Pelangi Kasih (regenboog met liefde)

Ik ben vanaf eind April aan het werk in het weeshuis (Pelangi Kasih), waar ik in het vorige stukje over geschreven heb. Wat een genot om daar naartoe te gaan en te helpen met de verzorging en begeleiding van de kinders. Er wonen 9 kinderen van 0 tot 18 jaar en er werken ongeveer evenveel mensen. De drie baby’s zijn allen afgestaan doordat ze of buiten het huwelijk verwekt zijn of omdat er niet genoeg geld meer was voor nog een kind. Hoe vervelend ook, zonder ouders op de groeien, ik denk dat de kinderen het in het weeshuis goed getroffen hebben.(misschien is het beter te zeggen dat ze het slechter hadden kunnen treffen) Er is veel aandacht, liefde, eten, een droog en schoon bed en kleding en een mogelijkheid om naar goede scholen te gaan. Er is geld om naar de dokter te gaan en de medicijnen te betalen.

 

In het weeshuis is genoeg te doen in de vorm van huiswerkbegeleiding, luiers verschonen en spelen. (spelen rules!) Ik voel me er erg welkom en rij er ‘s ochtends met een brede glimlach heen op mijn brommertje. De rit ernaartoe is al een genot, door de rijstvelden en de bergen in, de zoete geur van kruidnagel die ligt te drogen. Het weeshuis ligt in een desa (zeg maar buitenwijk) van Bogor en binnen een uur lopen, door de rijstvelden, kom je bij een prachtige waterval uit. Elke middag kom ik thuis met tassen vol cassave of zoete aardappels die ze die dag geoogst hebben. Ik weet inmiddels niet meer wat ik ermee moet doen, maar sleep ze elke dag trouw mee op mijn brommer.

 

Dus eindelijk, na een jaar, heb ik iets gevonden waar ik goed in ben: spelen!! Het gevoel weer ergens bij te horen is heerlijk en als een van de peuters me begroet met de, door mij, aangeleerde “high five” kan mijn dag niet meer stuk. Volgende week gaan we met al het personeel naar het presidentiele paleis in Bogor en ik moest en zou ook mee, omdat ik nu ook “familie” ben, zoals ze het zeiden. Heerlijk!!

Dan nog mijn andere cariere als model natuurlijk. Ik had er al een tijd niets meer van gehoord en toen in vorig week de Jakarta Post opensloeg stond ik raar te kijken toen ik mezelf zag ik die advertentie van de lokale bank. Een klein beetje trots was ik wel… En alsof de duivel ermee speelde kreeg ik eind april ook een baan aangeboden als secretaresse voor een CEO van een groot bedrijf ergens in Jakarta. De enige arbeidsvoorwaarde was een blanke, goed uitziende vrouw. Die heb ik dus maar even aan me voorbij laten gaan en ga niet vertellen om welke reden J Ja, als ik kan kiezen tussen spelen en typen, weet ik het wel..

 

Verder begint maandag de nieuwe huishoudster. Ik heb, nadat we Fifi helaas hebben moeten ontslaan, drie weken zelf geprobeerd schoon te maken, maar ik ben erachter gekomen dat dat niet zo makkelijk is als in Nederland. (Sjezus wat klinkt dit verwend zeg) Ik zal de details achterwegen laten, maar waar het op neer komt is dat ik er blij ben dat Ibu Adhi maandag begint en ik niet meer om 7 uur in de morgen de was hoef buiten te hangen, omdat het anders te laat is en dus gaat regenen…

Catwalk...

Inmiddels alweer een ruime maand geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ook hier daalt het “gewone” leven dus neer. Nou ja..gewoon. Het blijft een voorrecht om in een land te wonen waar de temperaturen het hele jaar door de pan uit rijzen, (op de afkoeling na de dagelijkse regenbui na) het een feestje is om uit te zoeken waar je nou weer naartoe gaat in je vrije tijd (welke berg nu te beklimmen) en steeds meer vrienden en bezigheden te krijgen. We zitten hier nu ruim een jaar en zijn nu voor het eerst langere tijd achter elkaar in Bogor. Wat als gevolg heeft dat je meer aansluiting krijgt bij de locale expats. Dus: meer feestjes en drank ook. Erg leuk!

Dat heeft dus ook als gevolg dat je meer leuke, nieuwe mensen ontmoet. Zoals afgelopen vrijdag toen ik een avondje mijn gemis naar Joost aan het wegdrinken was in de enige kroeg die Bogor rijk is. Ik werd gevraagd of ik model wilde zijn voor een reclame voor de nationale bank en of ik wat foto’s wilde opsturen voor de screening. Tuurlijk wilde ik dat. Ik heb altijd al gedroomd van een carriere als model, dus waarom niet een verlate? Nou..ik was goedgekeurd en mocht dinsdag-ochtend om half 6 (!) komen opdraven voor de fotoshoot. Gelukkig was er een dame voor de make-up (want strak in het gezichtsvel wakker worden is er niet meer bij) en een ware “hairdresser” die mijn pluizige ochtendkapsel recht kon strijken. En toen..kon het wachten beginnen… Na een paar keer ergens neergezet te zijn en leuk moeten doen in de brandende zon, zat de klus er alweer op. Ik heb de grootste lol gehad met mijn gespeelde man (een Franse jongen uit Bogor) en we konden maar met moeite van de frietjes afblijven die voor ons neer warer gezet als decoratie.  Om mijn eerste eigen verdiende geld in Indonesie te vieren zijn we bij een Frans restaurant gaan eten en daarna door naar de tax-free shop om eens wat goede flesjes wijn te kopen. Het geld was dus alweer drie keer uitgegeven, maar we hebben een leuke dag gehad.

Vorige week een paar dagen naar Yogjakarta geweest met vrienden en een super tijd gehad! Borobodur, Prambanan en het Paleis van de Sultan gezien. Veel en lekker gegeten en zelfs een stapje gewaagd in het uitgaansleven van Yogja. Voor de mensen die ooit een keer deze kant op willen komen: rij dan vanuit Bogor, door naar Yogja met de trein. Is echt de moeite waard!! 

Nu dus tijd voor serieuze zaken… werken als zuster.. Het is een hele opgave om dat gedaan te krijgen, daar heb ik het al eens eerder over gehad. Maar.. de aanhouder wint. (hoop ik) Ik was bezig om te gaan werken bij de lokale kerk, maar dat wordt allemaal zo vertraagd dat ik het idee krijg dat ze me stiekem niet willen hebben. Ik ben nu in contact gekomen met een stichting (HOPE Indonesia) die een aantal projecten heeft op het gebied van preventie en behandeling van HIV, TBC en Malaria. En… ze hebben een weeshuis in de buurt, waar ik vandaag of morgen een kijkje ga nemen en zien of ik daar iets kan doen met mijn achtergrond. Wie weet kan ik dan doorstromen naar de andere projecten. Wordt vervolgd dus..

Hanoi

Normaal werk ik in het zuiden van Vietnam.
Sinds kort heb ik een collega die in Laos woont, en ook in het Noorden van Vietnam werkt.

Aangezien ik toch in Vietnam moest zijn, ging ik dus naar het noorden om haar een beetje te helpen tijdens haar eerste project. Ik moet zeggen dat ik een beetje was beinvloed door de mensen in het zuiden en hun afkeer van de mensen uit het noorden (heeft iets te maken met de Vietnam oorlog, maar gaat veel verder terug....). In het algemeen vind ik het dus fijner om in het zuiden te werken, en in het Noorden was het ook iedere keer miezerig rotweeer, wat het ook niet leuker maaakt..

Maar, zoals alles - als je er een paar dagen werkt met de lokale bevolking, dan wordt het opeens hardstikke leuk... We hadden een goed(maar onervaren) team, maar al snel hadden ze de trucjes die je nodig hebt om van verschillende vogeltjes op de markten monsters af te nemen...

Lunch betekent hier naar een "Bia Hoi" (bierschuur) te gaan, en wat te eten naast het verdunde bier drinken... Proosten voor elke slok - dus ben je meer tijd kwijt met proosten dan eten, maar de lokale officers hadden hun best gedaan met de bestelling, het was superlekker.....
Alleen, het feit dat er een paar herten vastgebonden op de weg voor het restaurant hun laatste adem lagen uit te blazen, en dat er geroosterde honden in de vitrine hingen deed mijn 2 niet-vietnamese collega's besluiten dat ze vegetarisch waren, zodat ze niet stiekem toch hond/hert gingen eten... (Pffff - vegetariers.... stelletje mietjes zijn het... ;-)
Geen hond gegeten, wel veel eend, kip en varken, en natuurlijk weer uitgedaagd door de Viet om veel te drinken.... Nou heeft dat 'bier' daar ongeveer 0.5% alcohol aangezien het nogal wordt verdund, dus kan je best een uurtje proosten zonder daar een beetje last van te hebben, en het meeste werk deden we toch s'ochtends - s'middags was meer sociaal, beetje onderhandelen met de mensen waar je de volgende dag monsters ging afnemen....

*ook hiervan zijn foto's die eventueel echt weg zijn dankzij het computervirus die zich nu op mijn externe harde schijf heft genesteld na een onveilige inbrenging van een usb stick van mijn nieuwe collega..... mocht ik ooit weeer toegang krijgen tot die harde schijf, dan staan ze hier in een ander bericht...*

s'avonds was het team meestal helemaal uitgeput, en gingen we na het eten uit elkaar. Ik was nog niet echt moe, was een beetje mijn e-mails aan het bijwerken, en had wel zin in een biertje... Ik had een kamer in het hotel waar we altijd slapen - ook vorige keer met Carola - maar nu op de 6e verdieping, MET balkon, en een redelijk mooi uitzicht over de stad... Maar ook ver om naar beneden te lopen, en dus de receptie gebeld of ze even wat bier naar boven wilden brengen...
en dat ging ongeveer zo:

- Hi, can you bring me some beer to my room?
- yes
- I would like three bia hanoi
- NO FREE! YOU PAY!
- I know, no problem - i would just like to have some beer
- how many you want?
- can i have three?
- No FREE!!!! - You pay!
- ok - i know.... can i have 1-2-3 beer? Bia Hanoi ba?
- ah - you want three? but you pay!
- ok
- you want cold?
- yes?
- ok - you wait?
- yes?

even later komt er een jongen aankloppen met 3 glazen met ijsblokjes, en een biertje...

drankverhalen.....

Ik ben weer even in Vietnam.
Eerst een paar dagen HCMC, en dus een goede kans om meteen met wat lokale collega's/vrienden een biertje te doen. Afgesproken bij een Tsjechische bierhal - waar aan het eind van de avond de busladingen tsjechische toeristen hun traditionele dansen aan het opvoeren waren... bizar.

Maar het deed me denken aan wat drankverhalen tijdens de vorige trip naar Vietnam, en ik kwam nog een paar niet gepubliceerde berichten tegen die ik nog wel even wil delen.
Zo nu en dan werden we uitgenodigd door de rangers in het nationale park, die nogal vaak de flessen rijstwhiskey tevoorschijn toverde s'avonds... Carola en ik waren vaak de pineut, en onze Russische compagnion was helemaal vaak de sjaak - niets mooier dan denken dat je een grote dikke rus onder de tafel kan drinken... Gelukkig hadden we vaak het excuus dat we s'nachts moesten werken, en dus na een tijdje ECHT moesten ophouden met drinken..



Er is hierover al eerder geschreven, maar ik wil nog even een paar avonden aanhalen waarover we het niet hebben gehad.

Het was fantastisch om bij hun in het houten huisje te drinken, lekker te eten (of soms stiekem de gedroogde- dan zwart geblakeerde vis weg te gooien), en meteen te leren dat de manier van proosten die ik in een andere provincie had geleerd veel te formeel was.. Al vonden de mensen in hogere posities het wel mooi als ik "sin mai" zei in plaats van "JJJJOOOOOHOOOOOOOOO" - met bijbehorende tuitmond...



Ook mooi: zeggen dat die Vietnamezen helemaal niet alcohol kunnen verdagen, en dat je als uitgedaagde vrouw niets voelt na VEEL shots rijstwijn, en dan opstaan, en merken dat de wereld draait.... ;-)

Door Tet - Vietnamees Nieuwjaar - werd onze veld periode beperkt. Ons werd verteld dat de rangers op 21 januari hun laatste dag hadden, en de tijd met ons nog wel wilden vieren voordat ze 2 weken nieuwjaar zouden vieren met hun families - en op die dag mochten we niet met excuses komen: "you have to be REALLY drunk".... Ik wilde graag op de 20e (mijn verjaardag) een borreltje drinken met die mensen, maar had het dus maar een dag uitgesteld, want twee dagen aan de zuip leek me een beetje veel - al was het bier al wel in het kamp.

Op de 20e hadden we dus geplanned om s'nachts de netten te checken, maar s'middags werd opeens duidelijk dat opeens het feest vanavond zou zijn.... Ook goed - wij passen ons wel aan.... De kleden wrden neergelegd naast de rivier, bbq, en veel eten... Het was echt een fantastische setting, de studenten mochten er deze keer ook bij zijn, er waren de nodige officiele dankwoorden, maar de sfeer was gewoon goed.
Er werden traditionele liederen gezongen(vooral over de moed van de Viet ten tijde van oorlog, maaar ook over verdriet en andere serieuze dingen). Het was echt heel mooi om in een kring op de grond te zitten terwijl iemand opstaat en superserieus een lied gaat zingen, en dan een beetje mee te klappen...



En toen vertelde ik tijdens een van mijn dankwoorden dat het mijn verjaardag was, en werd er voor mij gezongen.... Ik denk dat het echt mijn meest fantastische verjaardag was - zeker aangezien ik normaal het niet echt wil vieren (maar verjaardag vieren is dus toch best wel leuk)....
heel speciaal allemaal....



Maargoed, we moesten nog een aantal dagen voor Tet.
We hadden afgesproken om op de 23e s'middags de netten neer te halen, nadat we terugkwamen van het marktbezoek s'ochtends. Eind van de ochtend vroeg de parkchef of carola en ik evne mee wilden komen. Het was volledig onduidelijk waarom, maar we moesten mee. In het andere gebouw aangekomen, zagen we een stuk of 10 tafels klaarstaan, een karaoke set, en veel mensen bezig in de keuken.
Opeens waren we guests of honour voor het Tet feest van de national park medewerkers... Het was 11u s'ochtends, en aangezien je nu helemaal met iedereen een shotje rijstwijn moest delen, werd het heel gezellig.... Carola werd nog het 'podium' opgeroepen toen een van de meest gerespecteerde oudere chiefs zijn liedje deed... Het lied ging over een onbereikbare vrouw die hij tegenkwam in een bar - en al snel kreeg carola een bos bloemen in de hand gedrukt door iemand uit het publiek... Ik had helaas alleen mijn telefoon bij me, maar gelukkig kan je daar ook slechte foto's mee maken..

*door een computer virus kan ik nu ff niet bij de foto's van die bewuste avond.... ik zal ze binnenkort wel even hier plaatsen...*

Ik kreeg een microfoon in m'n hand geduwd, en deed het dankwoord, daarna moest Carola hetzelfde doen, en dat alles ging gewoon goed. Er werd ons verteld: "Nee hoor, jullie hoeven niet te zingen...." en meteen werd de microfoon doorgegeven aan iemand die een traditioneel lied ten gehore wilde brengen... MAAHAARR: 5 minuten later had ik weer een microfoon in mijn hand, en moesten we toch echt een nederlands lied gaan zingen..... #$%^^%$#@....
Weigeren kon niet meer, en dus moesten we snel een lied bedenken dat we allebei kenden.... Nou is onze muzieksmaak VOLLEDIG anders, en is nederlandse muziek sowieso niet mij sterke punt, dus duurde het even voordat we wat konden bedenken... Damn! waarom kan ik niet gewoon tulpen uit 020 ofzo zingen? Na 1 zin wordt het al snel lalalalalalalalalala....
Uiteindelijk hebben we een engels liedje gezongen, en er werd meegeklapt, en de mensen vonden het mooi....

Op dat moment was ik graag even mijn vader geweest: ik zie hem zo, onbegeleid, een volledig nederlands lied zingen voor de hele zaal, terwijl ik niet verder kom dan 2 zinnen van de meest gangbare nederlandse nummers.... (nummers met een hoog lalala gehalte waren niet echt gepast in die setting, en die ken ik dan weer wel....). In Thailand kreeg hij ook staande ovaties voor zijn Sinatra vertolking in het karaoke restaurant van het dorp waar ik woonde, en daar was ik best trots op... Ik deed het beduidend slechter tijdens een duet met Wanida - die valser dan vals zong, en waar ik me volledig aan aanpaste... Dit alles doet me trouwens ook denken aan de nederlandse tegeltjes wijsheid over vaders die bij opa en oma in de wc hing...

Het netten neerhalen in het moeras na het drankfestijn ging natuurlijk niet echt heel soepel - maar het was wel mooi....



Terug in HCMC hebben we dus een avondje nederlandse muziek geluisterd op youtube, en een nummer gezocht dat we de volgende keer kunnen zingen in soortgelijke omstandigheden..... En gek genoeg was dat een raar emotioneel moment - ik voel me niet vaak nederlander naast de voetbalwedstrijden, maar toen overduidelijk wel...

visavis - deel zoveel.......

Alsof je al niet genoeg hebt om je druk over te maken, is er altijd nog de immigrasi dienst....

6 maanden was mijn permanente visum (KITAS: 1 jaar geldig)"in process".....
Uiteindelijk was het dan zo'n beetje klaar, en moest deze jongeman dus als de wiedeweerga naar Jakarta - en dat moest METEEN. Als ik niet binnen een paar dagen op het kantoor was, zou de hele file weer op de bodem komen te liggen... Jammer was alleen dat ik toen in Kalimantan zat, en het me 2 dagen kostte om naar het kantoor te komen (boot-auto-vliegtuig-taxi). Niets mee te maken - "je moet er NU naartoe" werd me verteld... trouwens - die autorit op kalimantan, waar je uren lang hoopt dat je niet doodgaat zou al een goede reden zijn om dit niet te doen... Maar: bevel is bevel.

s'ochtends vroeg dus weg, avondje slapen in jakarta, en de volgende dag afgesproken met de agent bij immigrasie. Kwartiertje wachten, foto laten maken, vingerafdrukken gegeven, een stuk of 12 keer een handtekening gezet, en ik mocht weer terug... Uuuuuuuren reizen voor 10 minuten op kantoor... Terima kasih - dankuwel, mag ik nu die hele reis weer terug maken?

Toen ik weer terug kwam uit Kalimantan was het visum klaar: geldig voor de komende 6 maanden - die tijd dat ik moest wachten, en dus andere visa moest kopen, die tellen even niet mee... Verdomde handig als je 3 van die komende 6 maanden in Vietnam zit...

Maar anyway - ik was legaal aan het werk, en ik kon iig een bankrekening openen.

Carola moet het nog steeds doen met een 60 dagen visum - ze wordt uitgenodigd om influenza besprekingen bij te wonen, en dat kan na 60 dagen worden verlengd in Bogor, dan na 30 dagen nog een keer, daarna in bandung, en daarna in jakarta.. En iedere keer duurt zo'n proces een dag of 10 - het is dus handig dat ze ook zo nu en dan in Vietnam zit, waar een 60 dagen visum voor Indo in 1 dag geregeld is...

Mijn visum zou eind april verlopen, en ik moest toch in Vietnam zijn, dus dat kwam goed uit. Aangezien mijn nieuwe KITAS al 4 maanden geleden was aangevraagd, was die natuurlijk nog niet klaar, en kon ik een zelfde 60 dagen business visum als carola aanvragen in HCMC.

Ik vertrok op de dag van de verkiezingen (9 april), dus de 2 uur die ik normaal uittrek om op het vliegveld te komen waren redelijk ruim genomen: ik deed er 45 minuten over, aangezien de weg volledig uitgestorven was.

Best relaxed dus - en beter dan de keer dat ik me had verslapen toen ik naar bangkok moet gaan, en de taxichauffeur met gevaar voor eigen leven met een noodgang de tolweg over ging.

Fiscale afdeling ging goed: sinds kort hoeven wij als NGO geen fiscale tax meer te betalen als we het land uitgaan - handig, want eerst moest ik als KITAS houder iedere keer als ik het land uitging 170 euri betalen.....

Vrolijk ging ik dus naar de douane. Daar werd na een korte blik in mijn paspoort meteen een 3-streep ambtenaar erbij gehaald, en toen gingen de 1-streep en 3-streep meneren ervandoor... hmmm... Na een kwartiertje mocht ik naar een andre balie komen, waar me werd verteld dat ik het land niet uitmocht.... Euhhh... "Maar ik heb toch een geldig visum?". Ja, klopt. Maar u heeft een "exit permit" die 1 maand eerder verloopt, en dus mag u niet het land uit.. U kunt een verlenging ophalen in jakarta, maar vandaag is verkiezingen, en dan is het paasweekend, dus kunt u dinsdag terecht...

Na uitgelegd te hebben dat ik de volgende dag een belangrijke bespreking had in HCMC, werd me gevraagd of ik iemand op kantoor kon bellen.... Die mensen hebben dus ook vrij, maar gelukkig had ik ook mobiele nummers - die niet werden opgenomen... Uiteindelijk wel, en toen werd me verteld dat ik mijn KITAS kon cancellen, maar daar was een brief van het kantoor in Bogor voor nodig. Gelukkig was 1 van de dames van administratie zo lief om op haar vrije dag een brief te typen, met een usb stick die uit te printen (aangezien ze thuis geen printer heeft), en het daarna ergens anders te faxen naar de immigrasie... Ondertussen mocht ik wachten in een kamertje vol met illegalen.. maar gelukkig was ik vroeg, en kon het eventueel allemaal lukken...

Na 3 kwartier mocht ik naar de balie komen: het was geregeld!
Zonder in mn paspoort te kijken meteen doorgelopen, en M gebeld om te bedanken voor haar fantastische hulp.... En toen bleek dat ze nog niet eens de brief had geprint, laat staan gefaxt.....
Weer een duidelijk geval van "niet proberen te begrijpen"...

[foto is een mooie verzameling van fotos die ik het afgelopen jaar heb gebruikt voor de verschillende vergunningen/visas (sommige waren al wat ouder)... Tegelijk doe ik mee met de mondiale verkiezing voor slechtste collectie paspoortfotos - en ik denk dat ik een redelijke kans heb.. Het design is gebaseerd op een hoes van een fantastische cd, die iedereen zou moeten kopen, maar het origineel is met verschillende fotos van Mr Nice - een hele lieve drugssmokklaar in zijn verschillende vermommingen...]