Pangandaran

Vorig weekend was een lang weekend – 4 dagen, dankzij Balinees Nieuw jaar (Hari Raya Nyepi/Tahun Baru Saka)

Een mooi moment om eens de omgeving hier op Java te bekijken, en Pangandaran was volgens de Rough guide en lonely planet wel de moeite waard.

Pangandaran ligt op de grens van west java en central Java, en is dus best een stukje rijden, maar met de GPS en een ouderwetse landkaart moest dat toch wel lukken...

Woensdag avond zaten we even in ‘de’ kroeg te praten met de eigenaar, die ons vertelde dat we toch echt wel 7-8 uur moesten rekenen, en dat ons plan om niet al te vroeg weg te gaan misschien niet zo verstandig was, zeker als je daar met daglicht wil aankomen..

Dus, ‘volgzaam’ als we zijn, toch maar vroeg de wekker gezet, en om 7uur vertrokken. Na een zeer voorspoedige start - we gingen voor het eerst de Puntjak berg op zonder dat het vol met verkeer stond : iets om te herinneren voor een volgende keer – waren we na een uur of 2 al in Bandung. Net na Bandung hadden we dus alle tijd om even rustig te eten in een typisch Javaans restaurant, in een grote tuin met allemaal bamboe hutjes boven het water. Uitzicht was mooi, eten was lekker – en veel - en in zo’n hutje zit je net iets rustiger dan aan tafel in een druk restaurant. Na een uurtje maar weer op pad gegaan

Het was een mooie dag, en door het zonnetje hadden we meteen een vakantie gevoel, met prachtig uitzicht over de bergen/vulkanen rondon Bogor.

De hele rit verliep redelijk vlot, misschien een uurtje ofzo in de file gestaan - het is bijna verkiezingstijd hier, dus in elk dorp was wel een optocht van een of andere partij: vaak was het ene dorp groen gekleurd, de volgende rood, dan weer geel, maar altijd met sirenes, veel brommers - inc omgebouwde vespa's - vlaggen, veel mensen in de laadbak van vrachtauto's, maar ook langs de kant van de weg....

Verder soms licht geirriteerd door de gekken in het verkeer, en maar 2 bijna ongelukken (een brommer met 2 jongens van hoogstens 10 die het nodig vonden om opeens voor de auto te draaien, en een tegenliggende vrachtauto die hard op mijn weghelft aankwam over een heuvel terwijl ik geen uitwijk mogelijkheid had aangezien een oude man op een fiets daar net reed….). Maargoed, Carola had de auto van tevoren even na laten kijken, en alles deed het dus, gelukkig ook de remmen.

Na ongeveer 10 uur kwamen we aan, en begonnen we meteen te zoeken naar de guest houses die werden aanbevolen in de Rough guide/LP. Laat die gidsen nou net van voor de tsunami zijn, en na enkele malen langs de plek te rijden waar die hoorden te staan, hadden we maar besloten dat die ruines die we zagen waarschijnlijk vroeger ooit guesthouses waren geweest. Op verschillende plekken in het dorp was de verwoesting van de tsunami nog steeds duidelijk te zien – best bizar, en deed me denken aan Sri Lanka, waar we redelijk snel na de tsunami waren…

Een alternatief was gelukkig snel gevonden, en voordat je het wist zaten we met een biertje op een terasje naar de net gemiste zonsondergang te kijken. Naast het café zagen we opens een “Douwe Egberts café” met gek genoeg DE/Senso koffie – de plek voor het ontbijt was dus al gevonden.

Terwijl we aan de “uitsmijter MET spek" (!) zaten, bleek alleen helaas dat de bestelde ‘coffee ice’ niet de gewenste DE koffie met ijsblokjes was (zoals de aaaaai coffeeeeeeeee in Vietnam), maar een kopje DE koffie met 2 chocolade ijsbolletjes erin…. Jammer…. Maar ze hadden wel whisky en een aardige eigenaar, een locale jongen die het net had opgezet na een paar jaar in Nederland te hebben gewoond. Aangezien er veel nederlandse toeristen in pangandaran komen, is het waarschijnlijk een heel goede zet... Wij waren natuurlijk geinteresseerd in hoe hij aan die nederlandse dingen kwam, maar hij bestelde gewoon via internet..

De eerste dag een beetje uitgeslapen, en op weg naar de "Green canyon", ongeveer 30km van Pangandaran. Helaas was het vrijdag, en waren de boten die je daar naartoe moeten brengen pas om half twee open (na het vrijdaggebed) .... Toen maar even naar een klein strandje vlakbij, wat echt heel relaxed was. Dus meteen de zwembroek aan (en carola haar bikini met daaroverheen haar net aangeschafte extra lange tiedye t-shirt - het was wel een moslim strand - en lekker zwemmen in het heldere water met wat mooie golven die de baai in kwamen.

Bij de boten was het even later een stuk drukker, maar we zaten redelijk snel in ons boortje. Lekker zonder andere toeristen in de boot over de rivier gevaren, en het was echt ontzettend mooi - dik begroeid bos dat tot aan de rivier loopt.

Na een tijdje kwamen we in de canyon, en daar werd het al iets drukker.... De aanmeerplaats had ruimte voor een boot of 3, maar er lagen ongeveer 10 zo veel... Maar met veel duw en trekwerk kwamen we er wel doorheen - naar de kleine rots (een vierkante meter of 3) waar een man of 40 op stond te kijken naar de groene canyon... Dat was dus wel een beetje jammer, het was supermooi, maar als je de hele tijd je plekje staat te verdedigen, is het toch iets minder.... Ik ben nog wel even het water ingedoken, en iets verder zwemmen was het echt heel mooi, en vooral rustiger - maar zelfs in het water vlogen de "hello mister"s je om de oren.... Conclusie: zeker een aanrader, maar ga dan wel heeeeel vroeg als er nog niemand is.

s'middags nog even in de grote golven voor ons hotel gezwommen, met ongeloof naar de herten op het strand (?) gekeken, en s'avonds heerlijk gegeten in een seafood restaurant.

Volgende ochtend waren we vroeg op om naar het national park te gaan op de peninsula. We waren maar net binnen en de hornbills vlogen over, en de herten stonden om ons heen. Helaas was een groot deel afgesloten, maar het was zeker de moeite waard (met gps op zak is het ook wel leuk om te zien waar je bent geweest..).

Ook nog stekelvarkens en langoer apen gezien (die ik niet vaak goed op de foto kan krijgen - nu dus ook niet), en VEEL makaken, en die blijven fantastisch... En brutaal: Carola vond ze vlakby - van achter mijn *kuch* brede rug ook heel leuk ;-)

Daarna langs de vismarkt gegaan, en daar verse gambas, inktvis en vis gegeten.... Nog een beetje langs de souvenir stalletjes gelopen, waar je helaas nog steeds opgezette zeeschildpadden, varanen en ballonvissen kan kopen - oh, en ook levende zeepaardjes, waar het in het wild ook al niet zo goed mee gaat...

s'avonds de surfers bekeken, met een fantastische zonsondergang, terwijl de vliegende honden over het strand vlogen. Jammer dan ook weer dat de lokale kids met vliegers met haken aan het touwtje probeerde die jongens uit de lucht te vangen (wat overigens niet lukte terwijl wij keken). Het stalletje waar we vlakbij zaten verkocht bier, en ook lokale wijn (!).... dat hadden we nog niet gehad, en dus meteen maar een flesje gekocht. Nou hadden we niet verwacht dat het ook echt goede wijn was, maar het was een zoet brouwsel, wat een beetje aan Koolaid deed denken.. En al hadden we bedacht dat het koud, gemixt met soda vast lekkerder was: de fles was voor het donker wel op..

Op de terugweg hadden we bedacht dat het leuk zou zijn om niet via de “snelweg” te gaan (rode route op foto), maar langs de kust (blauwe route). En dat was een briljant plan, ongeacht dat de mensen in het dorp ons voor gek verklaarden. Eerst nog even 2 doosjes met die "wijn" gekocht :-), en de eerste paar uur hebben we dan ook hartelijk gelachen om de goedbedoelde adviezen – aangezien de weg niet echt groot was konden we nooit harder dan 60, maar de weg was rustig en goed geasfalteerd/betonblokt, waardoor we extra konden genieten van de omgeving.

Na een paar uur kwam co-piloot Carola met de vrolijke mededeling: “Ha, die GPS zegt dat hier helemaal geen weg is, maar we zitten toch echt wel op een weg!” Stom ding ook – is helemaal de weg kwijt, daar waren we het samen over eens, en dus vrolijk verder, want volgens de GPS gingen we in ieder geval nog wel in de goede richting..

Maar op een gegeven moment was de weg dus echt weg, en moest ons metrosuele jeepje toch echt een aantal uur off-roaden, aangezien teruggaan ook geen optie meer was...

MOOI werk trouwens, ik heb ontzettend genoten, en het jeepje deed het prima. De "weg" langs de kust had ontzettend mooi uitzicht over de oceaan, en later, toen we door de bergen en thee platages reden was het ook fantastisch.

Uiteindelijk kwamen we na 13 uur aan 1 stuk rijden aan in Bogor - de dagteller vertelde ons dat we 320km hadden gereden...

En toen was er........ Herman

Herman was er al veel langer, maar toen was er nooit een camera in de buurt, dus zijn introductie komt iets later.. Herman is een “zweep schorpioen”, of “vinegaroon”. Een zweepschorpioen is niet een echte schorpioen, maar lijkt daar wel op. Herman woont voornamelijk in onze badkamer, en z’n superpower is het spuiten van azijnzuur uit z’n achterlijf – iets waar Beavis veel meer vanaf weet dan ik - en dan vooral dat het niet fijn is om dat spul in je ogen te krijgen...

cucurut en andere vrienden..

Al een tijd hoorden we ’s avonds raar gepiep buiten en zagen we iets heel hard voorbij rennen. De laatste tijd had het gepiep zich ook naar binnen verplaatst. Buiten: OK, maar binnen had ik niet zoveel zin om aangestaard te worden door een klein piepend ding. Het bleken dus spitsmuizen te zijn. (Cucurut in het Bahasa Indonesisch) Ze leven met hele families in de tuin en hebben daar genoeg mogelijkheden om zich voort te planten en dat doen ze ook. Je ruikt de nesten al op meters afstand. Heel dapper had ik dus wat inloop-vallen op de markt gekocht. Volgend Fifi houden ze van zoute vis, dus dat hebben we erin gehangen en dan maar wachten… Ze liepen er gewoon netjes omheen, tot vanmorgen. De vallen zijn van een zodanige kwaliteit dat ze soms ook uit zichzelf dichtgaan en zo loop ik elke morgen door het huis om de lege vallen weer te openen. Vanmorgen dus ook en tot mijn verbazing zat er een lief, klein bolletje in wat mij met angstige zwarte oogjes doordringend aankeek.

Ik heb de val eerst in de schaduw gezet, omdat hij anders zou verbranden en dat is ook weer zielig. Na een half uur hield ik het niet meer en heb onze nieuwe vriend maar weer netjes vrijgelaten in de tuin. Volgens de mevrouw van de toko, waar ik de vallen had gekocht, moet je ze in water hangen of er heel hard op slaan met een bezem. Aangezien in mezelf geen van beide zag doen leek dit me een betere optie. Zo kan hij zich weer lekker voortplanten en ons ’s avonds gezelschap houden. Beavis geeft er niet om en kijkt er alleen een beetje naar. Tja.. als ik zo oud was geweest, had ik ook liever op de bank gelegen.

Nu het toch over huisdieren gaat, kan ik net zo goed onze andere kat beschrijven. We hebben een mango boom in de achtertuin, die al aardig wat grote vruchten heeft. Elke avond en nacht vallen die vruchten met een hard klap op het dak of de grond. Je kunt er niet veel mee, want ze zijn verre van rijp. Ik vroeg me al af waarom dat alleen ’s avond gebeurde, dus ben ik maar op verkenning uitgegaan. Op een stoeltje voor de boom, gek gestoken door muggen met het fototoestel in de aanslag. Beavis bleef angstvallig binnen en leek ergens bang van te zijn. En ja hoor.. Na een uurtje kwam de boosdoener uit het donker aangewandeld. Een gemaskerde palm civet . Behendig klom hij in de boom en begon onze overheerlijke mango’s op de eten. Helaas begreep ik mijn nieuwe fototoestel nog niet zo goed en heb ik alleen maar plaatjes van blaadjes, zonder kat. Ik weet niet of er ook vallen zijn voor dit soort dieren, maar aan deze ga ik me niet wagen denk ik. Mij te groot.

Verder gaat alles hier goed. Joost is hard aan het werk en wordt elke dag geconfronteerd met het feit dat dingen nooit zo lopen zoals hij ze bedacht had. Alles lijkt daardoor heel veel vertraging op te lopen en veranderd de werkplanning met de dag. Gelukkig lijkt er schot te zitten in het naar huis halen van onze spullen. De brief is er, deze moet nu alleen weer naar een ander kantoor voor een stempel en misschien kunnen we volgende week de dozen gaan uitpakken en voor het eerst op de fiets naar de markt. (maar het zou net zo goed weer twee maanden kunnen duren)

Sophie, Kevin en de kinderen komen over drie weken en hopelijk is tegen die tijd de logeerkamer klaar voor gebruik. Het wiegje voor Kyra staat er al, nu nog weten waar de schroefjes zijn. Maar ze kan rekenen op een muggenvrije nachtrust. Milan kan zich gaan vermaken in de tuin met nieuwe ballen en een waar zwembad(je). Dat laatste ga ik vandaag maar eens uitproberen. Je weet maar nooit :)

Het socializen gaat nu erg goed en elke dinsdag ga ik me met een Hash . Wat zoveel betekend als een uur lang rennen door de rijstvelden en kleine dorpjes en daarna koud bier drinken. Heel leuk en handig om je contacten uit te breiden.

Joost gaat nu elke donderdag zaalvoetballen met de “mannen” Helaas zonder derde helft, maar met net zoveel plezier. (dus Kevin: neem je sportschoenen mee!) Volgende week ga ik een dagje shoppen met een vriendin hier en daarna lekker kokkerellen. Ik heb er al helemaal zin in. Maar nu eerst: weekend!! Om 10 uur komt er iemand met een Vespa, die ik wel heel leuk vind. Nu nog kijken of ik er ook op kan rijden.. Mijn eerste ervaring met die van Joost eindigde ergens in de voortuin van de buren, maar dat was een beginnersfoutje ;)

Short Cuts - het leven in Bogor is mooi

Mooi leven: elke ochtend opstaan om 7u, krantje lezen in de zon op de veranda, kopje koffie, fruitshake, eventueel een bord nasi, vogeltjes en hun geluiden, het geluid van de mensen die met hun etenswaar op karretjes langs komen lopen of fietsen... - en dan moet ik op de Vespa naar kantoor, en word er thuis hard Bahasa Indonesia bestudeerd, zodat je met iedereen kan praten en kan vertalen voor je vriendje die duidelijk trager is op dat gebied.. Op de brommer naar de les, of op de Vespa cruisen door de bergen in het weekend.. (daarover later meer). Het golfplaten dakje is vernieuwd, en nu hebben we doorzichtige golfplaten (over 'pimp my crib gesproken)..
We hebben (nieuwe) hobbies: Tuinieren - met de briljante verdeling carola - groente/kruiden/'belangrijk' groen, en joost - bloemetjes (en nee, dat is helemaal niet gay, je hebt ook mannelijke bloemen, die testosteron schreeuwen, en je kan bloemen gaan halen op de Vespa, en niet onbelangrijk, er komen vogels op af als het goed is).... En de groentechef van de tuin is het vaak wel eens met de bloemetjeskeuze..

Op magische wijze zijn de kleren zelfs gestreken als Fifi (of 'pipi" zoals ze zelf zegt) er een dagje niet is
maar wij hebben ook andere verrassingen: kom je terug uit Jambi, en hoor je dat er een nieuw slot zit op de buitendeur die niet op slot kon. Mooi! geregeld! We zijn nu helemaal veilig! of? Het was toch .. een schuifdeur? Vitrage: Niet helemaal onze smaak, en dus vernieuwd. Mensen van de winkel langs laten komen om het op te meten, maar een paar uur meten en een paar dage later heb je dan 'Vitrasie' die te lang is... maar vitrasie mensen kunnen ook heel goed gordijnrails hoger hangen, dus dat komt allemaal goed... behalve als dat bij sommige ramen niet kan.... Jammer, maar back to the drawing board, jongens... Volgende dag hangt het dan, op de goede lengte, en blijkt dat we bij 1 van de ramen 10 meter breed vitrasie aan 1 stuk hebben, terwijl de opening in het midden zit.... niet handig, ware het niet dat we hier langsfietsende kleer- en vitrasie makers hebben, die dan voor een klein bedrag de vitrasie op maat maken in je garage (en veel netter dan de originele vitrasiemensen...) Mooie Vespa in die garage trouwens...

En s'avonds zitten we op de veranda samen met Beavis met een lemon squash soda of een biertje (maar nu sinds kort ook met gin tonic of koude witte wijn), en dan luisteren we naar de krekels, het gegalm van de moskeeen, kijken we naar de zwaluwen en vleermuizen, iets later naar de vliegende honden/andere fruitbats die de papayas uit onze boom eten (photocredit v carola), en nog iets later naar de civetkat die hetzelfde doet...

en dat is zo ontzettend mooi.

Jambi, Sumatra Pt 2.

Een “goed draaiend veldteam” was me beloofd..... Waar die dan om draaien, dat hadden ze achterwege gelaten... Vogels vangen kunnen ze inderdaad heel goed. Maar tijdens het monsters nemen is iedereen om de haverklap even roken, ouwehoeren, eten, liggen, uitrusten, warmworden (?) etc.... En vooruitplannen is iets wat hier als overbodig wordt gezien. Zo kan het best dat je plant om 5 weken in het veld te blijven, en dat dan na 3 dagen de sample-buisjes op zijn, en een dag later de handschoenen... *zucht...* Gelukkig was er iemand op kantoor die de benodigde dingen op kon sturen naar Jambi – wat dus betekent dat je 1 lid van het team een aantal dagen kwijt bent... Maar het zijn wel leuke mensen, die best willen leren, en dat komt goed uit, want de eerste oefendagen in Bogor zijn al in de agenda gezet.

Ehen: verder is het wel heel mooi. Niet in vakantiebestemming mooi: zandvliegen – waarover later waarschijnlijk meer - , muggen, vliegen, geen sanitair, bloedje heet met geen/veels te weinig drinkwater, stortregens/tropische stormen... - dat gaat niet lekker lopen bij d-reizen.... *Die stortregens zijn wel handig trouwens als je een vuilniszak open ophangt – heb je zo in uurtje een liter of 80 drinkwater..* Maar je kan er de hele dag stressloos een beetje beestjes kijken of in je hangmat liggen, en s’avonds bij zonsondergang een beetje dobberen in de zee... Ik ken mensen met vervelender werk...
S’ochtens vroeg naar de rivier lopen, en hopen dat je de monitor lizards van een dikke 1.5m ziet (nooit gelukt – Mikhail wel..), verder vogeltjes, makaken, langoer apen, wilde zwijnen, en natuurlijk ook weer de mudkippers. S’middags even visjes/krabbetjes kopen bij de visser.. S’avonds na het eten ging ik meestal slangen kijken – die zitten met z’n honderden op het strand en in het ondiepe water (niet al te veel over nadenken als je een paar uur later met je blote voeten in het donker weer over het strand en in het water loopt – al is dat moeilijk als je er op een staat, wat bijna makkelijker is dan niet op een slang staan op sommige stukken...). s’nachts tijdens het vangen ook weer de nodige vleermuissoorten uit de netten mogen plukken.. De hele nacht krioelt het op andere delen van de heremietkreeften – het is 1 grote kolonie van bewegende en tegen elkaar opbotsende slakkenhuisjes.. Leuk. En overdag zitten die grote jongens dus in de bomen (!!) in het bos... Raar – ik dacht eerst dat iemand me voor de gek aan het houden was...
Om een uur of 9 s’avonds gaan de netten open, en afhankelijk van de buit gaan we door tot een uur of 7 s’ochtends – en dan kan je meteen door naar de monitor lizards =)

Jambi, Sumatra, Pt 1

De eerste fieldtrip in Indonesie! Woohoo! Om 0545 - n half uur te vroeg - opgehaald , dus gehaast, en (niet onbelangrijke dingen zoals) zakmes, koplamp, vogeldeterminatieboek, extra 'gewone' boeken, en ipod vergeten..
damnit.
Anderhalf uur vliegen vanaf Jakarta (landend op een kleine landingsbaan in het regenwoud), 3 uur rijden, 2uur in 1 van de 4 speedboaten, overstappen op een grotere boot, 7uur varen - met onderweg de brahmany kites in de lucht, aapjes in de bomen, en in de buurt van het stadje Nipah - vernoemd naar een plaatselijke boom - grote groepen vliegende honden in de bomen (die bruine stippen) en in de lucht gezien... *da's toevallig...*.
In het donker urenlang gekeken naar de fluorescentie van het phytoplankton terwijl de boot door het water klieft- ik had er voor het eerst over gelezen, voor het eerst gezien in griekenland, maar het blijft magisch...

Bij aankomst moest er nog 1-1.5u worden gelopen - en dan ben je op Camp WCS -Cemara beach..
De "echte mannen" ;-) gingen vooruit, om het kamp op te bouwen, de rest zou met de spullen op een boot komen als het water weer hoog was.

En dat was dus MOOI! - lekker met machetes hakken, platform bouwen om de tassen droog te houden, hutten bouwen, tenten opzetten – mooi man, net de padvinders voor volwassenen (maar zonder hopmannen die aan je willen zitten). Toen alles in het kamp was opgezet, kon ik aan de slag met m’n hangmat en zeil tegen eventuele regen. Ik kon geen geschikte bomen vlakbij het kamp vinden, dus iets verder gegaan (30m links van het kamp op de 1e foto), en al machete-hakkend had ik mijn eigen paleisje in de bush gemaakt, en voelde ik me helemaal Robinson Crusoe..

Om 2 uur bruut wakker gemaakt door hevig onweer, bliksem, en stortregen. Ik hoorde mensen in het kamp wel schreeuwen, maar ik lag heerlijk droog in mn hangmatje..voor een minuut of 15-20.. De boom begon te buigen door het extra gewicht van het water, waardoor ik met mn ass op de grond zat.. dat was snel verholpen, en ik was nog steeds relatief droog.. Maar toen begon de wind het water via de zijkant de hangmat in te blazen, werden de touwen zo doorweekt dat de hangmat langzaam maar zeker verzadigd met water begon te raken, en ik een volledig natte rug en kont had. Aan het lawaai in het kamp te horen ging het daar ook niet al te best, en begon ik me zorgen te maken over het lot van mn cameratas en laptop, en wilde mn enige boek (die droog op mn buik in de hangmat lag) redden van de watersnood, en rende naar het kamp..
Je kan zeggen wat je wil van Indo’s maar ze blijven wel vrolijk als het een groot waterballet is geworden. Gelukkig hadden de tassen met fotoapparatuur en laptops priority in de bagage tent, en stonden die droog. Een aantal andere tassen zeker niet.. Er werd gehoosd, tentzeilgerepareerd, gestut, tassen verschoven – de meeste tenten hadden wel iets. Eentje, een nieuwe koepeltent, en eigenlijk de enige waarvan ik dacht dat die alles zou uithouden, lag verscheurd en volledig ondergelopen aan de rand van het kamp. De bewoners kwamen lachend ook maar de bagagetent in, wat steeds meer begon te lijken op de meest veilige plek. Maar de tent van Londo, de teamlijder, stond nog, en was droog. Toen het ergste van de stortregen voorbij was, werd mij dus ook aangeraden om maar in die tent te gaan slapen, wat ik dus ook deed...
De volgende dag meteen aan Micha gevraagd of hij droog was gebleven, aangezien ik hem helemaal niet in de bagagetent had gezien. “Only my back and ass was wet, but not the front, so it was not too bad..”
Held.