Wie een kuil graaft....

Tja, dat was het laatste dat wij van ons hadden laten horen: “Joost heeft de laatste dag op het werk gehad, en is nu een kuil aan het graven in de tuin..”

Ik kan niet zo goed stil zitten, dus dat leek me een goede en leuke afleiding – Mooi werk, beetje bikkelen met scheppen en aarde enzo, en creatief bouwen..

Maargoed, eerst even terug naar de laatste dagen op kantoor in december; die bestonden vooral uit dingen opruimen, netjes achterlaten, en blijzijn dat het er bijna opzit etc. 

Wat die dagen dan wel weer leuk maakte, was tijdens de kerstdagen een weekje s’ochtends invallen in de kliniek van het lori’s en makaken opvangcentrum in Ciapus, net buiten Bogor. Ik had in de afgelopen jaren wel vaker met hun samengewerkt, o.a. aan een makaken-malaria project (samen met de Oxford universiteit), maar had er nooit ingevallen. Klinisch werk met apen vind ik leuk, het brengt me terug naar mijn 'roots' van de wilde dieren/primaten geneeskunde in Thailand, ik deed de organisatie een plezier aangezien ze geen dierenarts hadden op dat moment, het is een goed begin voor het geplande ‘free-lance werk’ in 2011, en de rit ernaartoe op de nieuwe brommer is mooi – win-win-win-win-win situatie :-). Ik stond elke ochtend met veel plezier om half 6 naast mn bed om in 30 minuten - zonder verkeer (!!) – de Salak vulkaan op te rijden, en te genieten van de verschuivende lichtval op het bos. 

Die lori's zijn zulke rare maar zulke moooooie aapjes.. Het zijn allemaal bedreigde soorten, en ze hebben het echt heel zwaar aangezien ze nogal klein en aaibaar zijn en dus vaak worden gevangen waarna hun tandjes bruut worden geknipt zodat ze de nieuwe eigenaar niet bijten - wat dan weer leidt tot kaakabcessen en veel ellende waaaronder dat ze nooit meer uitgezet in het wild kunnen worden..... trieste bedoeling.... Maar mooi om een klein deel van de inbeslag genomen dieren zo goed te kunnen helpen dat ze weer vrijgelaten kunnen worden...

De 29^e was ik klaar met de aapjes, en konden we nog op tijd in Bali zijn voor oud en nieuw en daarna een weekje relaxen.

Op 8 januari had ik een afscheidslunch georganiseerd voor de colega’s op kantoor. Nou ja, georganiseerd – ik had aan mijn team gevraagd het te regelen, en ik heb betaald. Dat is hoe ik zoiets organiseer.

Ditmaal een afscheid zonder alcohol - dus ook zonder bijbehorende genante momenten/bezoek aan de eerste hulp afdeling, etc – maar gewoon lopend buffet met een glaasje thee. Mooi hoe dat werkt hier als je voornamelijk moslim collega’s hebt.. 

De countrydirector vertelde me in haar speech dat dit niet het einde maar een “nieuw begin” zou zijn, zeker aangezien we een aantal plannen hebben over mogelijke samenwerking in de toekomst, op projecten waar ik geen tijd aan mocht besteden toen ik nog voor de veterinaire tak van de organisatie werkte, omdat [edit: verdere zinnen echt wissen] dus dat deed me wel goed. Verder kreeg ik van mijn team, maar voornamelijk van L en N (de drijvende krachten van mijn team, en het stiekeme koppel wat nooit geaccepteerd gaat worden door hun families omdat ze/hun families in een andere god geloven....grrr....) een gesigneerd fotoboek over wildlife in Indonesie, en de fotograaf was ook uitgenodigd.. Mooi..   

Maargoed, ik heb al wel vaker laten blijken dat ik er niet zo blij mee was dat ik mijn team ‘in de steek’ moest laten.. En ik sta ook al niet bekend om mijn vermogen om emoties helemaal weg te sluizen, dus leuk is zo’n afscheid - met bijbehorende speech - niet echt voor deze jongen. Gelukkig gaan de Indo’s net zo moeilijk om met hun emoties, en werd er al snel ongemakkelijk gegrapt en gelachen, dus ging het allemaal helemaal goed, en kon er snel worden gegeten, en was het allemaal gedaan.. :-)

Maarja, toen – na de vakantie in Bali – was ik dus echt werkeloos self-employed/freelance wildlife veterinarian.. En dan ga je graven – of, ja, dat doe ik dan.. ik had al eerder een vijvertje gegraven, en had er wel over nagedacht om nu een zwembad te graven, evt met jacuzzi, eventueel de hele tuin om te graven als soort van zwemparadijs/vijver-aquarium met jacuzzi en 3 meter duikplank, of evt alleen een jacuzzi, maar uiteindelijk heb ik het maar gelaten bij een bescheiden uitbreiding van de vorige vijver. Ook dit vond mijn ‘betere helft’ niet direct een goed plan, maar ik was lekker bezig, viel haar net lastig, en achteraf denk ik dat ze er wel blij mee is...  

Dit is dus hoe het (de uitgebreide vijver) er nu echt uitziet, en die eerste foto heb ik gewoon van het internet geplukt, en heeft niets met onze tuin te maken.. Maar misschien is het een leuk voorbeeld voor een nieuw project.. :-)

Merapi

Direct na terugkomst uit Nederland, afgelopen November, besloot ik om te gaan helpen in het rampgebied rondom te Merapi vulkaan. Ik ben met 4 andere meiden (die ik ontmoet had tijdens mijn werk in de Molukken) in de auto gestapt en na een dag kwamen we aan. We konden gelukkig bij een vriend van mij in Yogyakarta verblijven en we hebben ons aangesloten bij de mensen van HOPE die al in het gebied waren.

We zijn er zo’n drie weken geweest en zijn elke dag op pad gegaan met een mobiele medische kliniek (die ik mocht leiden) en een team wat speltherapie gaf aan de kinderen. Even wat feitjes over deze ramp: 300.000 mensen ontheemd in een gebied van 15km rondom de vulkaan. 353 doden en vele huizen vernietigd door de hete as en de zwaarte daarvan. Ik had nog nooit zoiets gezien en het is echt bizar om mee te maken. Alles is bedekt door een grijze deken van as, rivieren stromen over en

het hele leven ligt plat.

Elke dag reden we met een auto vol medicijnen naar vluchtelingen kampen en zetten de kliniek op. Gelukkig waren de meeste mensen gezond en waren de mensen die ernstige brandwonden hadden opgenomen in het ziekenhuis. Het was bijzonder om te zien dat de vluchtelingen gemoedelijk waren en er geen onrust heerste. Volgens traditioneel Javaanse denkwijze, moet je de dingen nemen zoals ze komen en heeft klagen geen zin. De mensen die daar wonen zijn inmiddels gewend aan de dreiging van de vulkaan en weten wat de risico’s zijn en de voordelen. Het land om de vulkaan is namelijk erg vruchtbaar en staat (of beter stond) vol met rijst, groenten en fruit. Of het een geheel vrijwillige keus is om daar te gaan wonen, betwijfel ik. Ik denk dat die keus meer van generatie op generatie wordt overgedragen en als je kunt kiezen tussen 4 keer per jaar oogsten met het risico dat je alles kwijtraakt en 2 keer per jaar in een minder risicovolle omgeving om je grote familie te onderhouden, die keus snel gemaakt is.

Hoe dan ook. Op de laatste dag kon ik even met een andere organisatie mee om hun project te beoordelen en kwamen zo terecht in het voetbal station van Yogyakarta, waar op dat moment nog 7000 van de oorspronkelijke 20.000 vluchtelingen zaten. Wederom was de sfeer gemoedelijk en werd er alles aan gedaan om de mensen bezig te houden. Schooltjes waren opgezet en verschillende gezondheidsposten waren present.

Dat laatste is goed, maar ik zet er wel mijn vraagtekens bij en ik zie dit wel vaker gebeuren in getroffen gebieden. Ok, je doet goed werk en behandeld de mensen, maar hoe effectief is dit alles?? Is het effectief om 8 verschillende organisaties daar te hebben die hetzelfde werk doen en niet met elkaar communiceren, wat tot gevolg heeft dat mensen de hele dag bezig kunnen zijn met naar de dokter gaan en van elke dokter ook medicijnen krijgen? Ok, het houd mensen bezig, maar als ze aan het einde van de dag 6 verschillende medicijnen hebben gekregen, vraag ik me serieus af of dit wel werkt. Ik pretendeer het niet beter te weten en de dingen wel even te zullen veranderen (dan zou ik weer teveel voldoen aan het cliché), maar.. waar gaat het nou om? Gaat het erom dat je als organisatie dit moment aangrijpt om fondsen binnen te slepen en dit als mogelijkheid ziet om je grote vlag te laten wapperen of wil je doelgericht bezig zijn. Ik ben er nog niet over uit en kom door mijn huidige studie (Masters of Public Health) steeds meer achter dat mensen helpen en de wereld redden big business is. Daar gaat mijn idealisme… Dan maar realistisch idealist worden..

Na een eindejaars weekje Bali met Joost (wat een overgang) waar we gefeest, gesurft en ontspannen hebben, ben ik dus weer begonnen aan mijn studie. Pittig, maar zeker leuk om te doen en het geeft me wat afleiding van het nog steeds teleurstellende zoeken naar een baan. Joost heeft inmiddels ook zijn laatste dag gehad op kantoor en Koos en Toos zitten nu dus thuis. Joost is gelijk begonnen aan het graven van een kuil in de tuin. Geen idee waarom, maar het houdt hem bezig 

Update - de situasi in Indo

Aangezien ik toch alleen thuis zit, en het werktechnisch nu ook niet al te druk is, heb ik genoeg tijd om 'savonds op de veranda stukjes te tikken. Nederlandse politiek is minstens net zo bizar, maar daar heb ik weinig last van, en de Indo aangelegenheden lezen jullie misschien niet zoveel over, dus misschien leuk om over te vertellen (heb ik toch niet voor niets de krant gelezen..)..

Het mooiste verhaal van de afgelopen dagen is toch wel het verhaal van G. Deze meneer is verdacht van korrupsi/omkoping, wat hij heel goed kon doen in zijn funksi als belastingmeneer: er wordt geschat dat hij zo’n $2,7 miljoen heeft weggesluisd..... Nou blijkt dat die meneer het nogal moeilijk had in de gevangenis, “zijn familie wilde zien” en ” toe was aan een vakantie” - ff het koppie leeg,  want het waren een aangrijpende 5 maanden, met al dat opgesloten zitten..  Tijdens een internationaal tennis toernooi in Bali was er een persfotograaf die desbetreffende meneer inclusief pruik in het publiek fotografeerde.. Toen de excuses niet bleken te werken (ik hou van golf,  helemaal niet van tennis, etc..) heeft de beste man toch maar toegegeven dat hij inderdaad de meneer met pruik in het publiek was... Tja, “andere gevangenen mochten ook op uitstapjes”.... Euh..... wat?  Ondertussen is bekend dat de meer dan 60 uitstapjes die hij de afgelopen 5 maanden vanuit de gevangenis heeft gemaakt, de cipiers zo’n $40,000 hebben opgeleverd.... Ik denk niet dat dit voordelig gaat weerken in zijn omkopingszaak - maar je weet maar nooit... :-S
Je kan trouwens beter $2.7miljoen uit de staatskas pikken dan een brommer proberen te stelen, want dan komt het volk in opstand, met de dood als gevolg...

 

Ondertussen mogen boeken niet meer wettelijk verboden worden. Mooi. Deze wet kwam uit de dictatuursperiode in 1963, maar nu zijn wij dus een vrijdenkend land. Mooi. Dit jaar is Indo trouwens nummer 117 van de 178 landen in de 2010 World Press Freedom Index , dus is er is nog enige ruimte om NOG persvrijer te worden.... Altijd mooi om een doel te hebben..

In October was de voormalig redacteur van Pl@yboy in Indonesie (April 2006 – Februari 2007) ook eindelijk maar eens achter de tralies gezet  (2jaar) voor het publiceren van een blad zonder blootfotos.. In andere Indo-tijdschriften kan je gemakkelijk NOG 'harammere' fotos vinden, en die missen ook nog eens de goed geschreven artikelen... Tegelijkertijd heeft mevrouw Anderson in de USA weer een Pl@yboy cover geregeld (Januari 2011), en de opbrengsten daarvan beschikbaar gesteld voor ‘Waves for Water’, een wereldreddende organisatie opgezet door surfers, die ook veel goed werk in Indo hebben gedaan (zoals ook surfers via SurfAid fantastisch werk doen op de Mentawai eilanden). Goed volk, die surfers..

MAAHAAR: de idioten extreemreligieuzemoraalridders van de boeroepers hebben dan weer bedacht dat dat natuurlijk haram is – en een goede reden om weer al schreeuwend de straat op te gaan met spanduk etc om duidelijk te maken dat wij dat (nodige) geld helemaal niet willen hebben.. Blijkt nu dus dat schreeuwen op straat missschien wel leuk is om te doen, maar niet echt goed voor de publiciteit werkt (joh..). De boeroeper mensen zijn een beetje op hun pielemuis getrapt, aangezien ze zo druk bezig waren met schreeuwen, dat ze vergeten waren publiciteit te zoeken voor alle goede dingen die ze doen (zoals helpen bij de Merapi vulkaan slachtoffers, Padang aardbeving, etc).. “Waarom krijgt Pamela dan veel meer aandacht??”... tja..

Vs

Maarja, ze hadden het natuurlijk ook hardstikke druk met verstoren van traditionele schaduwpoppenshows, het sluiten van bars, en rellen tegen een moslimaftakking die geloven dat er nog een andere profeet na Mohammed was.. Moeilijk en ongeloofwaardig verhaal natuurlijk, aangezien Mohammed de ECHTE laatste en beste profeet was, en dus hebben die jongens het best moeilijk hier.... Een paar van de topideeen in het werkplan tegen de groep zijn het verbannen van de sekte naar een onbewoond eiland zodat ze de lokale bevolking niet lastig vallen, of het destroyen van gebouwen (oa vlakbij Bogor).....
 

 Een paar groeperingen nagelaten, de gemiddelde Indonesische mens is ook niet gek, en snapt wel hoe je publiciteit kan krijgen. Zo gebruiken film regisseurs nu 'gerenomeerde' pronosterren om in hun films mee te spelen (gewoon, netjes, met kleren aan, en dus bewijs dat ‘acteren’ in pronofilms een eerste stap naar het echte acteerwerk is...). Met als extra resultaat dat de boechreeuwmeneren van de boeroepers gratis en voor niets je film promoten, DVD verkoop stijgt, en dat de pronosterren wereldberoemd worden (IK kende ze hiervoor natuurlijk niet.....:-). 

En briljant als die boeroepers het pas doorhebben als de film al is gedraaid in Indo, en door de keuring heen is... Beter opletten volgende keer jongens!!
 

De minister van Pronoverbieden Communicatie, is een vroom man, heeft ondertussen al “80% van alle prono” op de internets geblocked (blijft er nog genoeg keuze over met die 10miljoen sites die wel werken denk ik dan, maargoed - het houdt hem van de straat...), twittert soms een beetje onhandig over AIDS, maar hij raakt NOOIT een vrouw aan die niet familie van hem is... Is namelijk haram.. Dat hij echt niet anders kon dan “even de hand licht aanraken”, aangezien Michelle Obama zich echt op hem wierp is goed te zien op de video die hem weer heel wat heeft laten twitteren om dit 'onreine' gedrag goed te praten, wat hem dan meteen weer wereldberoemd maakte.. Hi hi.. Lastig he, dat communikasi... ;-)

En ook wereldleiders blijken tijd over te hebben om tijdens de G20 summit er grappen over te maken..

Tegelijkertijd zit onze grote vriend van het Peterpron schandaal al 5 maanden in voorarrest voor zijn uitgelekte homevideo kunsten met Indocelebrityvrouwen.. Maar, volgende week mag hij voor de rechtbank verschijnen - naast de pronowet (eis 16 jaar cel) wordt hij nu ook onder artikel 56 “deelname aan een misdaad” en een noodwet uit 1951 aangeklaagd.... Die laatste wet is echt heel handig.  Daarin staat namelijk dat als je iets doet dat een misdaad is, maar als niet kan worden bewezen dat het een misdaad is, dan kan het nog steeds ECHT een misdaad zijn aangezien dan “hukum adat” (gebruikelijke wet) geldt. Dit kan je 10 keer nalezen, en nog niet snappen – ik in ieder geval niet. Wat wel duidelijk is is dat je dan toch echt wel de l*l bent, ongeacht wat je wel of niet hebt gedaan..Het was blijkbaar lastig om een passende wet te vinden om toch deze zanger te straffen...  De hoofdpersoon in dit verhaal heeft iig wel excuses aangeboden aan God en de de boeroepers - jammer dat zoiets moet, maar misschien scheelt dat in zijn straf...

 

Om die 16 jaar cel even in perspectief te brengen, en om te laten zien dat het systeem hier "best goed werkt": een imam die was 'getrouwd' met een meisje van 12 wordt nu ook aangeklaagd  – en de eis is dus blijkbaar welgeteld 10 jaar minder voor kinders@ks ("eigenlijk was het geen kind want ze menstrueerde al" ....grrr....) dan voor een video maken die per ongeluk uitlekt...

Je blijft je verbazen...

Idul Adha

Het is weer tijd voor Idul Adha, oftewel het offerfeest.  Het wordt gevierd omdat de profeet Ibrahim van God had gehoord dat hij zijn zoon moest offeren. Goede reden voor een feest. 

De koran is een beetje onduidelijk hoe het allemaal ging, en om welke zoon het ging, maar de meeste mensen zijn het erover eens dat het Ismail was. Maarja, eigenlijk maakt het ook niet uit, want Ismail heeft het er toch levend vanaf gebracht, aangezien God op het laatste moment, toen het mes al aan de keel van Ismail stond, een engel had gestuurd om te vertellen dat Ibrahim ook een schaap mocht offeren in plaats van zijn zoon.. Sympathieke vent, die God. Dezelfde truuk haalde God (zelfde meneer, maar christelijke versie) ook al eerder uit met Abraham, die zijn zoon Izaak moest offeren – maar dan toch niet... “Gotcha! Hahaha, dacht je nou echt?....hihihihi...ROFL...”   

Abraham en Izaak zijn trouwens ook vaak te vinden in de Koran, dus had Ibrahim op de hoogte kunnen zijn van God’s gevoel van humor.. Alhoewel, de Koran was pas honderden jaren na Mohammed geschreven (net als de bijbel, maar dan na Jezus), dus misschien was het op dat moment nog niet helemaal duidelijk..  

Dit soort vergelijkingen in de verschillende religies vind ik echt heel interessant, en ik lees nog steeds met veel plezier A History of God – met veel inzicht over de sociale aspecten van het geloven in een god (of eigenlijk het “erbij horen” en kopieeren van ideeen)..

Wat ik van idul Adha begrijp, is dat er de week voor de dag, die niet noodzakelijkerwijs duidelijk hoeft te zijn, de straten en veldjes nabij de moskeeen vol staan met schapen (en soms koeien). Die wachten netjes aangelijnd op een koper en hopen dat ze op tijd verkocht kunnen worden zodat ook zij met een naamplaatje om kunnen wachten om een belangrijke rol in het offerfeest te kunnen vertolken. De avond voor het feest is het voor veel moskeeen een marathon zangavond, en mogen de buurtkinderen ook meezingen of praten, en lopen er allemaal mensen door de buurt met een schaap aan de ketting/touw. Stiekem vind ik het best mooi. 

(fotos zijn van vorig jaar bij de moskee aan het eind van de straat, maar volgens mij nog niet geblogd..) Trouwens heb ik ook een beetje probleem met de fotofunksi op dit blog, vandaar de vaak de upgescrewde layout.. excuus...

 Wat echt mooi is, is dat het geofferde vlees met iedereen (familie, buren, armen, etc) gedeeld wordt. Dierenartsen keuren het vlees bij de meeste moskeeen (ook “mijn” dierenartsen op vrijwillige basis), dus veilig is het ook nog, soort van. Maar serieus, het “samen” gevoel in de buurt is heel mooi, en daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen. Ik ben vanmorgen door Bogor gereden met de camera in de tas, maar het was nogal druk bij de moskeeen, en voelde me een beetje opgelaten om fotos te maken... Jammer, maar geen fotos van geslachte dieren... En sowieso wil ik eigenlijk de knee-jerk reaktie van mensen "wat een barbaren zijn die moslims toch.." vermijden. Heb ook nooit fotos van een nederlands abbatoir gepost, en is dus helemaal niet nodig..  Hmm, volgens mij heb ik wel fotos van rituele slachting in Jambi hierop gezet ooit.. Dan moeten jullie het daarmee doen..

Wel mooi om te zien allemaal.. Ook mooi dat alle buurtkinderen erbij zitten als die dieren gedood worden: dan weten ze tenminste wat ze eten – in NL heb ik me altijd geergerd aan de drumsticks/tvsticks/vissticks/andere gepaneerde vleesproducten waardoor mensen niet beseffen dat ze een dier eten, en het zelfs een vies idee vinden als ze een dier die ze later opeten doodgemaakt zien worden, of als de vis die ze eten nog een kop heeft... Hypocriet gedoe... En stiekem vind ik de geur van penssappen, die door onze hele straat lopen, best lekker.. Maar ik ben dierenarts, en dan mag dat.. :-)

Soort van gerelateerd: Vorige week was ik bij een meeting in Palembang, Sumatra, over vogelmigratie, waar ik onze vogelvangavonturen mocht vertellen, en heb geprobeerd om het strand op Sumatra waar wij een paar maanden per jaar bivakkeren een beschermde status te laten krijgen – handig, aangezien het was bijgewoond door de hoogste mensen van de desbetreffende ministeries, die redelijk enthousiast reageerden. Nou is het normaal dat je hier bij meetings je bio opgeeft voordat je moet presenteren (zoals overal op de wereld) maar hier moet je dan ook je geloof invullen.. En dat vind ik dus altijd lastig. Ik ben gedoopt, dus Katholiek, heb op Katholieke jongensscholen gezeten, en dus vaak naar de kerk geweest. 

Soms vul ik dus ook ‘Christen’ in om van het gezeur af te zijn. Maar geloof ik? Nou, eigenlijk is dat helemaal niet lastig om te beantwoorden, maar in een “seculier” land als Indonesie moet je wel een geloof hebben natuurlijk – je hebt 4 keuzes, en ‘geen’ hoort daar niet bij...  En op zo’n meeting, vooraf gegaan door een 10 minuten gebed, kan het dan voorkomen dat de chairman van jouw sessie het nodig vindt om terwijl jij aan de tafel voor de hele zaal zit, tijdens zijn introductiepraatje grappen te maken over het niet invullen van het geloof vakje... Het ging iets te snel in het bahasa Indo om het volledig te volgen, maar ik begreep wel dat het over mijn gebrek aan geloof ging, en de zaal vond het leuk... Ik heb nog iets gebrabbeld in het Indonesisch als “gevat antwoord”, maar dat vergeet ik liever.. :-S . Ik was de enige bule (blanke) op dat moment aangezien de chef van de ‘flyway partnership’ een boom moest planten tijdens mijn praatje, dus nog meer succes verzekerd voor de chairman... Wel een goeie vent trouwens. 

Mijn teamleden zitten altijd vol verwachting in de zaal over wat ik heb opgeschreven in het religie vakje, en hebben voorgesteld om iedere keer een ander gerenomeerd gelooof in te vulllen, voor het gemak (minus moslim, want dan moet ik meedoen met het gebed vooraf). Mooi om in een religieus seculier land als Indo een team te hebben waar iedereen ongeacht welk/geen geloof, elkaar respecteert.. I love those guys.

Waar ik nog steeds een beetje aan moet wennen is als je zo'n groepsfoto maakt, dat de persoon naast je (in mijn geval de chairman van mijn sessie) vaak een beetje zoekende is naar je hand om vast te houden... Zo'n beetje graaien in de lucht naast je hand, totdat contact is gemaakt... FF wennen, maar gewoon doen - vrolijk handen/vingers vasthouden, en lachen voor de camera...

Homeleave..

De Indonesische president (SBY, die van die liedjes) lukte het niet om naar Nederland te gaan, maar voor ons was het in October weer tijd voor ons jaarlijkse reisje naar het vaderland. 

 

En waar het vorig jaar iets meer opvallende verschillen tussen NL en Indo opmerken was, was het nu al snel weer gewoon om in NL rond te lopen (wel koud, trouwens).. Dit was natuurlijk geholpen door het enigszins aangepaste ‘pubquiz weekend’ waar ik me meteen in stortte. Deze keer niet een weekendje weg, maar een weekend in Utrecht en bij de mensen thuis komen J.. Leuk om iedereen weer te zien, en met de oud hollandsche pannenkoeken en ditto stoofpeertjes was het een goed nederlandsch begin (en nee, deze jongen is niet beter geworden in het op tijd op afspraken komen..). De volgende dag bij ‘de secretaresse’ was ook opvallend – samenwonen bevordert blijkbaar significant het vermogen om je te kunnen verplaatsen door een kamer … Ehen: rucola rules, en is moeilijk te krijgen in Indo, dus alweer ‘n perfect gekozen maaltijd. Wandelen langs de krommerijn was 3 jaar geleden al mooi, ik probeer er elk jaar even te lopen, en dus nu – zondagmiddag in de zon - was het ook mooooi. Verder sowieso in NL ontzettend genoten van de herfstkleuren, waardoor je beseft dat je die kleurverschillen van de bomen best mist in een land waar alles altijd groen is..

En dan was er natuurlijk een paar dagen Belgie en de bruiloft van mijn kleine zusje. Wij waren allebei getuige, en hebben meegedaan met een fantastisch feest . Note to self: speechen – ok; speechen over emoties – moet aan gewerkt worden... Damnit. Maar superleuk om de nichtjes en neefje weer te zien (in het geval van Ella was het de eerste keer). En da’s raar, maar als je hier in Indo zit, dan is het helemaal niet erg om zo ver weg te zijn, maar als je die kinderen dan ziet, en hoe ze veranderen in de tijd dat je ze niet hebt gezien....

Anyway, het was een mooi feest, tot in de vroege uurtjes. Mooi ook om te feesten met familie die je niet zo vaak ziet.. Trouwens ook leuk om van familieleden waar je het niet van verwacht te horen dat ze ook de blog lezen (hallo, Martijn... :-)

Ook heb ik nog een heel klein beetje geholpen met het verhuisproject van de schoonouders – ‘n klein stukje muur geverfd, net zoals ik iedere keer tijdens het NL verlof heb staan verfen... Hoe dat precies werkt snap ik ook niet, al heeft slaapplaats aanbieden er zeker iets mee te maken ;-)... Desalnietemin was het mooi dat we in Krimpen kamp konden opzetten, en vandaaruit onze afspraken aflopen ondanks de drukte van het verhuizen  – bedankt!

Afspraken zoals Blijdorp – natuurlijk even alle verbouwingen bekeken, en fijn met de diergeneeskundige collega’s gepraat (al was het een beetje kort). Daarna door naar borrel op de Erasmus, waar ik zoals vanouds tot de laatste aanwezigen behoorde – en tegelijkertijd bewezen dat je niet perse naar de eerste hulp afdeling hoeft te gaan om tot de laatste te behoren.. Ik ben echt ZO verantwoordelijk geworden... :-)

En natuurlijk tijd om fotos te maken van nederlandse vogeltjes..

 

Was best een druk schema in NL: mensen bezoeken, netwerken – projecten voorgesteld aan potentiele partners, en daardoor geprobeerd om  me/onszelf in het komende jaar financieel te kunnen ondersteunen.. Hetzelfde verhaal tijdens een korte trip naar Texas voor het congres van Amerikaanse dierentuindierenartsen (waar gelukkig ook tijd was om een beetje vogeltjesfotos maken).. 

Komt goed allemaal volgend jaar..... En tja, misschien ook niet, aangezien iedereen alles wel kan beloven, maar we zien het wel, en lukt het niet, dan is het ook goed. Onzekerheid rules. Of toch niet, anders zou ik niet zo druk netwerken... hmmmm, verwarrend.. :-S

Als afsluiting een paar dagen Friesland – Eernewoude... Nog steeds het mooiste uitzicht van NL, en nu vanuit een fantastisch verbouwd huisje. Vogeltechnisch was het niet het beste moment, maar ’n wijntje, hapjes, en open haard op die mooie plek is RUST.

Niet helemaal toevallig verwijzend naar “het Rustpunt” – vroeger de naam van de woonboot van mijn opa en oma in hetzelfde dorp. Beste plek van NL, en stom dat ik er al 3 jaar niet was geweest.....

Maarja, eenmaal terug in Indo was het weer gedaan met de rust. De Merapi was een beetje aan het ontploffen, er was een tsunami op de Mentawai, dus de ‘ring of fire’ liet weer even van zich horen... We zaten op de laatste vlucht van KLM die nog vloog, aangezien men bang was voor de as in de lucht, maar dat was snel weer omgedraaid, aangezien er best gevlogen kon worden, en ik dus ook meteen naar Sumatra kon vliegen voor een vergadering..

Carola is na aankomst vooral bezig geweest met regelen dat ze kon helpen in het rampgebied bij de Merapi vulkaan, en daar na een paar dagen in een auto vol met enthousiaste vrijwilligers naartoe gereden. Mooie ervaring, maar dat kan ze beter zelf vertellen later..

Ondertussen zijn mijn wereldreddende bezigheden gelimiteerd tot tuinieren, de vijver bijhouden, en vaststellen dat "ik" nu echt heel veel soorten vis heb gekweekt in de vijver.. Waaronder veel nieuw ontstane kleurmutaties, wat ontzettend cool is (nerd...), maar waar ik echt helemaal niets mee te maken had - net zoals t kweken trouwens... 

En aangezien het vrouwtje wel een aantal weken druk aan het wereldredden is in de stofwolk rondom Yogyakarta, zal ik vast iets vaker huishoudelijke mededelingen doen vanuit Bogor...