houden haar dan ook goed in de gaten, meer kunnen we niet doen. Afgelopen zaterdag zagen wij op de markt een hok met allemaal heel schattige puppy's. Ik denk dat we dus binnenkort een speel maatje voor Beavis in huis hebben. Misschien wel twee. Helaas zijn de mensen hier niet zo gek op honden (volgens de Islam zijn honden haram, omdat ze aan hun … likken) Toen ik Beavis gisteren hetzelfde zag doen, vroeg ik me af waarom dat dan niet haram is. Dat ga ik maar eens vragen aan mijn lerares vandaag.

Aankomend weekend gaan we naar Jakarta om “inkopen” te doen en een gedeelte van de stad te zien. Hier is weinig te krijgen en ik ben inmiddels toch echt wel toe aan een lekker koud wit wijntje. Ook een kaart van Bogor is wel handig, want die hebben ze niet in Bogor. Logisch toch?! Nu onze spullen er toch nog niet zijn, gaan we deze maand waarschijnlijk ook nog een lang weekend naar Bali. Lekker surfen en relaxen. Heel vervelend. In juni moet Joost voor een week naar Vietnam en ik ga met hem mee. Saigon, Hanoi en verder naar het noorden. En als onze visa nog niet geregeld zijn voor begin juni (zo ziet het er wel naar uit) moeten we helaas nog een paar dagen naar Singapore op Kuala Lumpur om het visum te verlengen. Ik zeg: het leven is maar zwaar!!

Happy cat!

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na de teleurstelling van de onverwachte quarantaine mocht Beavis, twee dagen eerder dan normaal mee naar huis. Dit, omdat Joost elke dag wel 10 keer heeft gebeld om te vragen wanneer ze mee mocht. Toen hij ’s middags het ja-woord had gekregen is hij direct in de taxi gestapt en was, door de eeuwigdurende file, een uur te laat. De meneer van de quarantaine zat te eten en was niet blij, maar door vriendelijk te vertellen dat hij alle tijd moest nemen om te eten, werd Beavis alsnog na een half uur vrijgelaten. Joost had er op dat moment alles voor over om haar mee te nemen, dus vriendelijk blijven was een goede tactiek. Dolblij stapte Joost uit de taxi!! Ze ging gelijk op ontdekkingstocht en is ook een paar keer verdwaald, net als wij in het begin. Ze bleef maar rondjes lopen. Ik ben wel blij met haar komst, eindelijk van de muizen af die je uitdagend zitten aan te kijken als je lekker voor de buis ligt. Ik heb er niet 1 meer gezien. Eindelijk kan ze weer vrij rondlopen en de poten strekken na 3 weken in kennels en in de neus van het vliegtuig gezeten te hebben.

Joost is vanmorgen vroeg voor een week vertrokken naar Jambi op Sumatra, om het veldproject daar te bekijken. Ik had graag meegegaan, maar het leek mij nu niet de goede tijd om Beavis alleen te laten. Ze moet immers 2 weken binnenblijven voordat ze buiten kan om muisjes (lees: ratten) te vangen! Daarbij komt ook nog dat ergens deze of volgende week de spullen aan kunnen komen. Ze staan al 5 dagen in de haven van Jakarta en we werden gisteren gebeld of we een kopie van de verblijfs/werk vergunning van Joost konden opsturen….Euh….welke verblijfsvergunning?? Die zou deze maand geregeld worden, maar zoals alles hier gaat, kan dat ook volgende maand zijn. Tot die tijd dus geen spullen en moeten we betalen voor elke dag dat het daar opgeslagen is. Intussen gaan ze alles nog aan een grondige inspectie onderwerpen, dus ik hoop maar dat ze al die flessen wijn, vieze blaadjes en alle andere spullen die “haram” zijn met rust laten. Het WCS kantoor zou vandaag bellen om een garantie te geven van de verblijfsvergunning van Joost en hopelijk is dat genoeg. Ik sta namelijk echt te springen om op mijn rode kronan fiets naar de markt te gaan!! Wat dan natuurlijk ook weer voor hilarische taferelen gaat zorgen, want een “Boleh” (zo worden we genoemd en betekend zoveel als: witte) op een knalrode fiets hebben ze hier, denk ik, nog niet gezien. Als de mensen hier al verbaasd naar je huidskleur kijken en het even willen aanraken, kan ik me voorstellen dat de hele buurt uitloopt zodra ik op mijn fiets stap.

Zo was ik laatst weer eens in de supermarkt op zoek naar (hoe kan het ook anders) cosmetica producten. In alles, maar dan ook alles, zit een spulletje om de huid witter te maken. Wit schijnt goed te zijn en een teken dat je binnenzit en dus niet op het land werkt. Rare bedoeling… Bogor is in dat opzicht heel anders dan Jakarta, waar ze niet opkijken van een ”rambut putih” (withaar zoals ik ook genoemd wordt) Als je in een lokaal busje stapt is het net of je van mars komt. Er komen wel leuke gesprekjes uit voort. Iedereen wil weten waar je vandaan komt, waar je woont, of je getrouwd bent en hoeveel kinderen je hebt. Heel leuk en zoals we van te voren al besloten hadden, zijn we natuurlijk al getrouwd en hebben we nog geen kinderen. Nee zeggen is uit den boze in dit geval, want dan denken ze weer dat je een of andere ziekte hebt, waardoor je geen kinderen kunt krijgen. Op de markt stelde een vrouw aan mij dezelfde vragen en ze keek vol medelijden toen ik haar vertelde nog geen kinderen te hebben. Arme ik!! Ja, want denk je nou? Het is hier toch veel te warm om als een zwangere kip rond te lopen?? Die opmerking heb ik gelukkig maar voor me gehouden en vol medeleven keek ze me na…