visavis - deel zoveel.......

Alsof je al niet genoeg hebt om je druk over te maken, is er altijd nog de immigrasi dienst....

6 maanden was mijn permanente visum (KITAS: 1 jaar geldig)"in process".....
Uiteindelijk was het dan zo'n beetje klaar, en moest deze jongeman dus als de wiedeweerga naar Jakarta - en dat moest METEEN. Als ik niet binnen een paar dagen op het kantoor was, zou de hele file weer op de bodem komen te liggen... Jammer was alleen dat ik toen in Kalimantan zat, en het me 2 dagen kostte om naar het kantoor te komen (boot-auto-vliegtuig-taxi). Niets mee te maken - "je moet er NU naartoe" werd me verteld... trouwens - die autorit op kalimantan, waar je uren lang hoopt dat je niet doodgaat zou al een goede reden zijn om dit niet te doen... Maar: bevel is bevel.

s'ochtends vroeg dus weg, avondje slapen in jakarta, en de volgende dag afgesproken met de agent bij immigrasie. Kwartiertje wachten, foto laten maken, vingerafdrukken gegeven, een stuk of 12 keer een handtekening gezet, en ik mocht weer terug... Uuuuuuuren reizen voor 10 minuten op kantoor... Terima kasih - dankuwel, mag ik nu die hele reis weer terug maken?

Toen ik weer terug kwam uit Kalimantan was het visum klaar: geldig voor de komende 6 maanden - die tijd dat ik moest wachten, en dus andere visa moest kopen, die tellen even niet mee... Verdomde handig als je 3 van die komende 6 maanden in Vietnam zit...

Maar anyway - ik was legaal aan het werk, en ik kon iig een bankrekening openen.

Carola moet het nog steeds doen met een 60 dagen visum - ze wordt uitgenodigd om influenza besprekingen bij te wonen, en dat kan na 60 dagen worden verlengd in Bogor, dan na 30 dagen nog een keer, daarna in bandung, en daarna in jakarta.. En iedere keer duurt zo'n proces een dag of 10 - het is dus handig dat ze ook zo nu en dan in Vietnam zit, waar een 60 dagen visum voor Indo in 1 dag geregeld is...

Mijn visum zou eind april verlopen, en ik moest toch in Vietnam zijn, dus dat kwam goed uit. Aangezien mijn nieuwe KITAS al 4 maanden geleden was aangevraagd, was die natuurlijk nog niet klaar, en kon ik een zelfde 60 dagen business visum als carola aanvragen in HCMC.

Ik vertrok op de dag van de verkiezingen (9 april), dus de 2 uur die ik normaal uittrek om op het vliegveld te komen waren redelijk ruim genomen: ik deed er 45 minuten over, aangezien de weg volledig uitgestorven was.

Best relaxed dus - en beter dan de keer dat ik me had verslapen toen ik naar bangkok moet gaan, en de taxichauffeur met gevaar voor eigen leven met een noodgang de tolweg over ging.

Fiscale afdeling ging goed: sinds kort hoeven wij als NGO geen fiscale tax meer te betalen als we het land uitgaan - handig, want eerst moest ik als KITAS houder iedere keer als ik het land uitging 170 euri betalen.....

Vrolijk ging ik dus naar de douane. Daar werd na een korte blik in mijn paspoort meteen een 3-streep ambtenaar erbij gehaald, en toen gingen de 1-streep en 3-streep meneren ervandoor... hmmm... Na een kwartiertje mocht ik naar een andre balie komen, waar me werd verteld dat ik het land niet uitmocht.... Euhhh... "Maar ik heb toch een geldig visum?". Ja, klopt. Maar u heeft een "exit permit" die 1 maand eerder verloopt, en dus mag u niet het land uit.. U kunt een verlenging ophalen in jakarta, maar vandaag is verkiezingen, en dan is het paasweekend, dus kunt u dinsdag terecht...

Na uitgelegd te hebben dat ik de volgende dag een belangrijke bespreking had in HCMC, werd me gevraagd of ik iemand op kantoor kon bellen.... Die mensen hebben dus ook vrij, maar gelukkig had ik ook mobiele nummers - die niet werden opgenomen... Uiteindelijk wel, en toen werd me verteld dat ik mijn KITAS kon cancellen, maar daar was een brief van het kantoor in Bogor voor nodig. Gelukkig was 1 van de dames van administratie zo lief om op haar vrije dag een brief te typen, met een usb stick die uit te printen (aangezien ze thuis geen printer heeft), en het daarna ergens anders te faxen naar de immigrasie... Ondertussen mocht ik wachten in een kamertje vol met illegalen.. maar gelukkig was ik vroeg, en kon het eventueel allemaal lukken...

Na 3 kwartier mocht ik naar de balie komen: het was geregeld!
Zonder in mn paspoort te kijken meteen doorgelopen, en M gebeld om te bedanken voor haar fantastische hulp.... En toen bleek dat ze nog niet eens de brief had geprint, laat staan gefaxt.....
Weer een duidelijk geval van "niet proberen te begrijpen"...

[foto is een mooie verzameling van fotos die ik het afgelopen jaar heb gebruikt voor de verschillende vergunningen/visas (sommige waren al wat ouder)... Tegelijk doe ik mee met de mondiale verkiezing voor slechtste collectie paspoortfotos - en ik denk dat ik een redelijke kans heb.. Het design is gebaseerd op een hoes van een fantastische cd, die iedereen zou moeten kopen, maar het origineel is met verschillende fotos van Mr Nice - een hele lieve drugssmokklaar in zijn verschillende vermommingen...]

Pssst!.... flesje wijn kopen?

Een van de twee (moeilijk verkregen, te dure) flesjes wijn ging mee naar de BBQ bij een collega, flesje 2 bleef angstvallig achter glas staan... Daar moest dus wat aan gedaan worden.. Informatie verzameld over (illegale) verkoop punten in Jakarta, en toen ik toch een visum voor Viet Nam moest ophalen, was dat deel van de missie.
Ff over dat visum: het ging weer als vanouds: u heeft niet een brief van iemand uit Vietnam - gaat niet door dus. U moet maar wat regelen... Of.. Ik kan misschien wel wat regelen, maar dan is het wel veel duurder. Ik: "zolang ik een bonnetje krijg is het ok". Nee, het bonnetje is voor de normale kosten, die overige kosten kunnen niet op het bonnetje, wantblablabla.... En dan glimlachen..
En aangezien ik geen zin had in nog een tripje JKK, ging ik maar akkoord - is nog altijd goedkoper dan legaal een vietnam visum in de US regelen..
Maargoed, dat was dus geregeld *dat ik eigenlijk helemaal geen visum nodig had omdat ik nog een business visum had vergeten we maar even, Carola heeft ook een visum nodig - en dus was het nuttig*.
Naar een Chinees winkeltje in de buurt gereden op aanwijzen van de vriendelijk lachende meneer van de ambassade - geen wijn te zien, dus vragen. Ja hoor, een doos werd een klein beetje open gehouden en ik zag flessen, en een lijstje met whisky, vodka, rum, cognac, gin en wijn kwam tevoorschijn.... Mooi hoor, klandestien wijn, whisky en gin kopen, verstopt achter de toonbank.. En de chauffeur maar uitleggen aan de vragende mensen in de winkel: ja, die meneer woont in Bogor, dus die moet even een voorraad inslaan...

Wat is het hier heerlijk!! Inmiddels zit ik al twee weken op school en kan me al aardig redden op straat. Het is zo handig om te taal te leren. Het voorkomt bijvoorbeeld dat je weer eens verdwaald met de taxi. Ik kan nu zeggen wat ik wil en wat ik niet wil. Wat ik lekker vind en niet. Mijn lerares heeft al veel vragen beantwoord en ik weet inmiddels “the places to be”. Ook wat dingen moeten kosten en ze leert me ook de Indonesische omgangsvormen. Zo zijn de west en centraal Javanen heel beheerst en zullen nooit om iets vragen. Als ze het ergens niet meer eens zijn, zullen ze dat niet zeggen, maar laten merken door het je moeilijk te maken. Je moet het maar weten. Zo heb je bijvoorbeeld wel 7 verschillende manieren om mannen aan te spreken, afhankelijk van hun status. Nu nog zien uit te vinden hoe je die status kan zien of weten.

Sinds een week loop echt alles op rolletjes in huis. Fifi en ik hebben de grootste lol als ik weer eens iets zeg wat niet klopt. Van de week bleek ik gezegd te hebben dat ik “kleine vlees” wilde i.p.v. weinig vlees. Zo aten wij die middag “kleine vlees”. Best lekker. (Joost is inmiddels een beetje overstag gegaan met het eten van vlees en daar ben ik erg blij mee) Ohh… wat kan Fifi lekker koken. Ik heb al veel van haar geleerd en ze corrigeert me met een glimlach als ik weer eens iets raars zeg.

Onze spullen liggen nog steeds te wachten in de haven van Jakarta. Het kan nog wel een paar weken duren voordat we ze kunnen ophalen. Ach.. ik begin wel een beetje gewend te raken aan wachten. Inmiddels zijn de stoelen bekleed en is er nu iemand in de garage bezig met het bekleden van de bank. Als het goed is kunnen wij over drie dagen (maar kunnen er ook 7 zijn) zitten op een schimmel vrije, frisse bank. Het is hier zo vochtig dat de boeken die je leest en de papiertjes waar je op schrijft omkrullen waar je bij staat. Meubels zijn daar dus zichtbaar niet blij mee. Alles veroudert heel snel en als je even niet oplet hebben de termieten je linnenkast gevonden en is er alleen nog maar een klein strookje stof over van je net niet gekochte beddengoed. Gelukkig weet Fifi op alles raad en sta ik vaak vol verbazing te kijken hoe ze onze kleine huisvrienden bestrijd. Het barst hier dus van de termieten en ik denk dat dit huis over een jaar of 5 totaal opgegeten is door die beestjes. Je kan nu al door sommige houten planken heen kijken, dus dat belooft wat.

Beavis mag inmiddels naar buiten en ze dartelt vrolijk rond. Overdag ligt ze te slapen op een veilig plekje in de schaduw, maar ’s nachts maakt ze vrienden met de buurt katten, die vaak geïnfecteerd zijn met VIF of andere overdraagbare virale aandoeningen. We houden haar dan ook goed in de gaten, meer kunnen we niet doen. Afgelopen zaterdag zagen wij op de markt een hok met allemaal heel schattige puppy's. Ik denk dat we dus binnenkort een speel maatje voor Beavis in huis hebben. Misschien wel twee. Helaas zijn de mensen hier niet zo gek op honden (volgens de Islam zijn honden haram, omdat ze aan hun … likken) Toen ik Beavis gisteren hetzelfde zag doen, vroeg ik me af waarom dat dan niet haram is. Dat ga ik maar eens vragen aan mijn lerares vandaag.

Aankomend weekend gaan we naar Jakarta om “inkopen” te doen en een gedeelte van de stad te zien. Hier is weinig te krijgen en ik ben inmiddels toch echt wel toe aan een lekker koud wit wijntje. Ook een kaart van Bogor is wel handig, want die hebben ze niet in Bogor. Logisch toch?! Nu onze spullen er toch nog niet zijn, gaan we deze maand waarschijnlijk ook nog een lang weekend naar Bali. Lekker surfen en relaxen. Heel vervelend. In juni moet Joost voor een week naar Vietnam en ik ga met hem mee. Saigon, Hanoi en verder naar het noorden. En als onze visa nog niet geregeld zijn voor begin juni (zo ziet het er wel naar uit) moeten we helaas nog een paar dagen naar Singapore op Kuala Lumpur om het visum te verlengen. Ik zeg: het leven is maar zwaar!!