"Aai coffee", no milk.

Poes is weer thuis en zo konden wij met een gerust hart naar Vietnam. Vorige week maandag zijn we vertrokken naar Saigon. De hele taxi vol met rare kisten en flessen voor het werk van Joost, wat tot wat verwarring zorgde op het vliegveld. (misschien hadden we maar niet de grap moeten maken dat er een capsule gevuld met vogelgriep-monsters in zaten..) Iedereen stond thuis paraat om ons uit te zwaaien en na de laatste instructies voor Fifi konden we weg. Nou maar hopen dat ze begrijpt hoe je een kattenbak moet verschonen, anders zijn er altijd de tuintjes in huis nog voor Beavis om te doen wat ze moet doen. Ik bel haar twee keer in de week om te vragen of alles goed gaat en zeg dan vooral overal ja op, omdat ik niet begrijp wat ze zegt. Best makkelijk dus.

Aangekomen in Saigon, keek ik mijn ogen uit. Wat een leuke stad! Heerlijk eten op de markten en veel, heel veel souvenirs te koop. Inmiddels sta ik elke dag strak van de Aai cofee (ofwel Ice coffee, maar men kan de S niet uitspreken hier) Joost moet door de week gewoon werken, dus heb ik alle tijd om heerlijk de toerist uit te hangen. Nou ja.. als je een hele dag massage en beauty behandeling bij de toeristische attracties rekent, heb ik het maar druk. De rest van de week de verschillende paleizen, musea en kerken gezien en ’s avonds samen gegeten op een van de grote markten of in hippe restaurantjes. Heerlijk om overal bier en wijn bij je eten te kunnen bestellen. Ik heb mijn 2 maanden droog staan nu al dubbel en dwars ingehaald.

Vrijdag zijn we naar Ben Tre gegaan. De plek waar vanuit Joost begin dit jaar gewerkt heeft. Klein, rustig stadje in de Mekong delta. We hebben een boottocht van een paar uur gemaakt en ik waande me al snel in de film Apolcalypse Now. Ik miste alleen de camouflage kleuren, maar alles kon geregeld worden. Heel mooie ervaring en aan het einde een “Aai coffee” ergens in de Jungle. De coffee bar was voor het eerst open en wij waren zijn eerste klanten. Iedereen is nieuwsgierig naar je en komt dan bij je aan tafel zitten. Zo ook de eigenaar die vol trots, met tandeloze mond, zijn nieuwe huis heeft laten zien. Als roze je ding is, moet je er zeker een keer gaan kijken. Over rare Aziaten gesproken hadden we de vorige avond de grootste lol met een ontzettend dronken man, die ons wel even zou helpen een gerecht uit te kiezen. Op zich handig, want de hele menukaart was in het Vietnamees en dat is nog niet mijn sterkste punt. Daarna hebben we ontelbaar veel keren op het leven getoast met hem en zijn vrienden die na een paar uur ladderzat op de brommer stapten. Schijnt normaal te zijn hier en het gaat altijd (?) goed. Gelukkig reden wij iets stabieler op de brommer de volgende dag, alleen jammer van die lekke band na 5 minuten. Is nog best lastig om dan soepel de bocht door te gaan.

Nu zitten we op het vliegveld om naar Hanoi te gaan. Weer een mooie nieuwe stad te ontdekken en er schijnen daar heel goede kooklessen te zijn, dus ik weet al waar ik, voor een dag ga zijn. Zo kan ik Fifi ook weer leren om een Springroll en Pho Bo (rundvlees-noodlesoep) te maken. Ik denk dat ik ook maar ga aansluiten bij de Hanoians die ’s morgens vroeg Tai Chi-en rond het meer in het midden van de stad. Lekker Zen… Het weekend hebben we samen en waarschijnlijk gaan we dan naar een National park in de buurt van Hanoi om de rust op te zoeken. Het lijkt me heerlijk om niet te rennen voor je leven als je een straat over wilt steken. Want, als je namelijk blijft denken dat voetgangers voorrang hebben op een zebrapad, kan het slecht met je aflopen. Zebrapaden zijn er alleen maar om de weg op te leuken. Met de ogen dicht en hopen op het beste is nog de beste manier! O ja..en niet vergeten in welk land je bent, zodat je wel de goede kant opkijkt voordat je oversteekt. Wat voor een aardig groot verassingeffect kan zorgen, kan ik uit eigen ervaring vertellen..

Pssst!.... flesje wijn kopen?

Een van de twee (moeilijk verkregen, te dure) flesjes wijn ging mee naar de BBQ bij een collega, flesje 2 bleef angstvallig achter glas staan... Daar moest dus wat aan gedaan worden.. Informatie verzameld over (illegale) verkoop punten in Jakarta, en toen ik toch een visum voor Viet Nam moest ophalen, was dat deel van de missie.
Ff over dat visum: het ging weer als vanouds: u heeft niet een brief van iemand uit Vietnam - gaat niet door dus. U moet maar wat regelen... Of.. Ik kan misschien wel wat regelen, maar dan is het wel veel duurder. Ik: "zolang ik een bonnetje krijg is het ok". Nee, het bonnetje is voor de normale kosten, die overige kosten kunnen niet op het bonnetje, wantblablabla.... En dan glimlachen..
En aangezien ik geen zin had in nog een tripje JKK, ging ik maar akkoord - is nog altijd goedkoper dan legaal een vietnam visum in de US regelen..
Maargoed, dat was dus geregeld *dat ik eigenlijk helemaal geen visum nodig had omdat ik nog een business visum had vergeten we maar even, Carola heeft ook een visum nodig - en dus was het nuttig*.
Naar een Chinees winkeltje in de buurt gereden op aanwijzen van de vriendelijk lachende meneer van de ambassade - geen wijn te zien, dus vragen. Ja hoor, een doos werd een klein beetje open gehouden en ik zag flessen, en een lijstje met whisky, vodka, rum, cognac, gin en wijn kwam tevoorschijn.... Mooi hoor, klandestien wijn, whisky en gin kopen, verstopt achter de toonbank.. En de chauffeur maar uitleggen aan de vragende mensen in de winkel: ja, die meneer woont in Bogor, dus die moet even een voorraad inslaan...

VOC mentaliteit - Jakarta style

Een dagje JKK in het weekend moest dan toch een keer gebeuren.. Na een dikke maand in Bogor, wilden we toch eens even kijken of er ook wijn te koop was in JKK - en overige westerse dingen als Engelse boeken, degelijke meubels, gezellige lampen, etc...
Heen gingen we met de trein - tot het eindstation Kota, oftewel het Oude Batavia.
Daar hebben we even met de Rough Guide in de hand rondgelopen, om de sights te zien.. De oude haven, gebouwen, en een wereldberoemde bar, die het oude Koloniale batavia moet weergeven. Nou, dat kan best, maar we voelden ons alles behalve lekker tussen de oude dikke kolonialen die dachten dat ze in een soort timewarp zaten. Dit konden we aankruisen in de gids, om nooit meer naar toe te gaan. De rest van de mooie oude stukken Batavia waren oude vervallen en lelijke stukken geworden, naast met vuilnis gevulde grachten... Zondezondezonde.. maar al JP Balkenende-quotend door de straten lopend: "Wat is er gebeurd met die VOC mentaliteit? Jan Peter - doe er wat aan!!" hadden we het toch wel naar ons zin..

Wat later, op zoek naar boeken en wijn, belandden we in de een na de andere shopping mall, met de meest luxe dingen... We voelden ons echt een stelletje boeren die eens naar de stad gaan... Dit soort luxe is echt ongekend in Bogor....
Maar een flesje wijn vinden in deze stad met 15,000,000 mensen?.......
Man, dat was nog helemaal niet zo makkelijk...
Uiteindelijk een uberhip/dure winkel/bar gevonden in de Grand mall onder de Hyatt.. Stelletje sukkels/yuppen die heel opzichtig wijn zaten te drinken, een toonbank met allerlei kazen, en 2 gekoelde glazen kamers vol met flessen wijn (!).
Lang verhaal kort: wij gingen vrolijk met 2 (veel te dure) flesjes wijn naar huis..
Mission accomplished.

Wat is het hier heerlijk!! Inmiddels zit ik al twee weken op school en kan me al aardig redden op straat. Het is zo handig om te taal te leren. Het voorkomt bijvoorbeeld dat je weer eens verdwaald met de taxi. Ik kan nu zeggen wat ik wil en wat ik niet wil. Wat ik lekker vind en niet. Mijn lerares heeft al veel vragen beantwoord en ik weet inmiddels “the places to be”. Ook wat dingen moeten kosten en ze leert me ook de Indonesische omgangsvormen. Zo zijn de west en centraal Javanen heel beheerst en zullen nooit om iets vragen. Als ze het ergens niet meer eens zijn, zullen ze dat niet zeggen, maar laten merken door het je moeilijk te maken. Je moet het maar weten. Zo heb je bijvoorbeeld wel 7 verschillende manieren om mannen aan te spreken, afhankelijk van hun status. Nu nog zien uit te vinden hoe je die status kan zien of weten.

Sinds een week loop echt alles op rolletjes in huis. Fifi en ik hebben de grootste lol als ik weer eens iets zeg wat niet klopt. Van de week bleek ik gezegd te hebben dat ik “kleine vlees” wilde i.p.v. weinig vlees. Zo aten wij die middag “kleine vlees”. Best lekker. (Joost is inmiddels een beetje overstag gegaan met het eten van vlees en daar ben ik erg blij mee) Ohh… wat kan Fifi lekker koken. Ik heb al veel van haar geleerd en ze corrigeert me met een glimlach als ik weer eens iets raars zeg.

Onze spullen liggen nog steeds te wachten in de haven van Jakarta. Het kan nog wel een paar weken duren voordat we ze kunnen ophalen. Ach.. ik begin wel een beetje gewend te raken aan wachten. Inmiddels zijn de stoelen bekleed en is er nu iemand in de garage bezig met het bekleden van de bank. Als het goed is kunnen wij over drie dagen (maar kunnen er ook 7 zijn) zitten op een schimmel vrije, frisse bank. Het is hier zo vochtig dat de boeken die je leest en de papiertjes waar je op schrijft omkrullen waar je bij staat. Meubels zijn daar dus zichtbaar niet blij mee. Alles veroudert heel snel en als je even niet oplet hebben de termieten je linnenkast gevonden en is er alleen nog maar een klein strookje stof over van je net niet gekochte beddengoed. Gelukkig weet Fifi op alles raad en sta ik vaak vol verbazing te kijken hoe ze onze kleine huisvrienden bestrijd. Het barst hier dus van de termieten en ik denk dat dit huis over een jaar of 5 totaal opgegeten is door die beestjes. Je kan nu al door sommige houten planken heen kijken, dus dat belooft wat.

Beavis mag inmiddels naar buiten en ze dartelt vrolijk rond. Overdag ligt ze te slapen op een veilig plekje in de schaduw, maar ’s nachts maakt ze vrienden met de buurt katten, die vaak geïnfecteerd zijn met VIF of andere overdraagbare virale aandoeningen. We houden haar dan ook goed in de gaten, meer kunnen we niet doen. Afgelopen zaterdag zagen wij op de markt een hok met allemaal heel schattige puppy's. Ik denk dat we dus binnenkort een speel maatje voor Beavis in huis hebben. Misschien wel twee. Helaas zijn de mensen hier niet zo gek op honden (volgens de Islam zijn honden haram, omdat ze aan hun … likken) Toen ik Beavis gisteren hetzelfde zag doen, vroeg ik me af waarom dat dan niet haram is. Dat ga ik maar eens vragen aan mijn lerares vandaag.

Aankomend weekend gaan we naar Jakarta om “inkopen” te doen en een gedeelte van de stad te zien. Hier is weinig te krijgen en ik ben inmiddels toch echt wel toe aan een lekker koud wit wijntje. Ook een kaart van Bogor is wel handig, want die hebben ze niet in Bogor. Logisch toch?! Nu onze spullen er toch nog niet zijn, gaan we deze maand waarschijnlijk ook nog een lang weekend naar Bali. Lekker surfen en relaxen. Heel vervelend. In juni moet Joost voor een week naar Vietnam en ik ga met hem mee. Saigon, Hanoi en verder naar het noorden. En als onze visa nog niet geregeld zijn voor begin juni (zo ziet het er wel naar uit) moeten we helaas nog een paar dagen naar Singapore op Kuala Lumpur om het visum te verlengen. Ik zeg: het leven is maar zwaar!!