Home sweet home.

We zijn alweer een weekje terug uit Vietnam en het was heerlijk weer thuis te komen. Drie weken lang hebben Udin en Fifi het rijk alleen gehad en alles was perfect geregeld. De rekeningen waren betaald bij de bank, (automatische overschrijvingen kennen ze niet hier) Beavis was goed gevoed en de tuin stond volop in bloei. De dingen lagen weliswaar op een iets andere plek, maar dat heeft dan weer te maken met het verschil van opvatting van het woord: Privacy. Dat is echt iets waar we in Nederland zoveel waarde aan hechten, maar eenmaal hier moet je erg je best doen om een grens te bewaken. Zo moet je nooit dingen laten liggen zoals bonnetjes, want je kan er zeker van zijn dat die gelezen en becommentarieerd worden. Zo kan het voorkomen dat Fifi mij vraagt waarom ik zo en zoveel voor iets betaald hebt, terwijl het ergens anders veel goedkoper is of dat de papieren in de brommer van Joost niet goed lagen en ze ze maar even beter opgeborgen heeft. Ik moest daar in het begin best aan wennen, maar inmiddels ben ik goed geworden in het gelijk opbergen van vertrouwelijke informatie. De rest wordt dus allemaal gelezen en bekeken en voorzien van commentaar. Ach..is weer wat anders dan bespreken hoe duur de kip vandaag moet zijn.

Onze spullen uit Nederland staan nog steeds in de haven van Jakarta. Ik begin nu toch echt ongeduldig te worden na 2 1/2 maand en ben bijna geneigd om even bij die meneer langs te gaan die er al die tijd al over doet om 1 brief te typen. Misschien heeft hij hulp nodig?? Nee.. niet verstandig, want dan duurt het zeker weer een paar maanden langer. Niet dat we onze hele inboedel hebben verscheept, maar het zou toch lekker zijn als je je eigen dingetjes (en vooral kleding) om je heen hebt. Het wachten is dus op een werk visum voor Joost en dan pas kan er van alles geregeld worden. Waaronder een rijbewijs, bankrekening, auto kopen en ga zo maar door.
Sophie, Kevin en de kinderen komen 2 augustus al en ik hoop echt dat voor die tijd de spullen er zijn. Anders hebben ze wat te doen, toch?? ;) Mijn ouders komen daarna, maar die zullen het vast ook niet erg vinden om dozen uit te pakken.

Wat betreft een baan voor mij gaat het allemaal "pelan pelan", rustig aan dus. Ik heb nog steeds contact met SOS international om patiënten voor hun te repatriëren en ik was vorige week in 1 van hun klinieken in Jakarta en heb gelijk mijn CV bij de dokter achter gelaten. Tja.. waarom de dingen niet combineren?
Gelukkig is hier genoeg te doen en leer ik elke dag nieuwe woorden en ben goed geworden in het bekleden van stoelen, papaya bomen planten, bekijken hoe die vervolgens compleet opgegeten worden door kleine, voor mij onbekende, beestjes en afdingen op de markt. Kortom: Ik geniet van de vrije tijd.

We hebben inmiddels meer mensen ontmoet hier en zijn afgelopen vrijdag in de enige kroeg die Bogor rijk is geweest. Met kroeg bedoel ik dan, een gelegenheid waar je gewoon een biertje kan drinken. (zie ik hier een rode draad?) Het was heerlijk om weer even gewoon Nederlands te kunnen praten en te bespreken waar het volgende feestje is!!

Short Cuts - het leven in Bogor is mooi

Mooi leven: elke ochtend opstaan om 7u, krantje lezen in de zon op de veranda, kopje koffie, fruitshake, eventueel een bord nasi, vogeltjes en hun geluiden, het geluid van de mensen die met hun etenswaar op karretjes langs komen lopen of fietsen... - en dan moet ik op de Vespa naar kantoor, en word er thuis hard Bahasa Indonesia bestudeerd, zodat je met iedereen kan praten en kan vertalen voor je vriendje die duidelijk trager is op dat gebied.. Op de brommer naar de les, of op de Vespa cruisen door de bergen in het weekend.. (daarover later meer). Het golfplaten dakje is vernieuwd, en nu hebben we doorzichtige golfplaten (over 'pimp my crib gesproken)..
We hebben (nieuwe) hobbies: Tuinieren - met de briljante verdeling carola - groente/kruiden/'belangrijk' groen, en joost - bloemetjes (en nee, dat is helemaal niet gay, je hebt ook mannelijke bloemen, die testosteron schreeuwen, en je kan bloemen gaan halen op de Vespa, en niet onbelangrijk, er komen vogels op af als het goed is).... En de groentechef van de tuin is het vaak wel eens met de bloemetjeskeuze..

Op magische wijze zijn de kleren zelfs gestreken als Fifi (of 'pipi" zoals ze zelf zegt) er een dagje niet is
maar wij hebben ook andere verrassingen: kom je terug uit Jambi, en hoor je dat er een nieuw slot zit op de buitendeur die niet op slot kon. Mooi! geregeld! We zijn nu helemaal veilig! of? Het was toch .. een schuifdeur? Vitrage: Niet helemaal onze smaak, en dus vernieuwd. Mensen van de winkel langs laten komen om het op te meten, maar een paar uur meten en een paar dage later heb je dan 'Vitrasie' die te lang is... maar vitrasie mensen kunnen ook heel goed gordijnrails hoger hangen, dus dat komt allemaal goed... behalve als dat bij sommige ramen niet kan.... Jammer, maar back to the drawing board, jongens... Volgende dag hangt het dan, op de goede lengte, en blijkt dat we bij 1 van de ramen 10 meter breed vitrasie aan 1 stuk hebben, terwijl de opening in het midden zit.... niet handig, ware het niet dat we hier langsfietsende kleer- en vitrasie makers hebben, die dan voor een klein bedrag de vitrasie op maat maken in je garage (en veel netter dan de originele vitrasiemensen...) Mooie Vespa in die garage trouwens...

En s'avonds zitten we op de veranda samen met Beavis met een lemon squash soda of een biertje (maar nu sinds kort ook met gin tonic of koude witte wijn), en dan luisteren we naar de krekels, het gegalm van de moskeeen, kijken we naar de zwaluwen en vleermuizen, iets later naar de vliegende honden/andere fruitbats die de papayas uit onze boom eten (photocredit v carola), en nog iets later naar de civetkat die hetzelfde doet...

en dat is zo ontzettend mooi.

Mooi rood is niet lelijk.

Zoals bijna elke dag ben ik ook vandaag om 6 uur wakker. Het is heerlijk om ’s ochtends door de tuin te lopen en rustig een krantje te lezen met een bak zelfgemalen koffie. Vervolgens nog even aan de studie, waarna Fifi om een uur of 8-9 vrolijk binnenstapt. Elke dag veegt en dweilt ze de vloeren en is daar binnen no time mee klaar. Ik zou het haar niet na kunnen doen. Vervolgens vraagt ze mij wat we willen eten, waar ik nooit een antwoord op heb, omdat mijn kennis van de Indonesische keuken niet al te groot is. “It’s up to you” zeg ik haar dan, in het Indonesisch, waarna ze boodschappen gaat doen en de meest wonderlijke dingen in elkaar draait. Vorige week heeft ze me geleerd hoe je een loempia moet maken en inmiddels kan ik ook al nasi goreng maken. Dat is ongeveer het enige. In het weekend koken we zelf, wat meestal resulteert in pizza of bbq. De volgende dag kijkt Fifi dan huiverig naar de dingen die ik gemaakt heb en als ik haar vraag of ze het wil proeven, zegt ze ja, maar doet ze nee. Iets wat heel vaak gebeurd hier en erg verwarrend is, omdat je echt niet weet wat mensen nou echt willen of bedoelen.

Zo hebben we Udin gevraagd om het hek te verven en hij zei dat hij dat wel kon. Mooi! Hij heeft de spullen gehaald en ik ging naar school. Toen ik thuiskwam, wist ik niet wat ik zag. “Dezelfde kleur” betekend hier blijkbaar iets heeeel anders dan dezelfde kleur. Wat gisteren dus nog terracotta kleur was, is vandaag rode-peper rood geworden. Ja, ik hou van rood, maar om nou een rode-peper rood hek te hebben van 30 meter voor je huis, is een ander verhaal. Het is vast heel goed bedoeld van hem, maar dit weekend gaan Joost en ik dus zelf aan de slag om het hek te verven. Ik zie ernaar uit! Dan kunnen we Udin gelijk laten zien dat het misschien wel handig is om van te voren iets te schuren, voordat je het gaat verven. Bij bijna alles moet je precies uitleggen hoe je het wil, want anders komt er niet veel van terecht. Zo heb ik Fifi leren stofzuigen en de ramen lappen en haar gisteren uitgelegd waarom ik graag wil dat ze niet eerst het toilet schoonmaakt en vervolgens met hetzelfde doekje de wastafel gaat schoonmaken. Vond ze maar raar. Al met al kosten dat soort dingen heel veel energie, omdat je ook de taal nog niet goed spreekt en in de gaten moet houden of de dingen wel gedaan worden. Aangezien ik van nature niet zo goed ben in het delegeren van werk, heb ik dus nog veel te leren. Elke dag twijfel ik weer of ik iets wel of niet kan vragen, maar weet ook als ik het niet vraag ik het zelf ga doen en dat lijkt me nou niet helemaal de bedoeling van twee mensen in huis hebben.

Vorige weer hadden we een kleine ziekenboeg hier, omdat ik toch misschien die, ietwat slecht ruikende loempia op straat, niet had moeten eten en Joost een infectie aan zijn benen had en daardoor hoge koorts kreeg. Gelukkig kan je hier antibiotica in alle soorten en maten kopen, dus dat was snel opgelost. Ik heb maar gewoon 3 dagen op de plee gezeten in de hoop dat de boosdoener er vanzelf uit zou gaan. En zo geschiedde. Helaas is Beavis nu een beetje ziek. Ze kwam al niet geheel happydepappy terug uit de quarantaine en heeft daar waarschijnlijk een schimmelinfectie opgelopen. Na twee weken ging ze zichzelf kaal likken (wat katten schijnen te doen als ze stress hebben) en vorige week is ze gestopt met eten. Ze wilde wel, maar iets leek haar tegen te houden. Afgelopen zondag was ze nog maar een schim van zichzelf en at helemaal niets meer. Ook niet de door mij in de blender gegooide, gekookte kip. We zijn toen naar een kliniek gegaan met haar en ze hebben haar daar gehouden en aan het infuus met vitamines gelegd. Ook wordt er bloed afgenomen en hopelijk knapt ze snel weer op. De kliniek is verbonden aan de universiteit van diergeneeskunde, dus hadden we echt een geluk bij een ongeluk. Erg goede zorg en hele lieve dokters en verzorgers. Waarschijnlijk heeft ze een abces in haar kaak en is dat de reden dat ze niet meer wilde eten. Wat dat betreft werk ik toch liever met mensen die je in het plat Amsterdams om je oren gooien wat ze mankeren.

Ik moet nog een week naar school en dat zit de eerste cursus erop. Ik ga zeker verder, nadat Joost en ik terugkomen uit Vietnam (2 tot 23 juni) Met een reden, want twee weken geleden waren we uitgenodigd door een collega van Joost om de bbq’en. Er waren ook andere buitenlanders en 2 daarvan wisten wel werk voor mij. Ik kreeg gelijk allemaal telefoonnummers en email adressen en stapte die avond erg gelukkig op de brommer terug naar huis. Het is best leuk om niet te werken en te genieten van alle nieuwe dingen, maar ik merk dat ik echt toe ben om de dingen te doen, waar ik goed in ben. Namelijk, zieke mensen beter maken.. J of in ieder geval proberen. 1 van de 2 banen zou ergens in een natuurpark west- Kalimantan zijn en zou bestaan uit het (vrijwillig) werken in een aantal klinieken die de lokale mensen daar de basis gezondheidszorg geven. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. De andere baan is voor CARE Indonesie, een organisatie die zich bezig houdt met vaccinatiecampagnes en het geven van noodhulp, waar nodig. Ook dat lijkt me helemaal top. Maar….. voor beide banen moet ik goed Indonesisch kunnen spreken en dat doe ik nog niet. Vandaar dat ik lekker doorga met de taallessen en binnenkort naar Jogjakarta ga om een intensieve cursus te volgen. Het enige “nadeel” is hier wel dat je NOOIT alleen mag werken, zonder de aanwezigheid van een Indonesische verpleegkundige. Als ze merken dat je dat zonder doet, zetten ze je het land uit, zoals recent nog is gebleken bij een dierenarts die alleen een tijger had verdoofd, die daarna is overleden. Als je dan werkt doe je het onder het kopje “educatie”, anders kan je hier gewoon niet werken. Want, om hier te kunnen werken moet je kunnen aantonen dat je een bijzondere proffesionele kwaliteit hebt, die de lokale mensen niet hebben. Het werkeloosheidspercentage is hier enorm hoog, dus dat begrijp ik wel. Nou… ik ga mijn kwaliteiten even uit het stof halen en “hope for the best!!”

Wat is het hier heerlijk!! Inmiddels zit ik al twee weken op school en kan me al aardig redden op straat. Het is zo handig om te taal te leren. Het voorkomt bijvoorbeeld dat je weer eens verdwaald met de taxi. Ik kan nu zeggen wat ik wil en wat ik niet wil. Wat ik lekker vind en niet. Mijn lerares heeft al veel vragen beantwoord en ik weet inmiddels “the places to be”. Ook wat dingen moeten kosten en ze leert me ook de Indonesische omgangsvormen. Zo zijn de west en centraal Javanen heel beheerst en zullen nooit om iets vragen. Als ze het ergens niet meer eens zijn, zullen ze dat niet zeggen, maar laten merken door het je moeilijk te maken. Je moet het maar weten. Zo heb je bijvoorbeeld wel 7 verschillende manieren om mannen aan te spreken, afhankelijk van hun status. Nu nog zien uit te vinden hoe je die status kan zien of weten.

Sinds een week loop echt alles op rolletjes in huis. Fifi en ik hebben de grootste lol als ik weer eens iets zeg wat niet klopt. Van de week bleek ik gezegd te hebben dat ik “kleine vlees” wilde i.p.v. weinig vlees. Zo aten wij die middag “kleine vlees”. Best lekker. (Joost is inmiddels een beetje overstag gegaan met het eten van vlees en daar ben ik erg blij mee) Ohh… wat kan Fifi lekker koken. Ik heb al veel van haar geleerd en ze corrigeert me met een glimlach als ik weer eens iets raars zeg.

Onze spullen liggen nog steeds te wachten in de haven van Jakarta. Het kan nog wel een paar weken duren voordat we ze kunnen ophalen. Ach.. ik begin wel een beetje gewend te raken aan wachten. Inmiddels zijn de stoelen bekleed en is er nu iemand in de garage bezig met het bekleden van de bank. Als het goed is kunnen wij over drie dagen (maar kunnen er ook 7 zijn) zitten op een schimmel vrije, frisse bank. Het is hier zo vochtig dat de boeken die je leest en de papiertjes waar je op schrijft omkrullen waar je bij staat. Meubels zijn daar dus zichtbaar niet blij mee. Alles veroudert heel snel en als je even niet oplet hebben de termieten je linnenkast gevonden en is er alleen nog maar een klein strookje stof over van je net niet gekochte beddengoed. Gelukkig weet Fifi op alles raad en sta ik vaak vol verbazing te kijken hoe ze onze kleine huisvrienden bestrijd. Het barst hier dus van de termieten en ik denk dat dit huis over een jaar of 5 totaal opgegeten is door die beestjes. Je kan nu al door sommige houten planken heen kijken, dus dat belooft wat.

Beavis mag inmiddels naar buiten en ze dartelt vrolijk rond. Overdag ligt ze te slapen op een veilig plekje in de schaduw, maar ’s nachts maakt ze vrienden met de buurt katten, die vaak geïnfecteerd zijn met VIF of andere overdraagbare virale aandoeningen. We houden haar dan ook goed in de gaten, meer kunnen we niet doen. Afgelopen zaterdag zagen wij op de markt een hok met allemaal heel schattige puppy's. Ik denk dat we dus binnenkort een speel maatje voor Beavis in huis hebben. Misschien wel twee. Helaas zijn de mensen hier niet zo gek op honden (volgens de Islam zijn honden haram, omdat ze aan hun … likken) Toen ik Beavis gisteren hetzelfde zag doen, vroeg ik me af waarom dat dan niet haram is. Dat ga ik maar eens vragen aan mijn lerares vandaag.

Aankomend weekend gaan we naar Jakarta om “inkopen” te doen en een gedeelte van de stad te zien. Hier is weinig te krijgen en ik ben inmiddels toch echt wel toe aan een lekker koud wit wijntje. Ook een kaart van Bogor is wel handig, want die hebben ze niet in Bogor. Logisch toch?! Nu onze spullen er toch nog niet zijn, gaan we deze maand waarschijnlijk ook nog een lang weekend naar Bali. Lekker surfen en relaxen. Heel vervelend. In juni moet Joost voor een week naar Vietnam en ik ga met hem mee. Saigon, Hanoi en verder naar het noorden. En als onze visa nog niet geregeld zijn voor begin juni (zo ziet het er wel naar uit) moeten we helaas nog een paar dagen naar Singapore op Kuala Lumpur om het visum te verlengen. Ik zeg: het leven is maar zwaar!!