Hanoi

Normaal werk ik in het zuiden van Vietnam.
Sinds kort heb ik een collega die in Laos woont, en ook in het Noorden van Vietnam werkt.

Aangezien ik toch in Vietnam moest zijn, ging ik dus naar het noorden om haar een beetje te helpen tijdens haar eerste project. Ik moet zeggen dat ik een beetje was beinvloed door de mensen in het zuiden en hun afkeer van de mensen uit het noorden (heeft iets te maken met de Vietnam oorlog, maar gaat veel verder terug....). In het algemeen vind ik het dus fijner om in het zuiden te werken, en in het Noorden was het ook iedere keer miezerig rotweeer, wat het ook niet leuker maaakt..

Maar, zoals alles - als je er een paar dagen werkt met de lokale bevolking, dan wordt het opeens hardstikke leuk... We hadden een goed(maar onervaren) team, maar al snel hadden ze de trucjes die je nodig hebt om van verschillende vogeltjes op de markten monsters af te nemen...

Lunch betekent hier naar een "Bia Hoi" (bierschuur) te gaan, en wat te eten naast het verdunde bier drinken... Proosten voor elke slok - dus ben je meer tijd kwijt met proosten dan eten, maar de lokale officers hadden hun best gedaan met de bestelling, het was superlekker.....
Alleen, het feit dat er een paar herten vastgebonden op de weg voor het restaurant hun laatste adem lagen uit te blazen, en dat er geroosterde honden in de vitrine hingen deed mijn 2 niet-vietnamese collega's besluiten dat ze vegetarisch waren, zodat ze niet stiekem toch hond/hert gingen eten... (Pffff - vegetariers.... stelletje mietjes zijn het... ;-)
Geen hond gegeten, wel veel eend, kip en varken, en natuurlijk weer uitgedaagd door de Viet om veel te drinken.... Nou heeft dat 'bier' daar ongeveer 0.5% alcohol aangezien het nogal wordt verdund, dus kan je best een uurtje proosten zonder daar een beetje last van te hebben, en het meeste werk deden we toch s'ochtends - s'middags was meer sociaal, beetje onderhandelen met de mensen waar je de volgende dag monsters ging afnemen....

*ook hiervan zijn foto's die eventueel echt weg zijn dankzij het computervirus die zich nu op mijn externe harde schijf heft genesteld na een onveilige inbrenging van een usb stick van mijn nieuwe collega..... mocht ik ooit weeer toegang krijgen tot die harde schijf, dan staan ze hier in een ander bericht...*

s'avonds was het team meestal helemaal uitgeput, en gingen we na het eten uit elkaar. Ik was nog niet echt moe, was een beetje mijn e-mails aan het bijwerken, en had wel zin in een biertje... Ik had een kamer in het hotel waar we altijd slapen - ook vorige keer met Carola - maar nu op de 6e verdieping, MET balkon, en een redelijk mooi uitzicht over de stad... Maar ook ver om naar beneden te lopen, en dus de receptie gebeld of ze even wat bier naar boven wilden brengen...
en dat ging ongeveer zo:

- Hi, can you bring me some beer to my room?
- yes
- I would like three bia hanoi
- NO FREE! YOU PAY!
- I know, no problem - i would just like to have some beer
- how many you want?
- can i have three?
- No FREE!!!! - You pay!
- ok - i know.... can i have 1-2-3 beer? Bia Hanoi ba?
- ah - you want three? but you pay!
- ok
- you want cold?
- yes?
- ok - you wait?
- yes?

even later komt er een jongen aankloppen met 3 glazen met ijsblokjes, en een biertje...

drankverhalen.....

Ik ben weer even in Vietnam.
Eerst een paar dagen HCMC, en dus een goede kans om meteen met wat lokale collega's/vrienden een biertje te doen. Afgesproken bij een Tsjechische bierhal - waar aan het eind van de avond de busladingen tsjechische toeristen hun traditionele dansen aan het opvoeren waren... bizar.

Maar het deed me denken aan wat drankverhalen tijdens de vorige trip naar Vietnam, en ik kwam nog een paar niet gepubliceerde berichten tegen die ik nog wel even wil delen.
Zo nu en dan werden we uitgenodigd door de rangers in het nationale park, die nogal vaak de flessen rijstwhiskey tevoorschijn toverde s'avonds... Carola en ik waren vaak de pineut, en onze Russische compagnion was helemaal vaak de sjaak - niets mooier dan denken dat je een grote dikke rus onder de tafel kan drinken... Gelukkig hadden we vaak het excuus dat we s'nachts moesten werken, en dus na een tijdje ECHT moesten ophouden met drinken..



Er is hierover al eerder geschreven, maar ik wil nog even een paar avonden aanhalen waarover we het niet hebben gehad.

Het was fantastisch om bij hun in het houten huisje te drinken, lekker te eten (of soms stiekem de gedroogde- dan zwart geblakeerde vis weg te gooien), en meteen te leren dat de manier van proosten die ik in een andere provincie had geleerd veel te formeel was.. Al vonden de mensen in hogere posities het wel mooi als ik "sin mai" zei in plaats van "JJJJOOOOOHOOOOOOOOO" - met bijbehorende tuitmond...



Ook mooi: zeggen dat die Vietnamezen helemaal niet alcohol kunnen verdagen, en dat je als uitgedaagde vrouw niets voelt na VEEL shots rijstwijn, en dan opstaan, en merken dat de wereld draait.... ;-)

Door Tet - Vietnamees Nieuwjaar - werd onze veld periode beperkt. Ons werd verteld dat de rangers op 21 januari hun laatste dag hadden, en de tijd met ons nog wel wilden vieren voordat ze 2 weken nieuwjaar zouden vieren met hun families - en op die dag mochten we niet met excuses komen: "you have to be REALLY drunk".... Ik wilde graag op de 20e (mijn verjaardag) een borreltje drinken met die mensen, maar had het dus maar een dag uitgesteld, want twee dagen aan de zuip leek me een beetje veel - al was het bier al wel in het kamp.

Op de 20e hadden we dus geplanned om s'nachts de netten te checken, maar s'middags werd opeens duidelijk dat opeens het feest vanavond zou zijn.... Ook goed - wij passen ons wel aan.... De kleden wrden neergelegd naast de rivier, bbq, en veel eten... Het was echt een fantastische setting, de studenten mochten er deze keer ook bij zijn, er waren de nodige officiele dankwoorden, maar de sfeer was gewoon goed.
Er werden traditionele liederen gezongen(vooral over de moed van de Viet ten tijde van oorlog, maaar ook over verdriet en andere serieuze dingen). Het was echt heel mooi om in een kring op de grond te zitten terwijl iemand opstaat en superserieus een lied gaat zingen, en dan een beetje mee te klappen...



En toen vertelde ik tijdens een van mijn dankwoorden dat het mijn verjaardag was, en werd er voor mij gezongen.... Ik denk dat het echt mijn meest fantastische verjaardag was - zeker aangezien ik normaal het niet echt wil vieren (maar verjaardag vieren is dus toch best wel leuk)....
heel speciaal allemaal....



Maargoed, we moesten nog een aantal dagen voor Tet.
We hadden afgesproken om op de 23e s'middags de netten neer te halen, nadat we terugkwamen van het marktbezoek s'ochtends. Eind van de ochtend vroeg de parkchef of carola en ik evne mee wilden komen. Het was volledig onduidelijk waarom, maar we moesten mee. In het andere gebouw aangekomen, zagen we een stuk of 10 tafels klaarstaan, een karaoke set, en veel mensen bezig in de keuken.
Opeens waren we guests of honour voor het Tet feest van de national park medewerkers... Het was 11u s'ochtends, en aangezien je nu helemaal met iedereen een shotje rijstwijn moest delen, werd het heel gezellig.... Carola werd nog het 'podium' opgeroepen toen een van de meest gerespecteerde oudere chiefs zijn liedje deed... Het lied ging over een onbereikbare vrouw die hij tegenkwam in een bar - en al snel kreeg carola een bos bloemen in de hand gedrukt door iemand uit het publiek... Ik had helaas alleen mijn telefoon bij me, maar gelukkig kan je daar ook slechte foto's mee maken..

*door een computer virus kan ik nu ff niet bij de foto's van die bewuste avond.... ik zal ze binnenkort wel even hier plaatsen...*

Ik kreeg een microfoon in m'n hand geduwd, en deed het dankwoord, daarna moest Carola hetzelfde doen, en dat alles ging gewoon goed. Er werd ons verteld: "Nee hoor, jullie hoeven niet te zingen...." en meteen werd de microfoon doorgegeven aan iemand die een traditioneel lied ten gehore wilde brengen... MAAHAARR: 5 minuten later had ik weer een microfoon in mijn hand, en moesten we toch echt een nederlands lied gaan zingen..... #$%^^%$#@....
Weigeren kon niet meer, en dus moesten we snel een lied bedenken dat we allebei kenden.... Nou is onze muzieksmaak VOLLEDIG anders, en is nederlandse muziek sowieso niet mij sterke punt, dus duurde het even voordat we wat konden bedenken... Damn! waarom kan ik niet gewoon tulpen uit 020 ofzo zingen? Na 1 zin wordt het al snel lalalalalalalalalala....
Uiteindelijk hebben we een engels liedje gezongen, en er werd meegeklapt, en de mensen vonden het mooi....

Op dat moment was ik graag even mijn vader geweest: ik zie hem zo, onbegeleid, een volledig nederlands lied zingen voor de hele zaal, terwijl ik niet verder kom dan 2 zinnen van de meest gangbare nederlandse nummers.... (nummers met een hoog lalala gehalte waren niet echt gepast in die setting, en die ken ik dan weer wel....). In Thailand kreeg hij ook staande ovaties voor zijn Sinatra vertolking in het karaoke restaurant van het dorp waar ik woonde, en daar was ik best trots op... Ik deed het beduidend slechter tijdens een duet met Wanida - die valser dan vals zong, en waar ik me volledig aan aanpaste... Dit alles doet me trouwens ook denken aan de nederlandse tegeltjes wijsheid over vaders die bij opa en oma in de wc hing...

Het netten neerhalen in het moeras na het drankfestijn ging natuurlijk niet echt heel soepel - maar het was wel mooi....



Terug in HCMC hebben we dus een avondje nederlandse muziek geluisterd op youtube, en een nummer gezocht dat we de volgende keer kunnen zingen in soortgelijke omstandigheden..... En gek genoeg was dat een raar emotioneel moment - ik voel me niet vaak nederlander naast de voetbalwedstrijden, maar toen overduidelijk wel...

Hanoi en omgeving

We zitten inmiddels alweer ruim twee weken in Vietnam en het is heerlijk. Joost is druk aan het werk, maar heeft genoeg tijd om ’s avond lekker uit eten te gaan en in de weekenden met mij op pad te gaan. Vorige week waren de bazen van Joost er en zijn we elke avond met z’n allen uit eten geweest. Wat vaak eindigde in een bier café en de beruchte kater de volgende morgen. Leuke mensen!!

Afgelopen weekend zijn we naar Cat Ba eiland geweest in Ha Long Bay. Puur genieten. Privé bootje, beetje zwemmen, grotten bekijken en drijvende winkeltjes met koud bier. Niet te vergeten de overheerlijke krab, kreeft en garnalen. Heel hard proberen om wakker te blijven om het Nederlands elftal in actie te zien, maar dan net zo hard weer in slaap vallen. Gelukkig houden ze hier erg van voetbal, dus als je ’s ochtends de herhaling niet gezien hebt is er heel snel wel iemand die zegt: “Ha Lan, number 1”. Helemaal mee eens. Altijd een leuke manier om een gesprek te beginnen als je weer eens achterop een brommer naar de andere kant van de stad wil. Dan heb je ook wat afleiding van het drukke verkeer, waar ik elke keer weer blij ben als ik het er levend vanaf heb gebracht.

Vorige week heb ik kookles gehad en ben nu bepakt met kilo’s rijstpapier om verse loempia’s mee te maken. Koken kunnen ze hier zeker. Achter elke gerecht zit ook een gedachte. Zo eet men op warme dagen alleen maar vis en schaaldieren, op koude (?) dagen vlees en mag er alleen maar hond gegeten worden nadat het volle maan is geweest. Vanaf morgen dus. Ze koken hier vanuit de ying-yang gedachte, dus alles moet in balans zijn. Nou weet ik niet of de soep die ik gisteren op de markt heb gegeten erg in balans was, maar het blijft leuk om iets te eten waarvan je absoluut niet weet wat het is. Als ik dan aan Joost vertel hoe het eruit zag, haalt hij zijn anatomielessen weer naar boven en kon mij vertellen dat het waarschijnlijk varkenslongen geweest zijn. Jummie…vooral met veel pepers..

Joost heeft deze week een meeting met mensen van de WHO en en FAO. Niet het leukste wat hij kan verzinnen, maar zeker nodig om dingen gedaan te krijgen. Status is hier erg belangrijk en zo kan het dus gebeuren dat mensen waarmee je zaken moet doen, niet met je praten, omdat jij niet de hoogste baas bent. Ik vind het maar knap dat hij daarmee om kan gaan. Ik zou niet weten hoe is zou reageren als mensen je negeren en misbruik maken van hun malafide verkregen macht. Gelukkig kan ik ’s avonds voor een luisterend oor en koud bier zorgen.

Vanmiddag heb ik een telefonisch gesprek met SOS International om te kijken of ik voor hun zou kunnen werken in Indonesië. Ik ben zelfs een beetje zenuwachtig en heb mijn medische Engels maar weer uit de kast gehaald. Ik ben benieuwd!

ps: het gaat inderdaad wel erg vaak over bier, maar we hebben dan ook wat in te halen. Als die baan nou niets wordt kan ik altijd nog de eerste AA in Indonesie gaan oprichten :)

"Aai coffee", no milk.

Poes is weer thuis en zo konden wij met een gerust hart naar Vietnam. Vorige week maandag zijn we vertrokken naar Saigon. De hele taxi vol met rare kisten en flessen voor het werk van Joost, wat tot wat verwarring zorgde op het vliegveld. (misschien hadden we maar niet de grap moeten maken dat er een capsule gevuld met vogelgriep-monsters in zaten..) Iedereen stond thuis paraat om ons uit te zwaaien en na de laatste instructies voor Fifi konden we weg. Nou maar hopen dat ze begrijpt hoe je een kattenbak moet verschonen, anders zijn er altijd de tuintjes in huis nog voor Beavis om te doen wat ze moet doen. Ik bel haar twee keer in de week om te vragen of alles goed gaat en zeg dan vooral overal ja op, omdat ik niet begrijp wat ze zegt. Best makkelijk dus.

Aangekomen in Saigon, keek ik mijn ogen uit. Wat een leuke stad! Heerlijk eten op de markten en veel, heel veel souvenirs te koop. Inmiddels sta ik elke dag strak van de Aai cofee (ofwel Ice coffee, maar men kan de S niet uitspreken hier) Joost moet door de week gewoon werken, dus heb ik alle tijd om heerlijk de toerist uit te hangen. Nou ja.. als je een hele dag massage en beauty behandeling bij de toeristische attracties rekent, heb ik het maar druk. De rest van de week de verschillende paleizen, musea en kerken gezien en ’s avonds samen gegeten op een van de grote markten of in hippe restaurantjes. Heerlijk om overal bier en wijn bij je eten te kunnen bestellen. Ik heb mijn 2 maanden droog staan nu al dubbel en dwars ingehaald.

Vrijdag zijn we naar Ben Tre gegaan. De plek waar vanuit Joost begin dit jaar gewerkt heeft. Klein, rustig stadje in de Mekong delta. We hebben een boottocht van een paar uur gemaakt en ik waande me al snel in de film Apolcalypse Now. Ik miste alleen de camouflage kleuren, maar alles kon geregeld worden. Heel mooie ervaring en aan het einde een “Aai coffee” ergens in de Jungle. De coffee bar was voor het eerst open en wij waren zijn eerste klanten. Iedereen is nieuwsgierig naar je en komt dan bij je aan tafel zitten. Zo ook de eigenaar die vol trots, met tandeloze mond, zijn nieuwe huis heeft laten zien. Als roze je ding is, moet je er zeker een keer gaan kijken. Over rare Aziaten gesproken hadden we de vorige avond de grootste lol met een ontzettend dronken man, die ons wel even zou helpen een gerecht uit te kiezen. Op zich handig, want de hele menukaart was in het Vietnamees en dat is nog niet mijn sterkste punt. Daarna hebben we ontelbaar veel keren op het leven getoast met hem en zijn vrienden die na een paar uur ladderzat op de brommer stapten. Schijnt normaal te zijn hier en het gaat altijd (?) goed. Gelukkig reden wij iets stabieler op de brommer de volgende dag, alleen jammer van die lekke band na 5 minuten. Is nog best lastig om dan soepel de bocht door te gaan.

Nu zitten we op het vliegveld om naar Hanoi te gaan. Weer een mooie nieuwe stad te ontdekken en er schijnen daar heel goede kooklessen te zijn, dus ik weet al waar ik, voor een dag ga zijn. Zo kan ik Fifi ook weer leren om een Springroll en Pho Bo (rundvlees-noodlesoep) te maken. Ik denk dat ik ook maar ga aansluiten bij de Hanoians die ’s morgens vroeg Tai Chi-en rond het meer in het midden van de stad. Lekker Zen… Het weekend hebben we samen en waarschijnlijk gaan we dan naar een National park in de buurt van Hanoi om de rust op te zoeken. Het lijkt me heerlijk om niet te rennen voor je leven als je een straat over wilt steken. Want, als je namelijk blijft denken dat voetgangers voorrang hebben op een zebrapad, kan het slecht met je aflopen. Zebrapaden zijn er alleen maar om de weg op te leuken. Met de ogen dicht en hopen op het beste is nog de beste manier! O ja..en niet vergeten in welk land je bent, zodat je wel de goede kant opkijkt voordat je oversteekt. Wat voor een aardig groot verassingeffect kan zorgen, kan ik uit eigen ervaring vertellen..