If only we had a ...

En weer een jongensdroom uitgekomen: ik heb eindelijk mn eigen Vespa! En wat voor een... de mooiste brommer van Bogor en omstreken: bouwjaar 1974, en met gecustomisede extra dikke bips - de vespa/wespenvorm extra accentuerend... "Is more sexy" hoor ik vaak...

Na ontzettend voor piet te staan toen de verkoper hem bij ons thuis bracht en ik mn eerste pogingen tot vesparijden deed - dat schakelen met een veel te zwaar afgestelde koppeling was een nieuw soort beweging voor me (en goed voor spierpijn in m'n onderarm de volgende dagen..) en ze keer op keer afsloeg, en de eerste "leuke ritjes" met carola achterop, waarbij motor afslaan, niet de berg opkunnen rijden en meer van dat soort grappen aan een werden geplakt, is ze weer even in de garage geweest, gefinetuned, en nu, nu doet ze het zoooooo goed - ook bergop met Carola erbij - dus nu kunnen we echt leuke ritjes in de omgeving gaan maken.....Samen boodschappen doen op de brommert doen we al wel..

Nu ik na een paar weken aan de kuren van de vespa ben gewend, is het heerlijk om een beetje te cruisen. muziekje, duim opsteken naar andere vesparijders, IK vind het mooi... alleen nog een helm vinden die op mijn kop past en die kwalitatief iets beter is dan de plastic helm van 1 euro die ik nu gebruik..

Jambi, Sumatra Pt 2.

Een “goed draaiend veldteam” was me beloofd..... Waar die dan om draaien, dat hadden ze achterwege gelaten... Vogels vangen kunnen ze inderdaad heel goed. Maar tijdens het monsters nemen is iedereen om de haverklap even roken, ouwehoeren, eten, liggen, uitrusten, warmworden (?) etc.... En vooruitplannen is iets wat hier als overbodig wordt gezien. Zo kan het best dat je plant om 5 weken in het veld te blijven, en dat dan na 3 dagen de sample-buisjes op zijn, en een dag later de handschoenen... *zucht...* Gelukkig was er iemand op kantoor die de benodigde dingen op kon sturen naar Jambi – wat dus betekent dat je 1 lid van het team een aantal dagen kwijt bent... Maar het zijn wel leuke mensen, die best willen leren, en dat komt goed uit, want de eerste oefendagen in Bogor zijn al in de agenda gezet.

Ehen: verder is het wel heel mooi. Niet in vakantiebestemming mooi: zandvliegen – waarover later waarschijnlijk meer - , muggen, vliegen, geen sanitair, bloedje heet met geen/veels te weinig drinkwater, stortregens/tropische stormen... - dat gaat niet lekker lopen bij d-reizen.... *Die stortregens zijn wel handig trouwens als je een vuilniszak open ophangt – heb je zo in uurtje een liter of 80 drinkwater..* Maar je kan er de hele dag stressloos een beetje beestjes kijken of in je hangmat liggen, en s’avonds bij zonsondergang een beetje dobberen in de zee... Ik ken mensen met vervelender werk...
S’ochtens vroeg naar de rivier lopen, en hopen dat je de monitor lizards van een dikke 1.5m ziet (nooit gelukt – Mikhail wel..), verder vogeltjes, makaken, langoer apen, wilde zwijnen, en natuurlijk ook weer de mudkippers. S’middags even visjes/krabbetjes kopen bij de visser.. S’avonds na het eten ging ik meestal slangen kijken – die zitten met z’n honderden op het strand en in het ondiepe water (niet al te veel over nadenken als je een paar uur later met je blote voeten in het donker weer over het strand en in het water loopt – al is dat moeilijk als je er op een staat, wat bijna makkelijker is dan niet op een slang staan op sommige stukken...). s’nachts tijdens het vangen ook weer de nodige vleermuissoorten uit de netten mogen plukken.. De hele nacht krioelt het op andere delen van de heremietkreeften – het is 1 grote kolonie van bewegende en tegen elkaar opbotsende slakkenhuisjes.. Leuk. En overdag zitten die grote jongens dus in de bomen (!!) in het bos... Raar – ik dacht eerst dat iemand me voor de gek aan het houden was...
Om een uur of 9 s’avonds gaan de netten open, en afhankelijk van de buit gaan we door tot een uur of 7 s’ochtends – en dan kan je meteen door naar de monitor lizards =)

Pssst!.... flesje wijn kopen?

Een van de twee (moeilijk verkregen, te dure) flesjes wijn ging mee naar de BBQ bij een collega, flesje 2 bleef angstvallig achter glas staan... Daar moest dus wat aan gedaan worden.. Informatie verzameld over (illegale) verkoop punten in Jakarta, en toen ik toch een visum voor Viet Nam moest ophalen, was dat deel van de missie.
Ff over dat visum: het ging weer als vanouds: u heeft niet een brief van iemand uit Vietnam - gaat niet door dus. U moet maar wat regelen... Of.. Ik kan misschien wel wat regelen, maar dan is het wel veel duurder. Ik: "zolang ik een bonnetje krijg is het ok". Nee, het bonnetje is voor de normale kosten, die overige kosten kunnen niet op het bonnetje, wantblablabla.... En dan glimlachen..
En aangezien ik geen zin had in nog een tripje JKK, ging ik maar akkoord - is nog altijd goedkoper dan legaal een vietnam visum in de US regelen..
Maargoed, dat was dus geregeld *dat ik eigenlijk helemaal geen visum nodig had omdat ik nog een business visum had vergeten we maar even, Carola heeft ook een visum nodig - en dus was het nuttig*.
Naar een Chinees winkeltje in de buurt gereden op aanwijzen van de vriendelijk lachende meneer van de ambassade - geen wijn te zien, dus vragen. Ja hoor, een doos werd een klein beetje open gehouden en ik zag flessen, en een lijstje met whisky, vodka, rum, cognac, gin en wijn kwam tevoorschijn.... Mooi hoor, klandestien wijn, whisky en gin kopen, verstopt achter de toonbank.. En de chauffeur maar uitleggen aan de vragende mensen in de winkel: ja, die meneer woont in Bogor, dus die moet even een voorraad inslaan...

Mooi rood is niet lelijk.

Zoals bijna elke dag ben ik ook vandaag om 6 uur wakker. Het is heerlijk om ’s ochtends door de tuin te lopen en rustig een krantje te lezen met een bak zelfgemalen koffie. Vervolgens nog even aan de studie, waarna Fifi om een uur of 8-9 vrolijk binnenstapt. Elke dag veegt en dweilt ze de vloeren en is daar binnen no time mee klaar. Ik zou het haar niet na kunnen doen. Vervolgens vraagt ze mij wat we willen eten, waar ik nooit een antwoord op heb, omdat mijn kennis van de Indonesische keuken niet al te groot is. “It’s up to you” zeg ik haar dan, in het Indonesisch, waarna ze boodschappen gaat doen en de meest wonderlijke dingen in elkaar draait. Vorige week heeft ze me geleerd hoe je een loempia moet maken en inmiddels kan ik ook al nasi goreng maken. Dat is ongeveer het enige. In het weekend koken we zelf, wat meestal resulteert in pizza of bbq. De volgende dag kijkt Fifi dan huiverig naar de dingen die ik gemaakt heb en als ik haar vraag of ze het wil proeven, zegt ze ja, maar doet ze nee. Iets wat heel vaak gebeurd hier en erg verwarrend is, omdat je echt niet weet wat mensen nou echt willen of bedoelen.

Zo hebben we Udin gevraagd om het hek te verven en hij zei dat hij dat wel kon. Mooi! Hij heeft de spullen gehaald en ik ging naar school. Toen ik thuiskwam, wist ik niet wat ik zag. “Dezelfde kleur” betekend hier blijkbaar iets heeeel anders dan dezelfde kleur. Wat gisteren dus nog terracotta kleur was, is vandaag rode-peper rood geworden. Ja, ik hou van rood, maar om nou een rode-peper rood hek te hebben van 30 meter voor je huis, is een ander verhaal. Het is vast heel goed bedoeld van hem, maar dit weekend gaan Joost en ik dus zelf aan de slag om het hek te verven. Ik zie ernaar uit! Dan kunnen we Udin gelijk laten zien dat het misschien wel handig is om van te voren iets te schuren, voordat je het gaat verven. Bij bijna alles moet je precies uitleggen hoe je het wil, want anders komt er niet veel van terecht. Zo heb ik Fifi leren stofzuigen en de ramen lappen en haar gisteren uitgelegd waarom ik graag wil dat ze niet eerst het toilet schoonmaakt en vervolgens met hetzelfde doekje de wastafel gaat schoonmaken. Vond ze maar raar. Al met al kosten dat soort dingen heel veel energie, omdat je ook de taal nog niet goed spreekt en in de gaten moet houden of de dingen wel gedaan worden. Aangezien ik van nature niet zo goed ben in het delegeren van werk, heb ik dus nog veel te leren. Elke dag twijfel ik weer of ik iets wel of niet kan vragen, maar weet ook als ik het niet vraag ik het zelf ga doen en dat lijkt me nou niet helemaal de bedoeling van twee mensen in huis hebben.

Vorige weer hadden we een kleine ziekenboeg hier, omdat ik toch misschien die, ietwat slecht ruikende loempia op straat, niet had moeten eten en Joost een infectie aan zijn benen had en daardoor hoge koorts kreeg. Gelukkig kan je hier antibiotica in alle soorten en maten kopen, dus dat was snel opgelost. Ik heb maar gewoon 3 dagen op de plee gezeten in de hoop dat de boosdoener er vanzelf uit zou gaan. En zo geschiedde. Helaas is Beavis nu een beetje ziek. Ze kwam al niet geheel happydepappy terug uit de quarantaine en heeft daar waarschijnlijk een schimmelinfectie opgelopen. Na twee weken ging ze zichzelf kaal likken (wat katten schijnen te doen als ze stress hebben) en vorige week is ze gestopt met eten. Ze wilde wel, maar iets leek haar tegen te houden. Afgelopen zondag was ze nog maar een schim van zichzelf en at helemaal niets meer. Ook niet de door mij in de blender gegooide, gekookte kip. We zijn toen naar een kliniek gegaan met haar en ze hebben haar daar gehouden en aan het infuus met vitamines gelegd. Ook wordt er bloed afgenomen en hopelijk knapt ze snel weer op. De kliniek is verbonden aan de universiteit van diergeneeskunde, dus hadden we echt een geluk bij een ongeluk. Erg goede zorg en hele lieve dokters en verzorgers. Waarschijnlijk heeft ze een abces in haar kaak en is dat de reden dat ze niet meer wilde eten. Wat dat betreft werk ik toch liever met mensen die je in het plat Amsterdams om je oren gooien wat ze mankeren.

Ik moet nog een week naar school en dat zit de eerste cursus erop. Ik ga zeker verder, nadat Joost en ik terugkomen uit Vietnam (2 tot 23 juni) Met een reden, want twee weken geleden waren we uitgenodigd door een collega van Joost om de bbq’en. Er waren ook andere buitenlanders en 2 daarvan wisten wel werk voor mij. Ik kreeg gelijk allemaal telefoonnummers en email adressen en stapte die avond erg gelukkig op de brommer terug naar huis. Het is best leuk om niet te werken en te genieten van alle nieuwe dingen, maar ik merk dat ik echt toe ben om de dingen te doen, waar ik goed in ben. Namelijk, zieke mensen beter maken.. J of in ieder geval proberen. 1 van de 2 banen zou ergens in een natuurpark west- Kalimantan zijn en zou bestaan uit het (vrijwillig) werken in een aantal klinieken die de lokale mensen daar de basis gezondheidszorg geven. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. De andere baan is voor CARE Indonesie, een organisatie die zich bezig houdt met vaccinatiecampagnes en het geven van noodhulp, waar nodig. Ook dat lijkt me helemaal top. Maar….. voor beide banen moet ik goed Indonesisch kunnen spreken en dat doe ik nog niet. Vandaar dat ik lekker doorga met de taallessen en binnenkort naar Jogjakarta ga om een intensieve cursus te volgen. Het enige “nadeel” is hier wel dat je NOOIT alleen mag werken, zonder de aanwezigheid van een Indonesische verpleegkundige. Als ze merken dat je dat zonder doet, zetten ze je het land uit, zoals recent nog is gebleken bij een dierenarts die alleen een tijger had verdoofd, die daarna is overleden. Als je dan werkt doe je het onder het kopje “educatie”, anders kan je hier gewoon niet werken. Want, om hier te kunnen werken moet je kunnen aantonen dat je een bijzondere proffesionele kwaliteit hebt, die de lokale mensen niet hebben. Het werkeloosheidspercentage is hier enorm hoog, dus dat begrijp ik wel. Nou… ik ga mijn kwaliteiten even uit het stof halen en “hope for the best!!”

VOC mentaliteit - Jakarta style

Een dagje JKK in het weekend moest dan toch een keer gebeuren.. Na een dikke maand in Bogor, wilden we toch eens even kijken of er ook wijn te koop was in JKK - en overige westerse dingen als Engelse boeken, degelijke meubels, gezellige lampen, etc...
Heen gingen we met de trein - tot het eindstation Kota, oftewel het Oude Batavia.
Daar hebben we even met de Rough Guide in de hand rondgelopen, om de sights te zien.. De oude haven, gebouwen, en een wereldberoemde bar, die het oude Koloniale batavia moet weergeven. Nou, dat kan best, maar we voelden ons alles behalve lekker tussen de oude dikke kolonialen die dachten dat ze in een soort timewarp zaten. Dit konden we aankruisen in de gids, om nooit meer naar toe te gaan. De rest van de mooie oude stukken Batavia waren oude vervallen en lelijke stukken geworden, naast met vuilnis gevulde grachten... Zondezondezonde.. maar al JP Balkenende-quotend door de straten lopend: "Wat is er gebeurd met die VOC mentaliteit? Jan Peter - doe er wat aan!!" hadden we het toch wel naar ons zin..

Wat later, op zoek naar boeken en wijn, belandden we in de een na de andere shopping mall, met de meest luxe dingen... We voelden ons echt een stelletje boeren die eens naar de stad gaan... Dit soort luxe is echt ongekend in Bogor....
Maar een flesje wijn vinden in deze stad met 15,000,000 mensen?.......
Man, dat was nog helemaal niet zo makkelijk...
Uiteindelijk een uberhip/dure winkel/bar gevonden in de Grand mall onder de Hyatt.. Stelletje sukkels/yuppen die heel opzichtig wijn zaten te drinken, een toonbank met allerlei kazen, en 2 gekoelde glazen kamers vol met flessen wijn (!).
Lang verhaal kort: wij gingen vrolijk met 2 (veel te dure) flesjes wijn naar huis..
Mission accomplished.